Latest wildlife posts

Cierniówka (Sylvia communis)
Nazywany/a też: pokrzewka cierniówka
Cierniówka jest trochę mniejsza od wróbla. Ma biały podbródek i rdzawe skrzydła. Główka samców jest popielatoszara, główka samic zaś ma odcień brązowawy. Zewnętrzne sterówki dorosłych ptaków są koloru białego. U młodych mają barwę brązową.
Biotop
Żyje głównie w pobliżu otwartych przestrzeni, w lasach, cierniskach i dolinach rzek, ale chętnie gniazduje także na terenach suchych. Nie omija obszarów typowo rolniczych, ale za to bardzo rzadko zamieszkuje terytoria dużych miast.
Czy wiesz, że...
Populacja cierniówki w Europie zachodniej gwałtownie się kurczy; odpowiadają za to susze w rejonie subsaharyjskich zimowisk; w konsekwencji ekstremalnych warunków brakuje pokarmu dla cierniówek;
Jest to jedyna pokrzewka, którą można spotkać pośród pól;
Występowanie
Zamieszkuje północną Afrykę, a także prawie całą Europę - wyjąwszy północną Rosję o raz północną i środkową część Półwyspu Skandynawskiego oraz Islandię. Można ją spotkać w całej Polsce - jest liczna i szeroko rozpowszechniona.
Lęgi
Buduje gniazdo w zaroślach i krzewach, raczej nisko nad ziemią. Cierniówka składa jaja w maju - ok. 6 o zmiennym ubarwieniu.Pokarm
Żywi się owadami, pająkami i owocami.

Gajówka (Sylvia borin)
Nazywany/a też: pokrzewka ogrodowa
Wygląd
Tęczówka oczna ciemnobrązowa. Obrączka oczna jasna. Brew jasna, bardzo słabo zaznaczona. Głowa okrągła. Dziób szary, krótki, gruby. Boki szyi szare. Sylwetka krępa. Ubarwienie oliwkowo-brązowo-szare. Wierzch szarobrązowy. Boki płowe. Spód jasny. Nogi jasnoszare. Dymorfizm płciowy oraz wiekowy nie jest widoczny. Osobniki młodociane przypominają dorosłe, rozróżnić je można po świeżym upierzeniu.
Biotop
Zamieszkuje różnorodne siedliska: gęstych zarośli, wilgotnych lasów liściastych, zadrzewień śródpolnych i skrajów lasów.
Pokarm
W jej diecie dominują bezkręgowce (owady, i ich larwy, pajęczaki). Żywi się także pokarmem roślinnym (owocami, nasionami). Pokarm zbiera z roślinności, oraz chwyta go w locie.

Rzepołuch (Linaria flavirostris)
Nazywany/a też: makolągwa żółtodzioba
.
Wygląd
Tęczówka oczna ciemna. Dziób mały, krótki, stożkowaty, ciemny (w lecie), lub żółty (na jesień). Podgardle oraz gardło gładkie, jasnobrązowe. Ciało krępej budowy. Ubarwienie ciała w odcieniach brązu. Grzbiet ciemny, intensywnie kreskowany. Pierś jaśniejsza, również kreskowana na bokach. Kreskowanie ciągnie się od piersi po boki ciała. Biały pasek na pokrywach skrzydeł. Ogon dosyć długi, z wcięciem, sterówki ciemno brązowe. Podogonie i spód białe. Dymorfizm płciowy nieznaczny. U samców różowawy kuper. W okresie jesiennym osobniki maja nieco jaśniejsze upierzenie niż w lecie.
Występowanie
Populacje Europejskie są wędrowne. Gniazdują na Wyspach Brytyjskich, w Norwegii i północnej Finlandii. Część zimuje blisko terenów lęgowych, pozostałe odlatują głównie do południowej Szwecji, Danii, Belgii, Holandii, Niemiec, Polski, Czech, Słowacji, Węgier i na Ukrainę. Populacje Azjatyckie są osiadłe i częściowo koczujące. Występują na Bliskim Wschodzie, w Kazachstanie, Mongolii, w Chinach, Tadżykistanie, Kirgistanie, Uzbekistanie i Afganistanie.
Biotop
Preferuje nadmorskie wrzosowiska, obszary górskie i inne otwarte, bezdrzewne krajobrazy. Na zimowiskach spotykany na polach uprawnych i łąkach z kępami krzewów.
Lęgi
Monogamiczny. Gnieździ się na krzewie, rzadziej na ziemi. Gniazdo w formie czarki zbudowane z materiału roślinnego (gałązek, traw, korzonków). Wyścielone piórami. Dwa lęgi w roku. Samica składa od 4 do 7 jasnych jaj, delikatnie ciemno nakrapianych. Wysiadywanie (przez samicę) trwa około 14 dni. Po około dwóch tygodniach od wyklucia osobniki młodociane opuszczają gniazdo.
Pokarm
Żywi się pokarmem roślinnym (nasionami, pąkami roślin dziko rosnących). Rzadziej owadami. Żeruje na wysypiskach, polach, łąkach.

i uzupełnienia.......Ptak czeczotka ciekawostki
Gdyby nie ta mała czerwona czapeczka, to pewnie mało kto zwracałby na czeczotkę uwagę. Wiosną czeczotka przesiaduje pośród iglaków, niepozornie przy tym „czeczotając”. Ktoś kto zaczyna swoją przygodę z ornitologią nie byłby w stanie tego „czeczotania” odróżnić od głosów innych ptaków, ale jak już raz usłyszy się ten głos, później trudno go pomylić z czymś innym. Zimą z kolei schodzi niemal na ziemię, by zdobyć trochę smakowitego pokarmu i właśnie ta czerwona czapeczka spośród gąszczu podobnych łuszczaków pozwala rozpoznać czeczotkę!
Czerwona czapeczka na głowie czeczotki to przede wszystkim domena samców, które w okresie lęgowym czerwoną plamkę mają zdecydowanie większą. Poza tym osobniki mienią się niezwykle różową piersią, która przybiera czerwonych barw na wiosnę. Jak to w świecie ptaków zostało ogólnie przyjęte, a czeczotka w tym przypadku nie należy do wyjątków, samica ma nieco bardziej skromne upierzenie. Czapeczka u niej jest nieco mniejsza, a i pierś już nie tak kontrastowo wypierzona. Chociaż zdarzają się osobniki płci pięknej z kilkoma różowymi bądź czerwonawymi piórami na piersi. Przeważnie w ten sposób upierzone są starsze samice. Po bokach brzucha obie płcie posiadają brązowe kreskowanie, które również występuje na tułowiu oraz głowie, z tym że kreski na głowie są mniejsze i dodatkowo gęściej rozmieszczone. Na skrzydłach oraz pokrywach II-go rzędu czarne zakończenie piór sprawia wrażenie białego lusterka. Pod dziobem czeczotki mają czarną plamkę tworzącą śliniaczek. W okolicach kupra pióra tworzą białe przejaśnienie, ale już nie tak jasne jak w przypadku czeczotki tundrowej, wokół której wyrosły kontrowersje, ze względu na systematykę. Badacze obserwujący tego ptaka zauważyli, że czeczotka zwyczajna krzyżuje się z czeczotką tundrową dając w efekcie ostatecznym płodne potomstwo. Z tego właśnie powodu powstały dwie grupy wśród ornitologów. Jedni widzą dwa różne gatunki, inni czeczotkę tundrową uznają jako podgatunek czeczotki zwyczajnej. Z całą pewnością czeczotka potocznie nazywana „kabaretką” od jej łacińskiej nazwy Acanthis flammea cabaret, to nadal podgatunek czeczotki zwyczajnej. Od nominatywnego różni się bardziej brązową barwą tułowia i głowy, a także większą ilością brązowych piór na brzuchu i zamieszkuje tereny bardziej wysunięte na zachód Europy, ale jest także obserwowana w Polsce.
Niezależnie od tego do jakiego gatunku czy też podgatunku należy obserwowana czeczotka, to każda z nich ma krótki, żółty dziób, który służy do rozgniatania łupin, by dostać się do smakowitych ziaren, podobnie z resztą jak innym łuszczakom. W czasie przelotów mniej sprawni obserwatorzy mogą pomylić tego ptaka z innymi łuszczakami takimi jak rzepołuch czy bardziej pospolita makolągwa, które to w okresie przelotów zachowują się niemal identycznie jak czeczotka, a jeśli chodzi o upierzenie, to pomyłka może zajść w przypadku obserwowania osobników młodocianych. Czeczotki będąc w tym wieku nie mają czarnej czapeczki, co może sprawiać pewną trudność, należy wówczas dobrze przypatrzeć się obserwowanemu osobnikowi i zwrócić uwagę na czarną plamkę pod dziobem, której brak u obu wymienionych wcześniej gatunków. Poza tym dziób rzepołucha jest wyraźnie żółtopomarańczowy, a brzuch bardziej brązowych aniżeli różowawy czy biały jak ma to miejsce u czeczotki. W przypadku makolągwy w okresie jesiennym sprawa jest jeszcze bardziej prosta. Na tułowiu brak charakterystycznego kreskowania, a także po bokach brzucha widać tylko jeden pas kresek, no i głowa bardziej szarawa. Tym niemniej warto, zwłaszcza jesienią, na nizinach przeglądać stadka przelatujących makolągw przemierzających kraj, ponieważ może pośród nich zaplątać się właśnie jakaś czeczotka bądź jeszcze rzadszy rzepołuch.

...@Olimpia przed chwilą na czacie w Zakatku wspomniała o tej ptaszynie, to muszę ją przedstawić czatujacym...........
.rodzina
łuszczaki
opis
Długość ciała: 12-13 cm
.
Mniejsza od wróbla o krągłej sylwetce. Samiec w szacie godowej ma różową pierś i gardło oraz karminową plamę na czole. Ubarwienie brązowoszare z brunatnymi smugami na grzbiecie, kuper jaśniejszy, kreskowany. Na skrzydle dwa wąskie, białawe paseczki. Samica bez barwy różowej w upierzeniu. Dziób krótki, żółtawy.
.
Co kilka lat w naszym kraju pojawi się wyjątkowo dużo czeczotek, które przybywają do nas z północy. Są towarzyskie i tworzą hałaśliwe, ruchliwe stada.
.
miejsca
Tatry, Karkonosze, Góry Izerskie oraz miejscami na Ziemi Kłodzkiej, a także w strefie występowania kosówki na Pomorzu Gdańskim
siedlisko
Kosodrzewina i skraje lasów regla górnego oraz sztucznie nasadzone zarośla kosówki w strefie wybrzeża
liczebność
Skrajnie nieliczny ptak lęgowy; dość liczny ptak przelotny
gniazdo
Dobrze ukryte, nisko wśród gałęzi kosodrzewiny lub innego krzewu, zbudowane z korzonków i traw poprzetykanych wełną i puchem roślinnym, wyścielone włosiem i piórkami
lęg
4-6 niebieskawych, rdzawo nakrapianych jaj. Wysiadywanie 10-12 dni. Młode opuszczają gniazdo po 12-13 dniach
pokarm
Głównie nasiona, w porze lęgowej także bezkręgowce
wędrówki
Wędrowna. Przylot: III-IV, odlot: IX-XII; w niektóre lata występują naloty ptaków z północy, corocznie część ptaków zimuje
ochrona
Gatunek chroniony, wymieniony w Polskiej czerwonej księdze zwierząt jako wymagający szczególnej uwagi, i w Dyrektywie ptasiej

Z karmnika Zdzisława, który udostępnił swój filmik na youtube https://www.youtube.com/watch?v=YJyx2hsfpuk oraz opis Zdzisława pod filmikiem: W naszym Zakątku mamy okazję obserwować sikorki, jak przylatują do korytek, łapią ziarenko słonecznika i szybko odlatują. Karmnik traktują jako miejsce niebezpieczne. Stąd ich krótki tam pobyt. Szukają bardziej bezpiecznego miejsca, gdzie w spokoju mogą zająć się zdobytym ziarenkiem. Odlatują czasem na kilka metrów, a niekiedy nawet na odległość przekraczającą pięćdziesiąt. Wiem to z obserwacji sikorek w moim Lasku Bródnowskim. Sikorka siada na bezpiecznej gałęzi i zaczyna ucztę. A jak to robi mam możliwość to obserwować na moim balkonie na ósmym piętrze. Tu sikorka nie ma gdzie bezpiecznie odlecieć. Siada więc na obrzeżu karmnika lub barierce balkonu. Ziarenko bierze między pazurki i dziobkiem je obrabia. Pozbawia cienkiej łuskwinki i po kawałeczku zajada. Jeśli nie jest niepokojona, bierze następne ziarenko i czynność powtarza. I tak trzy do pięciu razy. Najedzona odlatuje. Inaczej postępują odwiedzające mój karmnik sporym stadkiem wróble. One biorą ziarenko w dziobek i na miejscu, obracając ziarnem w dziobie, sobie skutecznie radzą. Przy tej czynności sporo ziaren rozsypują, zostawiając niezły bałagan. Porządki po wróblach robią pojedyncze gołębie, które nie mogąc skorzystać z karmnika, gdyż jest dla nich niedostępny, zadowalają się tym, co porozsypują wróble.

Duj dem tet tet
.
W tym roku „Plamce mazurka” stuknie okrągły jubileusz. Równe dziesięć lat. Przyznaję, że czasami zastanawiam się nad tym… jak takie coś się mi udało?! Czy będzie dwudziestolecie to nie powiem, bo nie wiem, tak daleko nie planuję. Rok 2017 na blogu przebiegnie pod hasłem, które swego czasu wyśpiewał Jerzy Stuhr w Opolu: śpiewać każdy może. Jako pierwszy omówiony zostanie tutaj mazurek, jednak nie dlatego, że jest gatunkiem flagowym na blogu. Mazurek otwiera erę śpiewu dlatego, że jest pierwszym gatunkiem ptaka jaki w tym roku dane było mi zobaczyć.
.
–
.
Jak zapewne wiemy mazurek wielkim śpiewakiem nie jest. Zamiast fletowych gwizdów, organowych barw, melancholii w głosie, dwu czy trzy-tonowych fraz, czy trelów, nasz mazurek po prostu odzywa się miększym od wróbla „til” i „tilp„. A jak najdzie go wena to jedzie prostym, łatwym dla każdego to odśpiewania „czczczczcz„.
Prawda, że śpiew mazurka jest krótki, łatwy i prosty? No i oczywiście piękny!
.
U Jana Sokołowskiego w „Ptakach ziem polskich” głos mazurka przedstawiony został ciepło i ciekawie:
.
„Głos, choć podobny do głosu wróbla, jest mniej przykry i mazurek swego „szylp dil tel” nie wykrzykuje tak głośno jak wróbel, natomiast zdumiewa nieraz ładnymi tonami. Zwłaszcza w jesieni, gdy mazurki siedzą gromadnie w gęstych drzewach i sposobią się do snu, można podziwiać giętkość i głosu. Ton wabiący brzmi jak „duj dem tet tet„