Latest wildlife posts

Dwa serca


dwa serca

gdy się dwa serca spotkają

nieważnie gdzie

nieważne kiedy

nieważne jak

przypadkiem

to najpierw

się sobie przyglądają

długo albo jeszcze dłużej

ukradkiem

nieśmiało

by wyczuć

rytm bicia serca drugiego

by go nie zranić

nieopatrznie

a potem

się powoli otwierają

zawstydzone

swoim niepowtarzalnym

pięknem

dzień po dniu

by kiedyś

może

obdarzyć

drugiego

swą tajemnicą

cudowną

najskrytszą

z najskrytszych

jedyną


Zdjęcie pobrane https://pixabay.com

Czy jesień jest kobietą


czy jesień jest kobietą

jesień jest zmienna

jak kobieta

raz ukoi ciszą

że usłyszysz

bicie swego serca

a raz

smagnie deszczem

huknie wiatrem

sztormem

że zajęczysz

i schowasz się

pod kołdrę

bo kobiety są

zmienne i

niebezpieczne

dla mężczyzn


Na zdjęciu dzieło Alfonsa Muchy, pt. „Jesień”

Wiewiórka


wiewiórka


jestem śliczna

czyż nie

jak każda istotka

płci pięknej

automatycznie

za wiewiórem

panny sznurem

za wiewiórką

faceci murkiem

bo jestem

piękna

mam uszka

jak frędzelki

i brzuszek słodki

który

uwielbia orzeszki

i inne

przysmaki leśne

kitkę mam

cudowną

puszystą

i skakać lubię

z drzewa

na drzewo

z gałęzi

na gałąź

byle szybciej

byle prędzej

do Zakątka

do karmnika

po deser

by Birdsowi i Licji

oczko puścić

i wam wszystkim

całuska

od wiewiórki

leśnej


Autor zdjęcia: @semperitusSemperitus@semperitus14 following14 followers767 postsView profile

Jesień w lesie


już nic nie słyszeć

tylko szelest liści

wdychać

ciszę

leśną

i wydychać

z rozkoszą

jesienną

zatracić się

w tej ciszy

tych liściach

tej jesieni

tej rozkoszy

i

przestać

myśleć

przestać

istnieć

Dzień Zaduszny


Dzień Zaduszny

jest taki jeden w roku dzień

szkoda że tylko jeden

gdy życie odchodzi w cień

a zmartwychwstają

wspomnienia

z grobu

radosne i bolesne

jak tajemnice Różańca

czasem piękne

jak pierwszy pocałunek

a czasem brzydkie

jak paskudny ból zęba

śpieszymy na cmentarz

bo może dręczą nas

wyrzuty sumienia

a może miłość woła

by łezkę znów uronić

i świeczkę zapalić

za tych

których serce

bije już gdzie indziej

gdzie jest zawsze jasno

i nie ma już ciemności

gdzie wiara już ogląda

i nadzieja niepotrzebna

bo wszystko

jest

Miłością

Święci


święci są wśród nas

niekanonizowani

niebeatyfikowani

żyjący

z krwi i kości

śpieszący do kogoś

może niewyspani

zapracowani

zestresowani

cieszący się

z cieszącymi

smucący się

ze smucącymi

przychodzą

z dobrym słowem

jak z kromką chleba

pachnącego piecem

jak ze szklanką wody

pragnienie gaszącej

samotność uwierającą

jak promyk z nieba

dyskretnie kojący

serce krwawiące

jak dłoń czuła

na ramieniu

czułości nieznającym

święci wśród nas

niewidzialni

nieznani

bez aureoli

znak

Jego

Miłości

do

nas

Taktowne umieranie


Taktowne umieranie

Jan Brzechwa


Umierać trzeba z taktem. A więc, dajmy na to,Nie wtedy, kiedy właśnie zaczyna się lato!

Pomyślcie: każdy człowiek o wakacjach marzyW górach czy na Mazurach, na słonecznej plaży

I nagle ja umieram. Jest mój pogrzeb. Jak tuNie nazwać takiej śmierci wprost szczytem nietaktu?

Umierać trzeba z taktem. Ci, co innych cenią,Nie sprawiają pogrzebów zbyt późną jesienią.

Ja nie chciałbym, na przykład, by ludzie zmoknięciKlęli i uwłaczali mnie lub mej pamięci,

By katar czy też grypę ściągali na siebieDlatego, że bawili na moim pogrzebie.

Umierać trzeba z taktem. Wymaga obliczeńTaka śmierć, żeby pogrzeb nie przypadł na styczeń.

Lub, powiedzmy, na luty, gdy mrozy siarczysteMogą całkiem zniechęcić żałobną asystę.

Ja nie chciałbym, by ludzie, których śmierć ma wzruszy,Mieli z tego powodu poodmrażać uszy.

Wiosna to co innego! Nie ma lepszej pory,Aby umarł taktownie człowiek ciężko chory.

Na cmentarzu wesoło zielenią się drzewa,Żałoba na wiosennym wietrze się rozwiewa,

I śmierć zda się błahostką, gdy wiosna upaja…Postaram się pociągnąć do połowy maja.


Jan Brzechwa zmarł 2 lipca 1966 roku w Warszawie w wieku 67 lat. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Śpieszmy się kochać


ks. Jan Twardowski

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzązostaną po nich buty i telefon głuchytylko co nieważne jak krowa się wleczenajważniejsze tak prędkie że nagle się stajepotem cisza normalna więc całkiem nieznośnajak czystość urodzona najprościej z rozpaczykiedy myślimy o kimś zostając bez niegoNie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewnazabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęścieprzychodzi jednocześnie jak patos i humorjak dwie namiętności wciąż słabsze od jednejtak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcujak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłonżeby widzieć naprawdę zamykają oczychociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzećkochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawszea będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodząi ci co nie odchodzą nie zawsze powrócąi nigdy nie wiadomo mówiąc o miłościczy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

O przemijaniu


o przemijaniu

czy liść płacze

gdy opuszcza drzewo

na którym

całą wiosnę

całe lato

i trochę jesieni

cieszył się

słońcem

życiem

towarzystwem

innych liści

by potem

wylądować

trochę dalej

trochę bliżej

to zależy

od ostatniego

tańca z wiatrem

na ziemi

i umierać

samotnie

lub z innymi liśćmi

być deptanym

okrutnie

przez podeszwy

butów

obojętnych

jakże smutny

jest

los

liścia

Gołąbki


gołąbki

gruchać

jak dwa gołąbki

dzióbek przy dzióbku

uszko przy uszku

latać

razem

z podwórka

do podwórka

w poszukiwaniu

okruchów słodkich

dla drugiej połówki

piórka czyścić

z miłością najczulszą

dla siebie nawzajem

a gdy czas się skończy

umrzeć

nieważne jak

nieważne gdzie

byle razem

w objęciach swych

i wylądować

we dwoje

w gołębim

raju

Nad Jeziorem Żywieckim


obłokiem być

nad Jeziorem Żywieckim

przeglądać się ciekawie

w srebrzystej gładkiej toni

sunąć leniwie

po błękitnym niebie

z innymi obłokami

albo oddać się

wiatru

w ramiona

i pędzić

jak szalony

więcej

prędzej

a potem

zmęczony

kołysać się

rozkosznie

w jesiennym słońcu

i marzyć

o Tobie

bez końca