Janusz Lewicki

PTAKI NA WYCIĄGNIĘCIE RĘKI

Wróbel zwyczajny vel domowy faktycznie jest na wskroś niemalże udomowiony. Jest jednym z nielicznych gatunków ptaków na świecie, który żyje tylko w naszych osiedlach i to od dawna. Jest całkiem możliwe, że gdy na Bliskim Wschodzie człowiek odkrył korzyści płynące z uprawy roli i stałego zamieszkania, wróbel natychmiast zamieszkał pod strzechami. W tym wypadku pod dachami z suszonej na słońcu cegły lub łupka.

Wraz z rolnikami i ocieplającym się klimatem, ruszył na Północ. Po zasiedleniu Europy przyszedł czas na podbój świata. Jako dziki lokator ładowni statków lub symbol odległej ojczyzny dotarł do Nowego Świata. Wróbel to ptak historyczny. Tak głęboko wrył się w świadomość ludzi, że ci, którzy ruszali na podbój obcego świata, zabierali ten mały ćwierkający szary skrawek domu ze sobą. Był też „ptakiem politycznym”, któremu wytoczono póki, co jedną wojnę totalną w Chinach. Skończyła się ona klęską głodu – dla ludzi, nie dla wróbli.

Aktualnie wróbel zasiedla wszystkie kontynenty prócz Antarktydy. Jakoś nie dotarł jeszcze na stacje polarne. I wszędzie czuje się jak u siebie. Na tego niepozornego szarego jegomościa musimy spojrzeć jak na kosmopolitę po przejściach. W miastach możemy spotkać go niemal w każdym miejscu. Na poszukiwania wróbla najlepiej wybrać się wiosną, gdy w pierwsze ciepłe dni samce reklamują swoje przewagi nad rywalami – intensywnym ćwierkaniem. Kawaler siada wtedy w pobliżu jego zdaniem najlepszego na świecie miejsca na lęgi i rozpoczyna swój niezmordowany koncert. Wraz z upływem czasu wróble milkną, bo zaczynają mieć pełne ręce roboty. Jedną z przyczyn ich sukcesów jest płodność. Para wróbli w dobrych roku jest w stanie wychować cztery lęgi!

Gdzie szukać ich gniazd? Na pewno na budynkach, we wszelkich załomach murów, dziurach i pod dachami. Jednak niezbyt wysoko, bo wróble latają bardzo słabo i szybko się męczą. Kolejną dobrą porą na przyjrzeniu się wróblom jest zima. Wtedy to stadka tych ptaków okupują gęste i zbite krzaki, nawet te tuż przy chodnikach lub ulicach. Wtedy też możemy obserwować ich strategie przetrwania zimy. Zimą wróbel – ptak rodem z ciepłych krajów nie robi nic. To lenistwo z premedytacją. Ptak oszczędza energię. Gęste gałęzie krzewu zabezpieczają go przed drapieżnikami, a on czeka tylko na coś do zjedzenia. I to coś bardzo blisko. Technika ta sprawdzała się przez dziesiątki lat. Jednak ostatnio z wróblem nie jest najlepiej. Za spadek jego liczby jedni obwiniają brak pożywienia szczególnie zimą. W coraz czystszych miastach jest o nie coraz trudniej. Inni uważają, że za spadek populacji wróbla odpowiedzialne są remonty budynków, zabierające wróblom miejsce do życia. Ostatnia grupa specjalistów upatruje problem w fakcie, że spada liczba organizmów żyjących obok nas. Coraz mniej roślin na trawnikach, to coraz mniej nasion i owadów stanowiących podstawę diety wróbla, a szczególnie jego piskląt. Nie wiadomo, co jest główną przyczyną znikania wróbla z miast. Może być tak, że wszystkie te trzy zjawiska się na to składają. Na pewno największa szansę na zobaczenia wróbla mamy w dzielnicach podmiejskich, tam gdzie są jeszcze nadal niewyremontowane budynki mieszkalne, w szczególności te zabytkowe. Warto zapamiętać ćwierkanie wróbla. Być może kolejnym pokoleniom będziemy mogli o nim tylko opowiedzieć, bo miasta się zmieniają, a ci, którzy nie potrafią nadążyć za zmianami skazani są na zniknięcie.

Autor tekstu: Marcin Siuchno

PTAKI NA WYCIĄGNIĘCIE RĘKI

Wrona siwa to kolejny ptak krukowaty. Jest duża, sporo większa od gołębia. Jeśli na trawniku lub chodniku widzimy duże szaro-czarne ptaszysko, to mamy do czynienia właśnie z wroną. Wrona mogła towarzyszyć nam od początków naszej przygody z rolnictwem. Bo oto ptak dolin rzecznych znalazł blisko siebie podobny otwarty krajobraz, tyle, że pól i łąk. Stworzony przez nas. Nie dość, że odnalazła się tu doskonale, to stała się elementem naszej kultury. Najczęściej opiewano jej spryt, przebiegłość oraz mądrość, co jak najbardziej odpowiada prawdzie. Mało który ptak zrobił taką karierę w malarstwie czy literaturze. Bo choćby miały rozdziobać nas kruki i wrony, to warto tej ostatniej się nieco przyjrzeć.

Wiejskie życie wrona dawno porzuciła w niepamięć. Przez ostatnie kilkadziesiąt lat zauważono, że jest coraz rzadsza na wsiach, za to w mieście robi furorę. Z pewnością jest to jej osobista zasługa. Jest inteligentna, bystra, szybko się uczy i nie jest wybredna. Wrona buduje gniazda na drzewach. Oboje rodzice są zaangażowani w wychowanie piskląt i ich obronę. Walczą zażarcie z każdym niebezpieczeństwem, w tym z psami i kotami. Miejskie wrony w obronie piskląt potrafią atakować nawet ludzi. Dlatego, co jakiś czas, głównie latem wrony przedzierają się z czarnym PRem do mediów. Tytuły mówiące o złych, nawet wściekłych ptakach dotyczą właśnie wron, które bronią dużych już piskląt. Do których nieopatrznie podeszli ludzie. Więc, jeśli wrona przed nami nie ucieka, ale udaje, że jej nie ma, zostawmy ją w spokoju. To prawdopodobnie pisklę, które już opuściło gniazdo, ale jeszcze się w pełni nie usamodzielniło. Jego rodzice na pewno są gdzieś w pobliżu.

Wrona to również wdzięczny obiekt obserwacji. Młode i stare wrony lubią wyzwania, uczą się, a nawet się bawią. To już wyraz inteligencji! Wrona potrafi rozwiązać dowolny problem z zakresu pozyskania pożywienia w mieście. Nie dość, że radzi sobie z każdym opakowaniem, to jeszcze potrafi zapamiętać czas, kiedy takie pożywienie się znajdzie. Obserwując wrony możemy pokusić się na jeden mały eksperyment. Zobaczmy, co się stanie, jeśli wrona zauważy, że na nią patrzymy? Wrona jest w stanie ocenić czy człowiek obok niej zajmuje się sobą, czy też patrzy na nią i się nią interesuje. Klasyczną opowieścią o wronach zamieszkujących obok nas jest historia o ich perypetiach z orzechami. Wrony zrzucają orzechy na ziemię, żeby je rozbić. Jednak popatrzmy na ten proceder. Najciekawszy jest sam proces nauki. Młodzież patrzy na starsze i sama próbuje zrzucać. Spadający na różną powierzchnię orzech nie pęka tak samo. Młode wrony testują orzech, zrzucają go na trawnik lub samochód. Sprawdzają i wyciągają wioski. To świetny moment na pasjonujące obserwacje.

PTAKI NA WYCIĄGNIĘCIE RĘKI

Gawron, podobnie jak kawka jest często mylony z krukiem lub wroną. Jak je rozróżnić? Jest czarny, choć w słońcu mieni się na fioletowo, to upodobnia go do kruka, jednak kruk jest dużo większy i póki co, nie jest stałym gościem zabudowań miejskich okolic. Wrona natomiast nie jest czarna, lecz siwa. Dlatego jeśli zobaczycie spore, czarne ptaszysko z ogromnym dziobem, które dumnie kroczy po miejskim trawniku, to zapewne macie do czynienia właśnie z gawronem. Czego gawron tu szuka? Na pewno zajrzy pod każdą stertę liści, pracowicie ją rozrzucając. Nie ominie żadnej kępki trawy i dokładnie przejrzy każdy kamień i konar. Tak właśnie niespiesznie i z dumą gawron pozyskuje swoje pożywienie.

To kolejny ptak z rodziny krukowatych, który znalazł korzyść z mieszkania obok człowieka. Z pewnością jest to spowodowane dostatkiem pożywienia w miastach. A żywi się niemal wszystkim. Od nasion, bezkręgowców, poprzez jadalne odpadki. Najbardziej widoczny jest jesienią i zimą, kiedy w dużych stadach i małych grupkach przeczesuje nasze otoczenie w poszukiwaniu pożywienia. Wiosną gawrony znikają. Te, którą pochodzą z Polski, rozpoczynają właśnie lęgi. Jest to niestety największe zarzewie konfliktu. Gawrony są bardzo towarzyskie i bardzo głośno to manifestują. Lęgną się w koloniach, które są szczególnie dla ludzi uciążliwe, a które gawrony z upodobaniem lokują w naszym sąsiedztwie. To jednak nowa sytuacja. Jeszcze na początku wieku gawrony jak mogły unikały bliskości człowieka, bo ich jaja były pierwszą sycącą rzeczą, którą Natura miała do zaoferowania na przednówku.

Jednak kolonia lęgowa gawronów tylko z pozoru jest głośnym i chaotycznym miejscem. Hałas ten to dziesiątki nakładających się na siebie komunikatów. Gawrony rozmawiają, przekazują sobie informacje, a nawet sobie grożą. Jak to z rodziną i sąsiadami. Trzeba pochwalić się dobytkiem, poplotkować i wymienić najświeższe informacje a także, co jasne obgadać znajomych. Kolonia lęgowa jak każde większe zbiorowisko, nie jest wolna od patologii. Kradzieże, bójki, kłótnie, zdrady małżeńskie to gawronia codzienność. Więc, dlaczego ptaki mieszkają tak blisko siebie? Okazuje się, że od tych wszystkich patologii ważniejsze jest bezpieczeństwo i współpraca. Każdy gawron może liczyć na swych pobratymców, zarówno w trakcie obrony gniazda jak i podczas posiłku. Wiadomo, jedna para oczu to nie to samo, co kilkadziesiąt par. Jednak chcąc obserwować gawrony musimy się spieszyć! Bo gawronów oraz ich kolonii jest coraz mniej. Gawron znika z naszych osiedli i krajobrazu rolniczego w zastraszającym tempie. W ciągu lat ostatniej dekady, w Europie mogło ich ubyć nawet o 1/3. To niezwykle dynamiczna zmiana, która powinna nas niepokoić.

PTAKI NA WYCIĄGNIĘCIE RĘKI

Kawka to na pierwszy rzut oka ptak niespecjalnie atrakcyjny. Zdecydowanie tak nie jest! Na pewno już o niej czytaliście. Bardzo prawdopodobne, że stada czarnych ptaków zwiastujące zły omen, ptaki na pobojowiskach i chmury ptaszysk wokół ponurych wież zamkowych, tak chętnie opiewane w literaturze to kawki właśnie.

Ten ciemno upierzony ptak (w zależności od oświetlenia – nawet czarny), wielkości gołębia to częsty mieszkaniec osiedli ludzkich. Najliczniej występuje w miastach, na obszarach rolniczych jest nieco mniej liczny. Unika terenów zalesionych oraz tych z dużym udziałem lasów. Para kawek trzyma się razem przez cały rok, dlatego patrząc wiosną na kawki możemy odnieść wrażenie, że widzimy parę spacerujących zakochanych. W trakcie tych spacerów, samiec wręcza swojej partnerce prezent. Oczywiście są to bardzo praktyczne, jadalne i smaczne podarunki. Kawki gnieżdżą się w otworach wentylacyjnych, kominach i wszelkich dużych, głębokich załomach murów. Nie są wybredne. Ich głównym pożywieniem są nasiona i bezkręgowce, ale nie gardzą jadalnymi odpadkami, a nawet padliną. Mogą również rabować gniazda innych ptaków i porywać pisklęta. Jeśli mają taką możliwość, to chętnie korzystają z dziupli i budek lęgowych. W Polsce możemy obserwować je cały rok. Jesienią i zimą tworzą stada, często uciążliwe dla mieszkańców. Musimy wiedzieć, że te wielkie grupy czarnych ptaków, to nie tylko kawki. Pamiętajmy, że to zimowi goście ze Wschodu. W tym czasie nasze ptaki albo próbują zimować z nami, albo przesuwają się na Zachód i Południe. Przez cały rok kawki przeszukują nasze trawniki i skwery w poszukiwaniu pożywienia. Nie są płochliwe i o ile nie zorientują się, że na nie patrzymy, pozwalają na dokładną ich obserwację. Najciekawszym momentem jest chwila, gdy w mieście pojawiają się młode ptaki.

Kawki, jako bardzo inteligentny gatunek uczą się szybko. Zarówno od siebie nawzajem jak i innych gatunków. Dlatego gdy na ulicach pojawiają się młode ptaki, jest na co popatrzeć. Kawcza młodzież uczy się metodą prób i błędów. Dokładnie sprawdzając i oglądając każdy nowy i ciekawy przedmiot. Najbardziej intrygują ich „lekcje” przy koszach na śmieci. Kiedy młodzież uczy się jak otwierać dostępne na miejskim rynku opakowania. Zanim ptak nauczy się w kilku ruchach zaglądać do plastikowych torebek lub kubków dostarczy nam niesamowitych wrażeń.

Kawka mieszkająca w mieście uzależniona jest od dwóch ważnych czynników. Pierwszy z nich to miejsca lęgu. Tu nasz niepokój budzi ich zanik w wyniku masowych remontów budynków, które nie wiążą się z wywieszaniem budek lęgowych. Drugi, mniej oczywisty czynnik to pożywienie. Szczególnie w krajobrazie rolniczym byt kawek uzależniony jest od bioróżnorodności. Z którą, w wyniku intensyfikacji rolnictwa jest coraz gorzej. W Europie kawek z każdym sezonem ubywa. W naszym kraju, na szczęście jeszcze ich liczba utrzymuje się na stałym poziomie.

Sroki to jedne z najinteligentniejszych ptaków na świecie obok kruków, z którymi są zresztą spokrewnione. Potrafią rozwiązywać proste problemy, naśladować zachowania innych ptaków, wykorzystywać proste narzędzia. Rozróżniają też swoje odbicie w lustrze, od innego ptaka.

Sroki uznajemy za złodziejki. W Polsce popularne są powiedzenia "nie wypadł sroce spod ogona", o ludzkiej przegranej - "łapać pięć srok za ogon" czy "gapi się jak sroka w gnat". A to ptaki, które potrafią rozpoznać swoje odbicie w lustrze i jako jedyne budują gniazda z 2 wejściami i zadaszeniem.

- Sroki możemy spotkać na terenie całego naszego kraju, w parkach, ogrodach, terenach miejskich i podmiejskich - mówi Paweł Sidło ze Stowarzyszenia Ptaki Polskie. - Sroka jest wszędzie.
- Sroka jest biało-czarna, ma długi ogon, który w słońcu mieni się niesamowitymi barwami, troszeczkę przypominającymi niektórym barwy benzyny rozlanej na wodzie - wyjaśnia ekspert.

Ten ptak znany jest z tego, że lubi różne świecidełka. Ekspert potwierdza, że gdy zajrzymy do gniazda sroki to możemy tam znaleźć fragmenty złotka, kapsle, a nawet pierścionki czy obrączki. - Zdarza się u ptaków, że lubią zdobić gniazda, właśnie różnymi, dziwnymi dla nas przedmiotami - mówi rozmówca Anny Hardej. - Sroki chowają te rzeczy do gniazda. Znana jest historia pierścionka wartego 5 tysięcy dolarów, który sroka ukradła z wpadając do pokoju. Całe szczęście udało się go odzyskać właśnie z pobliskiego gniazda - dodaje.
Sroki mają bardzo wiele cech podobnych do ludzi. Potrafią np. być bardzo złośliwe i podstępne. - Sroki potrafią wabić koty na środek jezdni, po to tylko by odlecieć, gdy kot będzie na ulicy, a samochody będą ruszać - wyjaśnia Paweł Sidło. - Lubią też drażnić psy, sprawia im to ogromną radość - dodaje.

Sroki należą do rodziny krukowatych. Są ptakami, które świetnie przywiązują się do człowieka. Dziś nie zaleca się oswajania tych ptaków. - Zdarzało się, że gdy młode wypadały z gniazda i ktoś zabrał je do domu, to tak mocno się przywiązywały, że były w stanie powtórzyć proste słowa, rozumiały gesty - wyjaśnia specjalista.

Ogólna charakterystyka
Jedną z charakterystycznych cech tego gatunku jest czarno-białe upierzenie, któremu towarzyszą niebieskie, fioletowe lub zielone pociągnięcia pędzla na skrzydłach.

Jego wielkość waha się od 40 do 51 centymetrów, z czego około połowa należy do ogona. Jego rozpiętość skrzydeł waha się od 50 do 62 centymetrów, przy wadze około 200 gramów.

Z malutkimi oczami i długim, prostym i dość mocnym dziobem, sroka jest nerwowa w zachowaniu i szybko emituje sygnały ostrzegawcze w razie jakiejkolwiek ewentualności. Ich piosenka nie należy do najbardziej pełnych gracji w królestwie zwierząt, często jest opisywana jako rodzaj sygnału alarmowego. Ich średnia długość życia to 15 lat.

Ten ciekawy ptak jest niezwykle rozpowszechniony w całej Europie, będąc najpopularniejszy ptak na terytorium Hiszpanii. Obserwacja ich na wolności jest stosunkowo łatwa, ponieważ zwykle nie latają powyżej 1500 metrów.

Sroki zwykle mają szczególne upodobanie do błyszczących przedmiotów. Do tego stopnia, że ​​w ich gniazdach znaleziono cenne klejnoty, a także puszki czy lustra. Sroka, podobnie jak naczelne, słonie i delfiny, potrafi rozpoznać własne odbicie.

Inną umiejętnością tego gatunku jest identyfikowanie i rozdzielanie ludzi na „znajomych” i „obcych”. czasem, mogą przyjąć niektórych ludzi jako członków swojej trzody; posuwając się do skrajności, broniąc ich kosztem własnego życia.

Jeśli uczy się ich od gołębi, naśladują ludzki głos z taką samą zręcznością jak papugi. Po czarnych kotach i wronach To jedno ze zwierząt, które w kulturze popularnej budzi najwięcej przesądów.

Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Lublinie

#DaryLasu
Pokrzywa jest zbawienną rośliną na wiele chorób.
Polecamy Ci herbatę, która przyspiesza przemianę materii (wspomaga dzięki temu odchudzanie).
Liście pokrzywy należy zalać wrzątkiem i parzyć pod przykryciem przez ok. 10 minut.️
Poza tym jest jeszcze wiele zalet np.:
wzmacnia odporność,
wspomaga pracę wątroby, żołądka i trzustki,
działa antyalergicznie,
wspomaga walkę z cholesterolem,
łagodzi bóle reumatyczne,
obniża poziom cukru we krwi.
Skorzystaj z tego cennego daru natury. Naprawdę warto.
#Pokrzywazwyczajna #UrticaDioica #RoślinyLasu #zdrowiezlasu #pijnazdrowie
Fot. Anna Sawicka, Nadleśnictwo Biała Podlaska

Lasy Państwowe

Cis pospolity (Taxus baccata)
Gatunek ten jest wiecznie zielonym drzewem bądź krzewem iglastym. Ocenia się, że cisy mogą żyć maksymalnie do 2–3 tysięcy lat. Nasiona tego gatunku dojrzewają od września do października. Brązowe, kuliste, ostro zakończone, otoczone charakterystyczną czerwoną, kubkowatą osnówką. Przy czym pamiętajmy, że zarówno nasionko, jak i igły czy kora są częściami trującymi !!! Jedyny jadalny element to właśnie czerwona osnówka.
Fot. Malwina Sokołowska
#cis #CisPospolity

Uważasz wronę siwą za szkodnika? Popełniasz błąd. Ten ptak ma inteligencję 7-letniego dziecka.
Czy wrona siwa jest inteligentna?
Krukowate, z których wywodzi się wrona siwa, to jedyne zwierzęta nieczłekokształtne, które wykorzystują narzędzia. Wrona potrafi znaleźć drut, zagiąć jego końcówkę i wykorzystać go do wyjmowania jedzenia z niedostępnych zakamarków.
Wrony nie tylko są mądre, ale dorównują inteligencją 7-letnim dzieciom. Dowodzą tego badania przeprowadzone przez Sarę Jelbert z University of Auckland. Ptaki zostawiono w pokoju, w którym znajdowała się przezroczysta, wąska tuba wypełniona do połowy wodą. W wodzie dryfował kawałek mięsa. Głowa ptaka była za duża, by mogła zmieścić się do tuby. Ptaki wpadły na inny pomysł, który pomógł w wydobyciu mięsa.
Zaczęły wrzucać do naczynia kamienie. Co im to dało? Poziom wody podniósł się do tego stopnia, że bez problemu mogły dostać się do mięsa. Takiego egzaminu nie zdały koty ani psy. Inteligencja wrony siwej jest niepodważalna.
Zresztą nie trzeba badań, by zaobserwować ich mądrość — zrzucają z wysokości orzechy, suchy chleb moczą w kałużach, śledzą wiewiórki, by zobaczyć, gdzie chowają jedzenie i wykraść zapasy. Na przejściu dla pieszych czekają na zielone światło, co świadczy o niespotykanych u innych gatunków zdolnościach adaptacyjnych.

Co je wrona siwa?
Wrony siwe są wszystkożerne. Żerują głównie na ziemi i w okolicach śmietników, ale gdy trzeba, potrafią odebrać zdobycz ptakom drapieżnym. Można zauważyć je w miejscach uczęszczanych przez turystów, gdzie domagają się jedzenia.
Wrona siwa je:
owoce,
warzywa,
bakalie i orzechy,
owady,
padlinę,
odpady,
płazy,
jajka,
pisklęta.

Zachowanie wrony siwej
Wrony łączą się w pary na całe życie. Są sobie wierne i wspólnie wychowują młode. Gdy jakieś zwierzę (np. jastrząb gołębiarz) atakuje jedno, drugie staje w jego obronie.
Ptaki mieszkają w gniazdach. Budują je z patyków, trawy i piór. Zwykle umieszczają je na wysokich drzewach z bogatą koroną. Gniazdo budują na wysokości 15-16 metrów. Najczęściej w rozwidleniu konarów.
W kwietniu wydają na świat 4-6 jaj, z których po 18-21 dniach wykluwają się młode. Wrony siwe są troskliwymi rodzicami. Gdy matka sprawuje nad nimi pieczę, ojciec przynosi jedzenie. Pisklęta opuszczają gniazdo po 5. tygodniach.
Wrony są niezwykle inteligentne i pewne siebie. — Kiedyś obserwowałem pościg wron za orłem bielikiem, który niósł coś w szponach i wyglądało na to, że orzeł straci swój obiad — opowiada Adam Wajrak.
U ptaków zaobserwowano agresję seksualną. Samce nieposiadające partnerek notorycznie gwałcą wrony "zamężne". Bardzo często zdarza się, że w ich obronie staje "mąż", a walka kończy się tragicznie.
Zresztą bójki między wronami siwymi to nic dziwnego. Walczą o terytorium i jedzenie. Zdrowe wrony bez trudu rozpoznają osobniki ranne lub chore i eliminują je jako pierwsze, by nie przyciągały drapieżników.
Zachowanie wrony siwej raczej nie bywa godne naśladowania. Te ptaki są niezwykle złośliwe. Na polach golfowych w USA notorycznie kradną golfistom kanapki, a puste opakowania albo zrzucają im na głowę, albo ukrywają w dołkach.

Czy wronę siwą da się oswoić?
– Wrona chowana od małego przez człowieka przywiązuje się do niego na całe życie. Oswojony ptak potrafi bawić się małą piłką, przychodzić na wołanie i skubać swojego opiekuna w ucho – zauważa Adam Wajrak, przyrodnik.
Zwierzę posiada zdolność rozpoznawania twarzy. Zapamiętuje osoby, które je karmią. Potrafi je rozpoznać nawet po sobie chodzenia. Ptak oswojony w życiu dorosłym będzie tolerował obecność człowieka i pozwoli mu się zbliżyć, ale nie będzie oczekiwał pieszczot. Może jednak krakać na powitanie i przynosić prezenty.
Najgłośniejszym przypadkiem przyjaźni na linii człowiek-wrona jest historia Gabi Mann, małej dziewczynki z USA, która dokarmiała wrony i każdego dnia dostawała od nich biżuterię i kolorowe kamienie.

Nadleśnictwo Lidzbark, Lasy Państwowe

Dzisiaj bardzo ważny post ️ O takiej porze roku, jaką mamy obecnie, w lesie można spotkać małe, świeżo urodzone zwierzęta Apelujemy do wszystkich i przypominamy - nie zabierajcie ich do domu, nie przywoźcie do nadleśnictwa, siedzib parków krajobrazowych, lekarzy weterynarii. Dlaczego? Już o tym pisaliśmy, ale pewną wiedzę chyba trzeba sobie co jakiś czas odświeżyć
Samice saren i jeleni oraz innych zwierząt po urodzeniu zostawiają dzieci bez opieki, gdyż takie nowo narodzone maluchy są zbyt słabe, by podążać za matką. Samica powraca do ukrytego malca w porze karmienia. Jedyną obroną malca jest pozostanie - bez względu na sytuację - w bezruchu. W połączeniu z brakiem zapachu (natura uczyniła maluszka niemal bezwonnym), ryzyko znalezienia go przez drapieżnika jest baaaaaardzo niewielkie.
Niestety, malca może znaleźć nieświadomy sytuacji człowiek. Nie widząc w pobliżu matki, nabiera od razu przekonania, że maluch jest sierotą, a bezruch jest oznaką osłabienia. Wtedy postanawia go ratować . Maluchy są zabierane do domów, a tam dopiero zaczyna się ich prawdziwy dramat. Większość z nich na skutek niewłaściwego pokarmu (bo przecież potrzebuje mleka swojej matki, a nie krowiego czy modyfikowanego z supermarketu) umiera z powodu biegunki. Dramat takiego ratowanego malucha może też mieć inny scenariusz, niektórzy bowiem chcą zawieźć młode z powrotem do lasu, lecz niestety raz dotknięte przez człowieka, nawet muśnięte, nabywa ludzkiego zapachu. Powracająca matka nie zbliży się do dziecka, ponieważ będzie czuła zapach człowieka. Młode umiera więc z głodu w lesie. W tak nieszczęśliwy sposób kończą się często nieprzemyślane decyzje człowieka.
Zdjęcie wykonane przez naszego podleśniczego z Leśnictwa Kostkowo - Pana Tomasza Weręgowskiego - przedstawia zauważone, zupełnie przez przypadek, urodzone sarnie dziecko. Leśnik sfotografował je z odległości i natychmiast się z tego miejsca oddalił przede wszystkim nie dotykając malucha. W ten sposób mała sarenka pozostała bezpieczna i spokojnie czekała sobie na swoją mamę
️Pamiętajmy zatem, że leżące nieruchomo leśne dziecko to sytuacja całkowicie naturalna. Nie dotykajmy maluchów, nie zabierajmy ich, nie przenośmy.
️Pamiętajmy również o tym, aby w lesie psy był prowadzone na smyczy. Często, nawet w kanapowcach, w lesie odzywa się pierwotny instynkt i mogą zagryźć bezbronnego, nowo narodzonego malucha.
fot. T. Weręgowski