#cowlesiepiszczy

Nadleśnictwo Przedborów, Lasy Państwowe
1 godz. ·
Niedawno zaczynał się rok szkolny, a już mamy za sobą połowę października.
Szkoła nierozerwalnie kojarzy się z wystawieniem ocen. My w lesie również wystawiamy oceny.
Skala jest nieco mniej rozbudowana, gdyż mieści się w zakresie od do , ale za to jest dwupoziomowa.
Żeby było ciekawiej, jedynki są ocenami najbardziej pożądanymi, trójki zaś zdobywają średniaczki.
Oceny wystawiamy uprawom, czyli powierzchniom, na których posadzono drzewka, a które jeszcze nie urosły na tyle, aby się stykać koronami.
lat od założenia uprawy przychodzi czas na ostateczną weryfikację, co właśnie nazywamy oceną udatności.
Oceny dokonuje się na podstawie stopnia pokrycia powierzchni przez sadzonki (liczymy, ile sadzonek znajduje się na danej powierzchni i porównujemy ją do liczby sadzonek, które zostały posadzone pięć lat wcześniej) oraz określenia jakości drzewek (określamy ilość drzewek z wadami).
Najlepsze uprawy zostają ocenione jako 1-1, najgorsze 3-3.
W naszym nadleśnictwie staramy się korzystać z dobrodziejstw, jakie niesie ze sobą rozwój techniki, do wstępnej oceny wykorzystany został dron, a oto jedno ze zdjęć
Fot. M. Frąckowiak
#jesieńpokolorowałalas #cowlesiepiszczy #rokwlesie

#ochronalasu
Spacerując latem po lesie nietrudno zauważyć dziwne twory na liściach. Są to galasy – narośla powodowane głównie przez owady z rodziny galasówkowatych, ale także przez wirusy, bakterie, grzyby, nicienie i roztocza. Znajdziemy je nie tylko na liściach, ale także na pędach, szyszkach, żołędziach i korzeniach. Przybierają przeróżne kształty: kuliste, jajowate z zaostrzonym czubkiem, igiełkowate, niekiedy są to włochate skupiska, innym razem zdeformowane pędy, zniekształcone żołędzie czy zgrubienia korzeni.

W jaki sposób powstają
Otóż owady, które są najczęstszymi sprawcami takich narośli, wydzielają substancję podrażniającą tkankę roślinną. To sprawia, że następuje jej nadmierny rozwój, przybierający nietypowe kształty. Tak wytworzony galas stanowi doskonały bufor wokół mieszkającej w środku larwy. Dodatkowo gruba warstwa narośli chroni ją przed niekorzystnymi czynnikami atmosferycznymi i drapieżnikami. Ponadto miąższ i sok galasa stanowią pożywienie dla rozwijającej się w środku larwy🍽. Z czasem narośla zmieniają barwę, czerwienieją lub brunatnieją a jesienią wraz z liśćmi bądź owocami opadają na ziemię. Po przeobrażeniu z galasa wychodzi dorosły owad.

W Polsce występuje 112 gatunków owadów z rodziny galasówkowatych. Są to drobne owady z rzędu błonkoskrzydłych, największe z nich nie osiągają nawet jednego centymetra długości. Najczęściej spotykane to: galasówka dębianka, garnusznica bukowa i szpeciel lipowy.
#cowlesiepiszczy #cudanaliściu
fot. A. Miśkiewicz

Lasy Państwowe
59 min ·
#gospodarkaleśna
Aby drewno mogło trafić do tartaku, a potem do Waszych domów najpierw musi zostać pozyskane z lasu i zalegalizowane przez leśniczego. Takie czynności leśniczego albo podleśniczego nazywamy odbiórką drewna polegającą na manipulacji drewna.
A czym jest manipulacja drewnaNa manipulację drewna składają się następujące czynności:
dokładne obejrzenie drewna pod kątem występujących wad,
pomiar średnicy i długości drewna,
zaklasyfikowanie drewna do określonej klasy jakościowo-wymiarowej według obowiązujących norm,
nabicie cechówką leśnego znaku i tabliczki z numerem sztuki lub stosu zawierającej adres leśny, który oznacza z jakiej regionalnej dyrekcji, nadleśnictwa i leśnictwa pochodzi drewno,
wprowadzenie wszystkich danych do dokumentu ROD (rejestru odbioru drewna) tworzonego w rejestratorze ("przenośnym komputerze" każdego terenowca), które następnie trafiają do Systemu Informatycznego Lasów Państwowych.
#encyklopedialeśna #cowlesiepiszczy

Lasy Państwowe
1 godz. ·
#ochronalasu
S jak szeliniak sosnowiec (Hylobius abietis)
Spacerując w maju leśnymi ścieżkami może zwróciliście uwagę na świeże wałki sosnowe leżące pomiędzy sadzonkami na najmłodszych uprawach? To nie są zapomniane przez leśniczego czy porzucone kawałki drewna, lecz pułapki na szeliniaki.
Szeliniak sosnowiec to „barczysty", krępy chrząszcz z rodziny ryjkowcowatych, matowo brązowy, z charakterystycznymi żółtymi plamami na pokrywach. Ma około centymetra długości, lata niechętnie, a aktywny jest głównie nocą.
Leśnicy muszą bardzo uważać na tego groźnego piechura‍, gdyż bardzo upodobał sobie świeżo założone uprawy w lesie. Żyje 2-3 lata i przez ten czas potrafi nieźle „nabroić". W dzień najczęściej zagrzebuje się w ściółkę tuż przy sadzonkach i trudno go dostrzec. Szeliniak żeruje na około 30 gatunkach drzew i krzewów i choć spotykamy go na młodych dębach, bukach i brzozach, to jednak zdecydowanie preferuje gatunki iglaste. Atakuje najczęściej młode sosny, czasem świerki, bardzo lubi modrzewie, które są bardzo wrażliwe na jego żer. Uszkadza drzewa w różnym wieku, ale gospodarcze znaczenie, istotne dla rozwoju lasu ma w najmłodszych uprawach. Chrząszcze ogryzają korę na młodych strzałkach i bocznych pędach, ale mogą też żerować na szyjkach korzeniowych.
Drzewka zaatakowane przez szeliniaka mają charakterystyczny wygląd, gdyż żywica wypływająca z ran bieleje i zastyga w postaci lejków. Igły żółkną i opadają, a niedawno zielone młode sosenki mają „ospowaty" wygląd. Szeliniak zazwyczaj podjada kilka, a nawet kilkanaście drzewek w rzędzie.
Leśnicy równolegle z odnowieniem lub tuż po ich zakończeniu wykładają pułapki kontrolne na szeliniaka i prowadzą ich stałą obserwację. Pułapki są rozmaite: wałki, dołki, płaty kory, a także plastikowe pułapki rurowe. Każdy leśnik ma swój sposób na szeliniaka, ale chyba najbardziej skuteczne jest łączenie różnych metod.
Przyroda jest mądra i każdy gatunek, który pojawia się licznie ma także równie licznych, naturalnych wrogów. Samica szeliniaka składa kilkadziesiąt jaj w korzeniach, gdzie wierci ryjkiem otwory. Złoża jaj przykrywa trocinkami. Potem wylęgają się z nich larwy, które są smacznym kąskiem dla ptaków. Głównym naturalnym „ogranicznikiem" liczebności szeliniaka są dzięcioły. Chrząszcze też nie mają łatwo, bo zjadają je szpaki, gawrony, sójki i drozdy. Często chrupią je również myszy i ryjówki, ropuchy, jaszczurki, jeże, lisy, a nawet dziki.
#encyklopedialeśna #cowlesiepiszczy
fot. D. Szmit