#ochronalasu

#Wterenie
Sympatyczny Pan pozna Panią...
Ten przyjemniaczek ze zdjęcia to samiec #BrudnicyMniszki.
Zazwyczaj głośniej się o niej robi na wiosnę, gdy zachodzi potrzeba ograniczania jej populacji.
Co ciekawe życie dorosłych osobników sprowadza się do hasła: #dzikiseks. Przez krótki czas swojego życia motyle nie pobierają żadnego pokarmu, za to jedna samica potrafi złożyć nawet do 200 jaj🦋.
To właśnie pojawiające się wiosną żarłoczne gąsienice przyprawiają nas o szybsze bicie serca 😱. Szczególnie, gdy postanawiają sobie zrobić masową wyżerkę na naszych sosnach 🐛
#entomologia #brudnicamniszka #ochronalasu

Nadleśnictwo Cewice
19 godz.
·
Czy kojarzycie wałki sosnowe pozostawione na uprawach?
Nie jest to nic innego jak pułapki na szeliniaki sosnowe. Ich cechą rozpoznawczą poza wydłużonym ryjkiem są żółte paski na pokrywie, a jego ulubionym miejscem żerowania są uprawy sosnowe. Zdarza się również, że można go spotkać na takich gatunkach jak modrzew czy świerk. Chętnie zasiedla także pniaki i korzenie drzew ścinanych w okresie letnim. Najbardziej aktywne są nocą i właśnie o tej porze mogą nieźle narozrabiać.

Do wałków sosnowych wabi je żywica, która wypływa poprzez zdarcie kory.

Co ciekawe, sama larwa nie stanowi zagrożenia, w przeciwieństwie do postaci dorosłej, czyli imago. Owad doskonały wygryza bruzdy na pędzie, zjada igły oraz korę, co może skutkować obumarciem drzewka.

Leśnicy kontrolują ich ilość poprzez liczenie liczby osobników na wałku, dzięki czemu mogą ocenić wielkość zagrożenia upraw.
#lasypanstwowe #ochronalasu #szeliniaksosnowy

Lasy Państwowe
5 min ·
#Ochronalasu
Kilka ujęć z życia kornika sześciozębnego Ips sexdentatus.
Jest na drugim miejscu w kraju jeśli chodzi o wielkość, po bielojadzie olbrzymim, ma długość 5-8 mm.
Nazwa pochodzi od sześciu ząbków - ale nie w otworze gębowym, ale na ścięciach pokryw - zwróćcie uwagę, że czwarty z nich licząc od góry jest największy i opatrzony na końcu ostro zakończonym, guziczkowatym zgrubieniem.
To, że korniki są w drzewie można poznać po wysypujących się biołordzawych trocinkach lub wyciekach żywicznych w dolnej części pnia. Po odgięciu kory widoczne jest żerowisko. Na drzewach stojących jest to jeden chodnik macierzysty skierowany jest ku górze, dwa w dół, każdy o długości ok. 50 cm, a więc długie. Chodniki zaczynają się od komory godowej, wygryzionej uprzednio przez samca, do której zwabia kilka samic. Wygryzają one chodniki macierzyste, a następnie w każdym z nich 3-4 otwory wentylacyjne, dalej w pojedynczych nyżach składają jaja w liczbie 60-70 sztuk. Z jaj wylęgają się larwy, które wygryzają chodniki larwalne o dł. 6-8 cm, odchodzące od macierzystych pod kątem prostym. Kolebki poczwarkowe umieszczone są głęboko w korze. Młode chrząszcze pojawiają się w lipcu lub sierpniu.
Kornik sześciozębny atakuje osłabione, starsze sosny, bywa, że i drzewa ścięte, złomy i wywroty. Korytarze drąży między grubą korą a drewnem, w łyku, stąd znajdziecie go w dolnej części sosen. Często pojawia się na drzewach osłabionych żerowaniem kornika ostrozębnego i powoduje ostateczne zamieranie drzew.
Jak zapobiegać szkodom od kornika? - wycinać zaatakowane drzewa, czyli tak jak w przypadku większości innych korników.
fot. Przemysław Jakubiński, Zespół Ochrony Lasu w Radomiu

Lasy Państwowe
52 min ·
#ochronalasu
Charakterystyczne narośla na bukowych liściach to galasy, w których rozwijają się larwy owada- garnusznicy bukowej.
Dorosłe owady składają jaja do pąków liściowych, a galasy rozwijają się wraz z rozwojem liści.
Galasy to narośla roślinne będące swoistą obroną rośliny na obecność szkodliwych owadów. Młode larwy stymulują roślinę do wytwarzania narośli poprzez infekowanie jej wydzieliną. Roślina niejako obrasta rozwijające się larwy galasy, które prócz schronienia larwie gwarantują również pożywienie. Jesienią galasy odpadają od liści, a dojrzałe owady wylatują ze schronienia...
Czy garnusznice bukowe są groźne dla drzew? Tylko w minimalnym stopniu, osłabiając drzewa poprzez zakłócenia prawidłowego funkcjonowania liści.

Lasy Państwowe
41 min ·
Mrówki to prawdziwy sprzymierzeniec leśników! Polując na liczne owady i bezkręgowce dbają o zachowanie prawidłowej równowagi ekologicznej w lesie
Jednocześnie budują nieraz naprawdę okazałe mrowiska, które mogą przyciągać ciekawskich. Dlatego często w terenie szczególnie narażonym na tego rodzaju interakcje, mogące skutkować uszkodzeniem lub zniszczeniem mrowiska (np. sąsiedztwo szlaków, dróg itd.) wznosimy drewniane zabezpieczenia, które chronią i ludzi, i mrówki, przed przypadkowymi, niechcianymi spotkaniami To także działania związane z ochroną lasu, skupiające się na wspieraniu naturalnych mechanizmów odporności ekosystemu.
Tak więc każdy, kto chciałby kuknąć na mrówki z bezpiecznej odległości, może w spokoju zatrzymać się przed naszym ogrodzeniem
Fot. D. Dziektarz
#mrówki #ochronalasu

Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Lublinie

#CoSłychaćWTerenie
Gdy spada ilość samców brudnicy mniszki w pułapkach feromonowych oznacza to, że nastepuje kulminacja lotów samic . Czas na drugą część prognozowania zagrożenia uszkodzenia drzewostanów przez tego motyla tj. transekt.
Samice w czasie kulminacji lotów mają zwyczaj przylatywać na pnie drzew, a czasem zdarza się, że na kilku drzewach obok siebie zlatuje się kilka samiczek (może to czas na plotkowanie ‍).
W tym momencie leśnicy o świcie przemierzają drzewostany iglaste i mieszane w wieku powyżej lat w celu bacznej obserwacji pni drzew.
Odnalezione samiczki przesyłane są do Zespołu Ochrony Lasu w celu oceny i ustalenia ewentualnego zagrożenia drzewostanów.
#OchronaLasu #CoNaDrzewieJest #Transekt #Prognozowanie #BrudnicaMniszka
Fot. Kołodziejczyk Dominika

#ochronalasu
Spacerując latem po lesie nietrudno zauważyć dziwne twory na liściach. Są to galasy – narośla powodowane głównie przez owady z rodziny galasówkowatych, ale także przez wirusy, bakterie, grzyby, nicienie i roztocza. Znajdziemy je nie tylko na liściach, ale także na pędach, szyszkach, żołędziach i korzeniach. Przybierają przeróżne kształty: kuliste, jajowate z zaostrzonym czubkiem, igiełkowate, niekiedy są to włochate skupiska, innym razem zdeformowane pędy, zniekształcone żołędzie czy zgrubienia korzeni.

W jaki sposób powstają
Otóż owady, które są najczęstszymi sprawcami takich narośli, wydzielają substancję podrażniającą tkankę roślinną. To sprawia, że następuje jej nadmierny rozwój, przybierający nietypowe kształty. Tak wytworzony galas stanowi doskonały bufor wokół mieszkającej w środku larwy. Dodatkowo gruba warstwa narośli chroni ją przed niekorzystnymi czynnikami atmosferycznymi i drapieżnikami. Ponadto miąższ i sok galasa stanowią pożywienie dla rozwijającej się w środku larwy🍽. Z czasem narośla zmieniają barwę, czerwienieją lub brunatnieją a jesienią wraz z liśćmi bądź owocami opadają na ziemię. Po przeobrażeniu z galasa wychodzi dorosły owad.

W Polsce występuje 112 gatunków owadów z rodziny galasówkowatych. Są to drobne owady z rzędu błonkoskrzydłych, największe z nich nie osiągają nawet jednego centymetra długości. Najczęściej spotykane to: galasówka dębianka, garnusznica bukowa i szpeciel lipowy.
#cowlesiepiszczy #cudanaliściu
fot. A. Miśkiewicz

#wterenie
Wiosenne #przymrozki nazywane są przymrozkami późnymi
Przymrozek to nic innego jak spadek temperatury poniżej 0 stopni.
Przymrozki późne często powodują zamieranie siewek i młodych sadzonek, a u starszych drzew zamieranie młodych liści, rozwijających się pączków, kwiatów i pędów. Zmrożone pędy więdną, brunatnieją i odpadają.
Ze względu na sposób powstawania przymrozek może być:
radiacyjny – powstający na skutek oziębienia dolnych warstw powietrza, wywołanego nocnym wypromieniowaniem ciepła z gruntu; występuje najczęściej lokalnie
adwekcyjny – spowodowany napływem mas chłodnego powietrza, zwykle występuje na dużym obszarze
adwekcyjno – radiacyjny – spowodowany równoczesnym napływem mas chłodnego powietrza i ochłodzeniem gruntu na skutek wypromieniowania.
Do najbardziej wrażliwych na przymrozki późne gatunków drzew należą: buk, dąb, jesion i jodła.
Jak widać na zdjęciu nasze przymrożone dęby szczęśliwie zregenerowały się po majowym przymrozku i wypuściły już kolejne, młode pędy.
#wterenie #ochronalasu #gospodarkaleśna /fot.A.Cysewska

Lasy Państwowe
1 godz. ·
#ochronalasu
S jak szeliniak sosnowiec (Hylobius abietis)
Spacerując w maju leśnymi ścieżkami może zwróciliście uwagę na świeże wałki sosnowe leżące pomiędzy sadzonkami na najmłodszych uprawach? To nie są zapomniane przez leśniczego czy porzucone kawałki drewna, lecz pułapki na szeliniaki.
Szeliniak sosnowiec to „barczysty", krępy chrząszcz z rodziny ryjkowcowatych, matowo brązowy, z charakterystycznymi żółtymi plamami na pokrywach. Ma około centymetra długości, lata niechętnie, a aktywny jest głównie nocą.
Leśnicy muszą bardzo uważać na tego groźnego piechura‍, gdyż bardzo upodobał sobie świeżo założone uprawy w lesie. Żyje 2-3 lata i przez ten czas potrafi nieźle „nabroić". W dzień najczęściej zagrzebuje się w ściółkę tuż przy sadzonkach i trudno go dostrzec. Szeliniak żeruje na około 30 gatunkach drzew i krzewów i choć spotykamy go na młodych dębach, bukach i brzozach, to jednak zdecydowanie preferuje gatunki iglaste. Atakuje najczęściej młode sosny, czasem świerki, bardzo lubi modrzewie, które są bardzo wrażliwe na jego żer. Uszkadza drzewa w różnym wieku, ale gospodarcze znaczenie, istotne dla rozwoju lasu ma w najmłodszych uprawach. Chrząszcze ogryzają korę na młodych strzałkach i bocznych pędach, ale mogą też żerować na szyjkach korzeniowych.
Drzewka zaatakowane przez szeliniaka mają charakterystyczny wygląd, gdyż żywica wypływająca z ran bieleje i zastyga w postaci lejków. Igły żółkną i opadają, a niedawno zielone młode sosenki mają „ospowaty" wygląd. Szeliniak zazwyczaj podjada kilka, a nawet kilkanaście drzewek w rzędzie.
Leśnicy równolegle z odnowieniem lub tuż po ich zakończeniu wykładają pułapki kontrolne na szeliniaka i prowadzą ich stałą obserwację. Pułapki są rozmaite: wałki, dołki, płaty kory, a także plastikowe pułapki rurowe. Każdy leśnik ma swój sposób na szeliniaka, ale chyba najbardziej skuteczne jest łączenie różnych metod.
Przyroda jest mądra i każdy gatunek, który pojawia się licznie ma także równie licznych, naturalnych wrogów. Samica szeliniaka składa kilkadziesiąt jaj w korzeniach, gdzie wierci ryjkiem otwory. Złoża jaj przykrywa trocinkami. Potem wylęgają się z nich larwy, które są smacznym kąskiem dla ptaków. Głównym naturalnym „ogranicznikiem" liczebności szeliniaka są dzięcioły. Chrząszcze też nie mają łatwo, bo zjadają je szpaki, gawrony, sójki i drozdy. Często chrupią je również myszy i ryjówki, ropuchy, jaszczurki, jeże, lisy, a nawet dziki.
#encyklopedialeśna #cowlesiepiszczy
fot. D. Szmit

Lasy Państwowe
·
#OchronaLasu
Rozwiązujemy kolejną zagadkę związaną ze śladami w lesie, tym razem owadów.
.
Widzieliście kiedyś na brzozie takie dziurki, jakby zrobione wiertarką, albo gwoździem? Zastanawialiście się co to jest? To efekt żerowania małego kilkumilimetrowego owada - ogłodka brzozowca (Scolytus ratzeburgii) z rodziny kornikowatych.
Żeby nie pomylić ogłodka z innym szkodnikiem trzeba mieć odpowiednią wiedzę na jego temat:
Ogłodka brzozowca spotkacie tylko na brzozie
Każdy gatunek owada ma swój nietypowy "wzór", który "rzeźbi" odpowiednio w korze, łyku czy drewnie i to na jego podstawie możemy określić sprawcę szkód.
Samica ogłodka po złożeniu jaj w chodniku macierzystym, wygryza w korze rząd tzw. otworów wentylacyjnych, tworząc widoczne na zdjęciu "podziurkowane" podłużne wzorki.
Już teraz będziecie wiedzieli, że nikt z wiertarką po lesie nie chodził
fot. A. Sawicka