Janusz Lewicki

Lasy Państwowe

#Pło
Gdy grunt pod stopami zaczyna się nagle ruszać i falować - zatrzymaj się!
Niewielkie zbiorniki wodne mają tendencję do naturalnego zanikania. W przypadku ubogich, dystroficznych jeziorek, często obserwujemy narastający od brzegu do środka, unoszący się na wodzie, zielony kożuch z mchów i torfowców. Gdy minie odpowiednio dużo czasu, kożuch może oderwać się i swobodnie dryfować, tworząc taką ruchomą wyspę, lub też utworzyć "pomost" na tyle wytrzymały, że zaczynają na nim rosnąć drzewa.
#Pło jest takim właśnie pływającym, ciągle rosnącym brzegiem
Pamiętajcie jednak - wchodzenie na pło może być niebezpieczne! Jak w przypadku tafli lodu na jeziorze, tak i tutaj nigdy nie wiemy, na ile wytrzymały jest kożuch roślin, po którym stąpamy i jak głęboka jest woda pod nim. Bądźcie ostrożni, a gdy podczas spaceru zbliżycie się do brzegu jeziora, a grunt zacznie falować i niebezpiecznie się uginać - to znak, by się wycofać... bo chodzimy po wodzie
Fot. Leszek Pałys
#pło #lato #spacer #jezioro #lasy

Nadleśnictwo Lutowiska Lasy Państwowe
13 min ·
Ślina na roślinach
Wędrując w terenie, czasami możemy zauważyć pianę znajdującą się na niskich krzewach i drzewach, zwłaszcza na wierzbach. Wyglądem przypomina ona ślinę i jest bardzo lepka.
Ta piana jest sprawką małego owada, czyli Pienika.
Jego zielona larwa jest wrażliwa na wysychanie i promienie słoneczne, piana chroni ją przed utratą wody i przed drapieżnikami. „Ślina” to odchody, w które larwa pienika wdmuchuje pęcherzyki powietrza.
Ten niepozorny owad z rzędu pluskwiaków może być groźny kiedy następuje jego inwazja. Larwy wysysają soki z roślin, co sprawia, że wzrost gałęzi jest wolniejszy, a liście stają się drobniejsze.
#Bieszczady #Pienik #nadleśnictwolutowiska

Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Lublinie

Z bocianem białym wiąże się wiele baśni, legend, wierzeń i przesądów. Okazuje się, że ten charakterystyczny ptak jest nie tylko symbolem wiosny zwiastującym budzącą się do życia przyrodę.
Bocian w locie to zwiastun szczęścia, obfitości i dobrego roku, a według dawnych wierzeń - także szybkiego zamążpójścia.
Bocian krążący nad domostwem może zapowiadać powiększenie się rodziny, a wznoszący się nisko nad ziemią - kiepską pogodę.
Ujrzenie bociana w gnieździe to podobno zapowiedź pecha, a dostrzeżenie go podczas czyszczenia piór ma sprawić, że w kolejnym roku nie pojawi się w tym samym miejscu.
Jak wygląda sytuacja z bocianem spacerującym po polu?
Na taki widok zbyt wielu staropolskich teorii nie znajdziemy, ale my trzymamy się jednej, sprawdzonej wersji - bocian zauważony w tym miejscu w piątek to gwarancja udanego weekendu!
I właśnie takiego Wam życzymy, niezależnie od tego czy uda się zaobserwować tego okazałego ptaka.
#dobregoweekendu #ptaksymbol #bocianiezwiastuny
Fot. Robert Cwalina, Nadleśnictwo Janów Lubelski

Lasy Państwowe
59 min ·
#gospodarkaleśna
Aby drewno mogło trafić do tartaku, a potem do Waszych domów najpierw musi zostać pozyskane z lasu i zalegalizowane przez leśniczego. Takie czynności leśniczego albo podleśniczego nazywamy odbiórką drewna polegającą na manipulacji drewna.
A czym jest manipulacja drewnaNa manipulację drewna składają się następujące czynności:
dokładne obejrzenie drewna pod kątem występujących wad,
pomiar średnicy i długości drewna,
zaklasyfikowanie drewna do określonej klasy jakościowo-wymiarowej według obowiązujących norm,
nabicie cechówką leśnego znaku i tabliczki z numerem sztuki lub stosu zawierającej adres leśny, który oznacza z jakiej regionalnej dyrekcji, nadleśnictwa i leśnictwa pochodzi drewno,
wprowadzenie wszystkich danych do dokumentu ROD (rejestru odbioru drewna) tworzonego w rejestratorze ("przenośnym komputerze" każdego terenowca), które następnie trafiają do Systemu Informatycznego Lasów Państwowych.
#encyklopedialeśna #cowlesiepiszczy

Parzydło leśne

Parzydło leśne to długowieczna bylina o bujnych, zielonych liściach, dekoracyjnych kwiatostanach i imponujących rozmiarach – może mieć nawet 2 m wysokości. Idealnie nadaje się do posadzenia w cienistych zakątkach ogrodu np. pod wielkimi drzewami. Kremowo-białe, przewieszające się kwiatostany będą ciekawą ozdobą ogrodu, nadają się także na kwiat cięty i zasuszenia.
Pochodzenie i występowanie
Parzydło leśne (Aruncus dioicus) to okazała roślina wieloletnia należąca do rodziny różowatych. Jej środowiskiem naturalnym są wilgotne lasy Ameryki Północnej, Azji oraz Europy (Francja, Niemcy, Polska) – parzydło leśne można spotkać głównie na terenach górzystych na półkuli północnej w strefie klimatów umiarkowanych. W stanie dzikim parzydło leśne występuje także w Polsce, głównie w Sudetach i Karpatach oraz na wyżynach i w środkowej części kraju (za to dość rzadko można tą roślinę spotkać w północnej części naszego kraju). Warto wiedzieć, że parzydło leśne jest w Polsce objęte ochroną częściową (przed rokiem 2014 bylina ta była objęta ochroną ścisłą). W związku z tym nie można pozyskiwać roślin (sadzonek, nasion) ze środowiska naturalnego – poza tym „dzikie” rośliny kwitną mniej okazale. Parzydło leśne może być uprawiane jako roślina ozdobna w bardziej cienistych zakątkach ogrodu, gdzie inne rośliny mogą sobie nie poradzić.

Wygląd
Parzydło leśne to długowieczna bylina o bujnych liściach, dekoracyjnych kwiatostanach i imponujących rozmiarach – może dorastać do wysokości około 2 m i rozrastać się do szerokości 1,2-1,5 m. Wzniesione, sztywne łodygi zebrane są po kilkanaście w kępie, wyrastają ze zdrewniałej karpy korzeniowej (system korzeniowy jest silny i bardzo dobrze rozwinięty). Podłużne, jajowate liście mają barwę intensywnie zieloną, są ząbkowane na brzegach i ostro zakończone oraz mają pomarszczoną powierzchnię. Pojedyncze listki umieszczone są pierzasto na dość długiej, sztywnej, rozgałęziającej się łodyżce. Liście tworzą bujną, gęstą kępę.

Parzydło leśne ma niezwykle dekoracyjne, okazałe, wiechowate kwiatostany, które są ozdobą rośliny w czerwcu oraz lipcu. Pojedyncze kwiaty są małe, drobne, o średnicy zaledwie 1-2 mm. Zebrane są w przewieszające się na końcach, puszyste kwiatostany, które mogą osiągać nawet 50 cm długości. Parzydło leśne to roślina dwupienna – posiada kwiaty męskie oraz żeńskie na dwóch różnych egzemplarzach. Kwiatostany męskie mają barwę kremową, są nieco większe, bardziej pierzaste i wydzielają delikatny zapach. Kwiatostany żeńskie są czysto białe, nieco mniej okazałe, mogą mieć różowawy lub zielonkawy odcień. Kwiaty parzydła leśnego zapylane są przez chrząszcze. Owoce tej byliny to niewielkie mieszki (do 3 mm), wewnątrz których znajdują się lekkie nasionka.

Warunki uprawy
Parzydło leśne to roślina, która preferuje stanowiska półcieniste lub cieniste – z powodzeniem może rosnąć tam, gdzie inne rośliny sobie nie poradzą ze względu na niedostatek światła słonecznego. Parzydła leśne posadzone na stanowisku słonecznym będą słabiej rosły i mniej obficie kwitły.

Byliny te powinny rosnąć w podłożu żyznym, próchniczym, zasobnym w składniki pokarmowe, przepuszczalnym i dostatecznie wilgotnym. Gleba powinna mieć odczyn lekko kwaśny. Parzydło leśne nie toleruje gleb suchych, piaszczystych i jałowych – strukturę i jakość takiej gleby można poprawić poprzez dodanie do niej dobrze rozłożonego kompostu i torfu kwaśnego. Nie zapominajmy też o regularnym i obfitym podlewaniu – parzydło leśne bardzo źle znosi suszę. W przypadku parzydła leśnego (a także innych roślin, które wymagają stale wilgotnego podłoża) bardzo dobrym rozwiązaniem jest zamontowanie w ogrodzie systemu automatycznego nawadniania. Kroplowniki będą dostarczać roślinom odpowiedniej ilości wody, można założyć także elektroniczny sterownik lub włączać wodę samodzielnie.

Parzydło leśne wymaga regularnego nawożenia w okresie sezonu wegetacyjnego. Byliny te każdego roku wytwarzają bardzo dużo masy zielonej (mogą dorastać do około 2 m wysokości przy średnicy nawet 1,5 m), więc wykazują zwiększone zapotrzebowanie na składniki odżywcze w glebie. Rośliny najlepiej zasilać jest nawozem organicznym (np. dobrze rozłożonym kompostem.

Rozmnażanie
Parzydło leśne rozmnażać można z nasion, przez podział bryły korzeniowej albo przez sadzonki. Nasiona najlepiej kupić w sklepie ogrodniczym. Nasiona można także uzyskać z roślin uprawianych w ogrodzie, pod warunkiem jednak, że mamy egzemplarze męskie i żeńskie (parzydło leśne to roślina dwupienna). Nowe rośliny można uzyskać także przez podział kęp. Zabieg ten wykonujemy latem, a nowo pozyskane rośliny od razu wysadzamy na miejsce docelowe, żeby zdążyły ukorzenić się przed zimą. Zdrewniałą bryłę korzeniową należy przecinać ostrym nożem lub sekatorem. Tak uzyskane rośliny powinny zakwitać już w kolejnym roku uprawy.

Parzydła leśne rozmnażać można także z sadzonek bocznych lub wierzchołkowych, które pojawiają się na końcach kępy. Pobieramy je późnym latem (w sierpniu) i ukorzeniamy w donicy, a do gruntu wysadzamy na wiosnę.

Zabiegi pielęgnacyjne
Parzydło leśne to roślina dość łatwa w uprawie, jednak aby dobrze rosła i pięknie kwitła, wymaga naszej troski i pielęgnacji. Bylina ta wymaga regularnego podlewania, ponieważ bardzo źle znosi suszę. Trzeba ją także nawozić w czasie sezonu wegetacyjnego, bo ma zwiększone zapotrzebowanie na składniki pokarmowe w glebie – najlepsze będą nawozy organiczne.

Parzydła leśnego nie trzeba przycinać – roślina ma naturalny, ładny pokrój, a masa zielonych liści i okazałe, pierzaste kwiatostany tworzą dekoracyjny obrazek. Warto natomiast systematycznie wycinać przekwitłe kwiatostany.

Parzydło leśne to roślina w pełni mrozoodporna, bardzo dobrze sobie radzi w naszym klimacie. Zabezpieczenia na zimę wymagają tylko egzemplarze młode, świeżo posadzone (w pierwszym i drugim roku uprawy). Rośliny można okryć stroiszem z gałązek iglastych, suchymi, opadłymi liśćmi lub korą.

Parzydło leśne bardzo rzadko jest atakowane przez choroby i szkodniki, więc właściwie nie wymaga ochrony chemicznej. Patogeny trzymają się od tej byliny z daleka ze względu na substancje toksyczne (saponiny i pochodne cyjanowodoru), które zawiera roślina. Najwięcej trujących związków znajduje się w nasionach i liściach.

Zastosowanie
Parzydło leśne to długowieczna bylina, która idealnie nadaje się do posadzenia w cienistych zakątkach ogrodu – z powodzeniem może rosnąć tam, gdzie inne rośliny sobie nie poradzą ze względu na niedostatek światła słonecznego. Dobrze będzie wyglądać np. pod dużymi drzewami – długie, kremowe lub białe kwiatostany rozświetlą cieniste miejsca, a liście i kwiaty parzydła leśnego wypełnią puste miejsca pod koronami drzew.

Parzydło leśne może być sadzone pojedynczo w wyeksponowanym miejscu (jako soliter) – roślina ta ma duże rozmiary, bujne ulistnienie i okazałe kwiatostany, więc może stanowić ciekawy element ogrodu. Byliny te dobrze wyglądają także posadzone w grupie kilku roślin – mogą wtedy stanowić ciekawe tło dla innych, mniejszych gatunków. Ze względu na wysoki wzrost parzydła leśne powinny być sadzone z tyłu rabaty, aby nie zasłaniały innych roślin.

Kwiatostany parzydła leśnego idealnie nadają się na kwiat cięty, w wazonie wytrzymują dosyć długo. Kremowo-białe kwiaty można także zasuszyć, będą się świetnie prezentować w suchych bukietach.

Do mniejszych ogrodów polecane są nieco niższe odmiany:

'Kneifii' – odmiana ta dorasta do około 100-120 cm wysokości. Ma dekoracyjne, przewieszające się kwiatostany (bardziej niż u gatunku), a jej liście są dłuższe, węższe i cieńsze (niemal nitkowate) oraz bardziej ząbkowane.

'Zweiweltenkind' – odmiana osiągająca około 100 cm wysokości. Ma zwartą budowę i kwitnie nieco później niż gatunek. Młode liście tej odmiany mają barwę brązowawą.

Autor: Zespół Leroy Merlin
Dodano: 01-09-2015

Lasy Państwowe

Czas zabawy...
Urodzone pod koniec kwietnia wilcze szczenięta już opuściły norę lub legowisko i chętnie oddają się zabawom z rodzeństwem, ćwiczeniu własnych charakterów i poznawaniu otaczającego świata.
Wilcza młodzież szczególnie lubi:
zaczepiać innych członków rodziny;
podgryzać rodzeństwo;
urządzać sobie coraz dłuższe, samotne wycieczki;
drzemać,
smakować, co popadnie;
beztrosko biegać w kółko.
Normalnie pozazdrościć!
L. Jędras
#Wilki #WilczaMłodzież

Nadleśnictwo Przedborów, Lasy Państwowe

Ten niezwykły żółtopomarańczowy grzyb jest widoczny z daleka.
Rośnie najczęściej na pniach drzew liściastych. #ŻółciakSiarkowy znany jest także jako huba siarkowa, huba żółta bądź żagiew Rostafińskiego.
Mówi się o nim #KurczakZLasu lub chicken of the woods.
Nie tylko barwa grzyba jest kojarzona
z kurczakiem, ale przede wszystkim jest smak.
Czy żółciaka siarkowego się jada
Żółciak siarkowy nadaje się do spożycia tylko po wcześniejszej obróbce termicznej.
Na surowo żółciak siarkowy jest trujący.
Jada się tylko młode owocniki (są wilgotne i maja barwę żywopomarańczową), oczywiście również po odpowiedniej obróbce termicznej.
Żółciak siarkowy ma w sobie sprzeczności - jest grzybem bardzo sycącym, ale niezwykle niskokalorycznym.
Jak go przyrządzić
Żółciaka siarkowego zbiera się odcinając go od pnia. Po oczyszczeniu grzybów należy je bezwględnie obgotować.
Źródła podają, że grzyba pokrojonego w plastry gotuje się ok. 10-15 minut, natomiast w całości trzeba go gotować znacznie dłużej.
Po obgotowaniu żółciaka można usmażyć, upiec lub wykorzystać do zrobienia zup, czy pasztetów.
Wyjątkowym daniem z żółciaka są nuggetsy. Obgotowane kawałki grzyba doprawiamy, panierujemy i smażymy na głębokim tłuszczu tak, jak to zwykle robimy przy przyrządzaniu nuggetsów.
Zdjęcia nie mogą służyć poglądowo.
Zbieraj tylko te grzyby, które znasz.
W Polsce nie ma tradycji jedzenia żółciaków, natomiast niezwykle chętnie zbiera się je i jada w Rumunii.
Młodziutkiego grzyba rozpoznaje się po tym, że nie wytworzył jeszcze płaskich półkowatych owocników i ma formę owalną.
Stary owocnik żółciaka smakuje podobno jak makulatura .
Dobre z Lasu
#DaryLasu #NaturalnieBoZLasu
Fot. Michał Bartkowiak

Bieszczady.pl jest w: Dział (pasmo górskie).

· Cisna, województwo podkarpackie ·
🏔Jaki macie plan na lato?Bieszczady?
Zachód słońca na Dziale
Grzbiet Działu jest lesisty z licznymi polanami, z których roztaczają się widoki na pasmo graniczne oraz na Połoninę Wetlińską i CaryńskąProwadzi nim zielony szlak turystyczny z Wetliny do Małej i Wielkiej Rawki🏔