#encyklopedialeśna

Kobieta o poranku stawia sobie zawsze trudne pytanie: "W co się ubrać?" Takiego problemu nie mają drzewa. Każdy gatunek ma swój określony ubiór, czyli korę.
Wiecie jak wygląda kora dębu, a jak jodły czy sosny? Które drzewo ma prostokątne płytki, które bruzdy, a które ma gładką korę?
Odpowiedzi na te pytania znajdziecie w poniżej infografice.
#encyklopedialeśna #cokorapowieodrzewie #niemamsięwcoubrać #leśnewdzianko

#czywiesz że
Chyba każdy z nas może powiedzieć, że był kiedyś zmęczony. Ale czy wiecie, że drewno również poddawane jest próbom wytrzymałości na zmęczenie?
Jednym z mechanicznych właściwości drewna jest właśnie zjawisko zmęczenia drewna. A czym ono jest W definicji możemy przeczytać: "drewno poddawane przez dłuższy czas naprężeniom zmiennym, w wyniku działania obciążeń zmiennych, ulega zniszczeniu nawet wtedy, gdy te naprężenia są mniejsze od wytrzymałości na obciążenia statyczne."
Jakby to przełożyć na trochę prostszy język: jest to takie osłabienie drewna (zwłaszcza konstrukcyjnego) w wyniku długotrwałego stałego lub zmiennego obciążania (np. w wyniku działania silnych wiatrów🌪, powstającej okiści). Końcowym efektem jest obniżenie się parametrów wytrzymałościowych drewna lub jego zniszczenie.
W miarę wzrostu gęstości drewna wzrasta jego wytrzymałość na zmęczenie.
#encyklopedialeśna #drewno #właściwościdrewna
fot. P. Szewczuk

Lasy Państwowe
59 min ·
#gospodarkaleśna
Aby drewno mogło trafić do tartaku, a potem do Waszych domów najpierw musi zostać pozyskane z lasu i zalegalizowane przez leśniczego. Takie czynności leśniczego albo podleśniczego nazywamy odbiórką drewna polegającą na manipulacji drewna.
A czym jest manipulacja drewnaNa manipulację drewna składają się następujące czynności:
dokładne obejrzenie drewna pod kątem występujących wad,
pomiar średnicy i długości drewna,
zaklasyfikowanie drewna do określonej klasy jakościowo-wymiarowej według obowiązujących norm,
nabicie cechówką leśnego znaku i tabliczki z numerem sztuki lub stosu zawierającej adres leśny, który oznacza z jakiej regionalnej dyrekcji, nadleśnictwa i leśnictwa pochodzi drewno,
wprowadzenie wszystkich danych do dokumentu ROD (rejestru odbioru drewna) tworzonego w rejestratorze ("przenośnym komputerze" każdego terenowca), które następnie trafiają do Systemu Informatycznego Lasów Państwowych.
#encyklopedialeśna #cowlesiepiszczy

Lasy Państwowe
1 godz. ·
#ochronalasu
S jak szeliniak sosnowiec (Hylobius abietis)
Spacerując w maju leśnymi ścieżkami może zwróciliście uwagę na świeże wałki sosnowe leżące pomiędzy sadzonkami na najmłodszych uprawach? To nie są zapomniane przez leśniczego czy porzucone kawałki drewna, lecz pułapki na szeliniaki.
Szeliniak sosnowiec to „barczysty", krępy chrząszcz z rodziny ryjkowcowatych, matowo brązowy, z charakterystycznymi żółtymi plamami na pokrywach. Ma około centymetra długości, lata niechętnie, a aktywny jest głównie nocą.
Leśnicy muszą bardzo uważać na tego groźnego piechura‍, gdyż bardzo upodobał sobie świeżo założone uprawy w lesie. Żyje 2-3 lata i przez ten czas potrafi nieźle „nabroić". W dzień najczęściej zagrzebuje się w ściółkę tuż przy sadzonkach i trudno go dostrzec. Szeliniak żeruje na około 30 gatunkach drzew i krzewów i choć spotykamy go na młodych dębach, bukach i brzozach, to jednak zdecydowanie preferuje gatunki iglaste. Atakuje najczęściej młode sosny, czasem świerki, bardzo lubi modrzewie, które są bardzo wrażliwe na jego żer. Uszkadza drzewa w różnym wieku, ale gospodarcze znaczenie, istotne dla rozwoju lasu ma w najmłodszych uprawach. Chrząszcze ogryzają korę na młodych strzałkach i bocznych pędach, ale mogą też żerować na szyjkach korzeniowych.
Drzewka zaatakowane przez szeliniaka mają charakterystyczny wygląd, gdyż żywica wypływająca z ran bieleje i zastyga w postaci lejków. Igły żółkną i opadają, a niedawno zielone młode sosenki mają „ospowaty" wygląd. Szeliniak zazwyczaj podjada kilka, a nawet kilkanaście drzewek w rzędzie.
Leśnicy równolegle z odnowieniem lub tuż po ich zakończeniu wykładają pułapki kontrolne na szeliniaka i prowadzą ich stałą obserwację. Pułapki są rozmaite: wałki, dołki, płaty kory, a także plastikowe pułapki rurowe. Każdy leśnik ma swój sposób na szeliniaka, ale chyba najbardziej skuteczne jest łączenie różnych metod.
Przyroda jest mądra i każdy gatunek, który pojawia się licznie ma także równie licznych, naturalnych wrogów. Samica szeliniaka składa kilkadziesiąt jaj w korzeniach, gdzie wierci ryjkiem otwory. Złoża jaj przykrywa trocinkami. Potem wylęgają się z nich larwy, które są smacznym kąskiem dla ptaków. Głównym naturalnym „ogranicznikiem" liczebności szeliniaka są dzięcioły. Chrząszcze też nie mają łatwo, bo zjadają je szpaki, gawrony, sójki i drozdy. Często chrupią je również myszy i ryjówki, ropuchy, jaszczurki, jeże, lisy, a nawet dziki.
#encyklopedialeśna #cowlesiepiszczy
fot. D. Szmit