Últimos posts de natureza

Jelonek rogacz
Jelonek rogacz (Lucanus cervus) to największy z rodzimych chrząszczy. Ubarwienie ciała jest brunatnoczarne. Występuje bardzo wyraźny dymorfizm płciowy. Samce są większe, są też wyposażone w bardzo duże żuwaczki, które przypominają poroże. Larwy są pędrakami. Ciało jest masywne, żółtobiałe z ciemniejszą głową, odnóża bardzo krótkie. Czułki zagięte w połowie z wachlarzowatą buławką.

Jeleń szlachetny Cervus elaphus

Jelenie ubarwione są jednolicie – od barwy rudej po brązowopłową w lecie oraz szarej zimą, natomiast u cieląt występuje charakterystyczne cętkowanie. Szyje porastają dłuższe włosy, tworząc swego rodzaju kołnierz/grzywę. Z ciekawostek, ogon jelenia nazywany jest kwiatiem i osiąga długość 15 cm. Jelenie posiadają grandle/haki, czyli szczątkowe kły w górnej szczęce. Charakterystyczną cechą jest również diastema, czyli przerwa w dolnej szczęce. Jednak tym co najbardziej odróżnia samca jelenia od samca sarny jest poroże (wieniec), składające się z okrągłej tyki i zróżnicowanej liczby odnóg – im więcej odnóg tym starszy osobnik, nie da się jednak jednoznacznie określić wieku samca na podstawie ilości odnóg. Jelenie żyją w stadach zwanych chmarami, którym przewodzi łania licówka.

Sarna to czy jeleń?
Dzisiejsze środowe podobieństwa postanowiłam poświęcić naszym najpopularniejszym rogaczom: sarnie i jeleniowi. Bo wbrew powszechnej opinii sarna to nie żona jelenia, a całkowicie odrębny gatunek. Tak więc samica jelenia to łania, samiec to byk, a młode to cielęta. Samica sarny zaś to koza, samiec to kozioł/rogacz (lub w języku łowieckim sarniak), a młode to koźlęta.
Sarna europejska Capreolus capreolus
.
Gatunek mniejszy, bardziej pospolity, o mniej okazałym porożu (parostki). Sarna jest posiadaczką długich, smukłych nóg (cewek), czerwonobrązowej w lecie lub siwobrązowej sierści w zimie (sukni) oraz charakterystycznej białej lub rzadziej żółtej plamie (lusterko) na pośladkach. Nogi opatrzone małymi, ostrymi racicami, z palcami bocznymi wysoko osadzonymi (nie dotykają podłoża). Zwierze to żyje w stadach zwanych rudlami, którym przewodzi doświadczona samica. Samce prowadzą walki o terytorium i o samice.
.
Sarny są ulubioną ofiarą rysi, polują na nie również wilki, niedźwiedzie, lisy oraz zdziczałe psy. Jest to gatunek łowny, objęty okresem ochronnym.
Występują w lasach, można ją zaobserwować na polanach, na skraju lasu, ale też na polach. Niektórzy wyodrębnili nawet nową formę ekologiczną gatunku nazywając ją sarną polną. Do przeżycia nie wymaga lasów, wyraźnie zaś preferuje otwarte tereny z zadrzewieniami śródpolnymi.
Czytaj miej

Żywiecki Park Krajobrazowy
Żywiecki Park Krajobrazowy to najstarszy w regionie park krajobrazowy, który powstał w roku 1986, na obszarze ponad 35 ha. Rozciąga się on wzdłuż granicy polsko-słowackiej, od Zwardonia po Korbielów, zaś jego połnocną granicę wyznacza w przybliżeniu trasa Jeleśnia-Żywiec.
.
Żywiecki PK obejmuje dwa piękne pasma górskie - grupę Wielkiej Raczy i grupę Pilska. Grupa Wielkiej Raczy położona na zachodzie nazywana jest Workiem Raczańskim, ciągnącym się od Przełęczy Zwardońskiej po Przełęcz Glinka. Najwyższe szczyty tego pasma to Wielka Racza (1236 m n.p.m.) i Wielka Rycerzowa (1226 m n.p.m.).
Wodospad w Sopotni Wielkiej
Prócz malowniczych szczytów w Żywieckim Parku Krajobrazowym spotkać można wijące się potoki tworzące atrakcyjne progi wodospadowe. Najwyższy próg, aż 10-ciometrowy, znajduje się w Sopotni Wielkiej na potoku o tej samej nazwie. Równie ciekawe są jeziorka osuwiskowe, chyba najładniejsze ulokowały się na wypłaszczeniu pomiędzy szczytami: Lipowska (1324 m n.p.m.) i Rysianka.

DLA FANÓW LAZĘG GÓRSKICH.......
Górskie szlaki
Przez Tresną, a także przez koronę zapory Jeziora Żywieckiego, przebiega szlak niebieski. Trasa ta, rozpoczynająca się w Bielsku Białej Lipniku, biegnie przez malownicze grzbiety pasma Czupla i Magurki Wilkowickiej; dalej, po przekroczeniu doliny Soły przez zaporę w Tresnej, wspina się na pasmo Cisowych Grap, gdzie kończy się przy czerwono znakowanym Małym Szlaku Beskidzkim, na przełęczy Przysłop Cisowy.

Botaniczne Inspiracje
t1S gpon03oor1mu454d2liz.u ·
"Dodasz cukru, narwiesz bzu, z imbirem..."- śpiewał na smutno Kortez. Ogólnie syrop z bzu do herbatki zacny jest, ale zatrzymajmy się przy imbirze.
Gdyby ktoś Wam zaproponował smoothie z bananów, ale takich całych zblendowanych- wypilibyście? Albo takie banany w cieście, ze skórką? Ble? Dlaczego, przecież byłaby miękka, pewnie niewyczuwalna. Dalej ble?
Jak mówimy o bananach, to zapewne znacie to obrzydliwe uczucie, gdy wyjmuje się je z kartonu, takie mokre, ociekające
a myślicie, że imbir do nas w stokrotkach przyjeżdża?
Zdecydowana większość imbiru trafia do nas z Azji, głównie Chin. Tam na dzień dobry dostają sporą ilość pestycydów, a na wyprawę do Europy dostają dodatkowy pakiet chemii. Oczywiście nie jemy imbiru w ilości hurtowej więc od tych środków chemicznych i metali ciężkich nie świecimy w nocy.
Możemy jednak w prosty sposób pozbyć się niechcianych pestycydów, podobnie jak w przypadku bananów, wystarczy imbir obrać!
Mam taką hipotezę badawczą, że herbata z miodem, cytryną i imbirem smakuje lepiej, gdy jest obrany.