Latest wildlife posts

ALEKSANDER FREDRO "BAJECZKA o OSIOŁKU"


Osiołkowi w żłoby dano,

W jeden owies, w drugi, siano.

Uchem strzyże, głową kręci.

I to pachnie, i to nęci.

Od któregoż teraz zacznie,

Aby sobie podjeść smacznie ?

Trudny wybór, trudna zgoda.

Chwyci siano, owsa szkoda.

Chwyci owies, żal mu siana.

I tak stoi aż do rana,

A od rana do wieczora

Aż nareszcie przyszła pora,

Ze oślina pośród jadła

Z głodu padła.

JAN BRZECHWA "WIOSENNE PORZĄDKI"


Wiosna w kwietniu zbudziła się z rana,

Wyszła wprawdzie troszeczkę zaspana,

Lecz zajrzała we wszystkie zakątki:

- Zaczynamy wiosenne porządki.


Skoczył wietrzyk zamaszyście,

Pookurzał mchy i liście.

Z bocznych dróżek, z polnych ścieżek

Powymiatał brudny śnieżek.


Krasnoludki wiadra niosą,

Myją ziemię ranną rosą.

Chmury, płynąc po błękicie,

Urządziły wielkie mycie,

A obłoki miękką szmatką

Polerują słońce gładko,

Aż się dziwią wszystkie dzieci,

Że tak w niebie ładnie świeci.

Bocian w górę poszybował,

Tęczę barwnie wymalował,

A żurawie i skowronki

Posypały kwieciem łąki,

Posypały klomby, grządki

I skończyły się porządki.

ALEKSANDER FREDRO "MAŁPA w KĄPIELI"


Rada mał­pa, że się śmie­li,

Kie­dy mo­gła udać człe­ka,

Wi­dząc pa­nią raz w ką­pie­li,

Wla­zła pod stół - ci­cho cze­ka.

Pani wy­szła, drzwi za­mknę­ła;

Mał­pa fi­glarz - nuż do dzie­ła !

Wziąw­szy pań­ski cze­pek ran­ny,

Prze­ście­ra­dło

I zwier­cia­dło -

Szust do wan­ny !


Da­lej kur­ki krę­cić żwa­wo !

W lewo, w pra­wo,

Z dołu, z góry,

Aż się ukrop pu­ścił z rury.

Cie­pło - miło nie­bo - raj !

Mał­pa my­śli: "W to mi graj !"

Haj­że! Ko­zły, nur­ki, zwro­ty,

Fi­gle, pso­ty,

Aż się wody pod nią mącą !


Ale cie­pła coś za wie­le

Tro­chę nad­to. Ba, go­rą­co !

Frasz­ka! mał­pa nie cie­lę,

So­bie po­ra­dzi :

Skąd ukrop cie­cze,

Tam pa­lec wsa­dzi.

- Aj, gwał­tu ! Pie­cze !

Nie ma co cze­kać,

Trze­ba ucie­kać !


Mał­pa w nogi,

Ukrop za nią - tuż, tuż w tro­py,

Aż pod pro­gi.

To nie żar­ty - pa­rzy sto­py

Da­lej w okno ! Brzęk ! - Ucie­kła !

Że tyl­ko pal­ce po­pie­kła,

Na­der szczę­śli­wa.

Tak to zwy­kle mał­pom bywa.

JAN BRZECHWA "LEŃ"


Na tap­cza­nie sie­dzi leń,

Nic nie robi cały dzień.

"O, wy­pra­szam to so­bie!

Jak to? Ja nic nie ro­bię?

A kto sie­dzi na tap­cza­nie?

A kto zjadł pierw­sze śnia­da­nie?

A kto dzi­siaj pluł i ła­pał?

A kto się w gło­wę po­dra­pał?

A kto dziś zgu­bił ka­lo­sze?

O - o! Pro­szę!"

Na tap­cza­nie sie­dzi leń,

Nic nie robi cały dzień.

"Prze­pra­szam! A tra­nu nie pi­łem?

A uszu dzi­siaj nie my­łem?

A nie urwa­łem gu­zi­ka?

A nie po­ka­za­łem ję­zy­ka?

A nie cho­dzi­łem się strzyc?

To wszyst­ko na­zy­wa się nic?"

Na tap­cza­nie sie­dzi leń,

Nic nie robi cały dzień.


Nie po­szedł do szko­ły, bo mu się nie chcia­ło,

Nie od­ro­bił lek­cji, bo cza­su miał za mało,

Nie za­sznu­ro­wał trze­wi­ków, bo nie miał ocho­ty,

Nie po­wie­dział "dzień do­bry", bo z tym za dużo ro­bo­ty,

Nie na­po­ił Azor­ka, bo za da­le­ko jest woda,

Nie na­kar­mił ka­nar­ka, bo cza­su mu było szko­da.

Miał zjeść ko­la­cję - tyl­ko usta­mi mla­snął,

Miał po­ło­żyć się - nie zdą­żył - za­snął.

Śniło mu się, że nad czymś ogrom­nie się tru­dził.

Tak zmę­czył się tym snem, że się obu­dził.

JULIAN TUWIM "WARZYWA"


Po­ło­ży­ła ku­char­ka na sto­le :

Kar­to­fle,

Bu­ra­ki,

Mar­chew­kę,

Fa­so­lę,

Ka­pu­stę,

Pie­trusz­kę,

Se­le­ry

I groch.


Och !

Za­czę­ły się kłót­nie,

Kłó­cą się okrut­nie:

Kto z nich więk­szy,

A kto mniej­szy,

Kto ład­niej­szy,

Kto zgrab­niej­szy :

Kar­to­fle?

Bu­ra­ki?

Mar­chew­ka?

Fa­so­la?

Ka­pu­sta?

Pie­trusz­ka?

Se­le­ry

Czy groch?


Ach !

Na­krzy­cza­ły się, że strach !

Wzię­ła ku­char­ka -

No­żem ciach !

Po­kra­ja­ła, po­sie­ka­ła :

Kar­to­fle,

Bu­ra­ki,

Mar­chew­kę,

Fa­so­lę,

Ka­pu­stę,

Pie­trusz­kę,

Se­le­ry

I groch -

I do garn­ka !

JAN BRZECHWA "KŁAMCZUCHA"


"Pro­szę pana, pro­szę pana,

Za­szła u nas wiel­ka zmia­na :

Moja star­sza sio­stra Bron­ka

Za­mie­ni­ła się w skow­ron­ka,

Sie­dzi cały dzień na buku

I po­wta­rza: kuku, kuku !"


"Po­myśl tyl­ko, co ty ple­ciesz !

To zwy­czaj­ne kłam­stwa prze­cież."


"Pro­szę pana, pro­szę pana,

Rzecz się sta­ła nie­sły­cha­na :

Za­miast desz­czu u są­sia­da

Dziś pa­da­ła oran­ża­da,

I w do­dat­ku cał­kiem su­cha."


"Fe, nie­ład­nie! Fe, kłam­czu­cha !"


"To nie wszyst­ko, pro­szę pana !

U sty­jen­ki wczo­raj z rana

Abe­ca­dło z pie­ca spa­dło,

Całą pie­czeń z ron­dla zja­dło,

A tym­cza­sem na obie­dzie

Miał być lew i dwa niedź­wie­dzie."


"To do­pie­ro jest kłam­czu­cha !"


"Pro­szę pana, niech pan słu­cha !

Po po­łu­dniu na za­ba­wie

Uto­nę­ła kacz­ka w sta­wie.

Pan nie wie­rzy? Daję sło­wo !

Spro­wa­dzo­no straż ognio­wą,

Prze­ce­dzo­no wodę si­tem,

A co ryb zło­wio­no przy tym !"


"Fe, nie­ład­nie! Któż tak kła­mie ?

Za­raz się po­skar­żę ma­mie !"

MARIA KONOPNICKA "BOCIAN"


Bociek, bociek leci !

Dalej, żywo, dzieci !

Kto bociana w lot wyścignie,

Temu kasza nie ostygnie.


Kle, kle, kle, kle, kle !


Bociek dziobem klaska:

- Wyjdźcież, jeśli łaska !

Niech zobaczę, niech powitam,

Niech o zdrowie się zapytam.


Kle, kle, kle, kle, kle !


- A ty, boćku stary,

Piórek masz do pary;

Żaby je liczyły w błocie,

Naliczyły cztery krocie.


Kle, kle, kle, kle, kle !


Nim skończyły liczyć,

Już je zaczął ćwiczyć.

— Oj, bocianie, miły panie,

Miejże dla nas zmiłowanie !


Kle, kle, kle, kle, kle !

MARIA KONOPNICKA "POWITANIE WIOSNY"


Leci plisz­ka

spod ka­mycz­ka :

- Ja się ma­cie dzie­ci !

Już przy­by­ła

wio­sna miła,

już sło­necz­ko świe­ci !


Po­szły rze­ki w

świat da­le­ki,

pły­ną het - do mo­rza;

A ja śpie­wam,

a ja lecę,

gdzie ta ran­na zo­rza !

MARIA KONOPNICKA "ZIMA"


Nasza zima biała

Chustą się odziała.

Idzie, idzie do nas w gości

W srebrnych blaskach cała !


Włożyła na czoło

Księżycowe koło,

Lecą z płaszcza gwiazdy złote,

Gdy potrząśnie połą.


Z lodu berło trzyma,

Tchu ni głosu nie ma.

Idzie, idzie, smutna, cicha,

Ta królowa zima !


Idzie martwą nogą

Wyiskrzoną drogą,

Postanęły rzeki modre,

Do morza nie mogą.


Gdzie stąpi, gdzie stanie,

Słychać narzekanie :

- Oj, biedne my kwiaty, trawy,

Co się z nami stanie !


Przed nią tuman leci,

Straszy małe dzieci...

A my dalej do komina :

- Nie puścim waszeci !

JULIAN TUWIM "ABECADŁO"

Abe­ca­dło z pie­ca spa­dło,

O zie­mię się hu­kło,

Roz­sy­pa­ło się po ką­tach,

Strasz­nie się po­tłu­kło.

I -- zgu­bi­ło kro­pecz­kę,

H -- zła­ma­ło kła­decz­kę,

B -- zbi­ło so­bie brzusz­ki,

A -- zwich­nę­ło nóż­ki,

O -- jak ba­lon pę­kło,

aż się P prze­lę­kło.

T -- da­szek zgu­bi­ło,

L -- do U wsko­czy­ło,

S -- się wy­pro­sto­wa­ło,

R -- pra­wą nogę zła­ma­ło,

W -- sta­nę­ło do góry dnem

i uda­je, że jest M.

IGNACY KRASICKI "MĄDRY i GŁUPI"


Nie no­wi­na, że głu­pi mą­dre­go prze­ga­dał.

Kon­tent więc, iż uczo­ny nic nie od­po­wia­dał.

Tym bar­dziej jesz­cze krzy­czeć prze­raź­li­wie po­czął.

Na ko­niec, zmor­do­wa­ny, gdy so­bie od­po­czął.

Rzekł mą­dry, żeby nie był w od­po­wie­dzi dłuż­ny :

"Wiesz, dla­cze­go dzwon gło­śny ? Bo we­wnątrz jest próż­ny."

ALEKSANDER FREDRO "KOGUTY"


Na dzie­dziń­cu przy kur­ni­ku

Krzyk­nął ko­gut - Ku­ku­ry­ku !

Ku­ku­ry­ku ! - krzyk­nął dru­gi,

I da­lej w czu­by !


Biją skrzy­dła jak kań­czu­gi,

Dzió­bią dzio­by,

Drą pa­zu­ry

Aż do skó­ry.


Już krew ka­pie, pie­rze leci -

Z kwocz­ką uszedł ry­wal trze­ci.

A wtem in­dor dmuch­nął: - Hola ! -

Sta­ła się jego woła.

- O co idzie, o co cho­dzi ?

In­dor zaraz was po­go­dzi.

Na to oba, każ­dy so­bie :

- Prze­drzeź­niał się mej oso­bie.


- Moi pa­no­wie -

In­dor po­wie

Nie­po­trzeb­nie się czu­bi­ło,

Prze­drzeź­nia­nia tu nie było

Oby­dwa z jed­nej za­pia­li­ście nuty,

Bo­ście obydwa ko­gu­ty.


Kie­dy głup­stwo je­den po­wie,

Głup­stwo dru­gi mu od­po­wie;

Po­tem pła­cą ży­ciem, zdro­wiem.

Co rzec na to ?

Wiem - nie po­wiem.