Últimos posts de naturaleza

JAN BRZECHWA "NA STRAGANIE"


Na stra­ga­nie w dzień tar­go­wyTa­kie sły­szy się roz­mo­wy :

„Może pan się o mnie oprze,Pan tak więd­nie, pa­nie ko­prze.”

„Cóż się dzi­wić, mój szczy­pior­ku,Leżę tu­taj już od wtor­ku !”

Rze­cze na to ka­la­rep­ka:„Spójrz na rze­pę – ta jest krzep­ka !”

Groch po brzusz­ku rze­pę kle­pie:„Jak tam, rze­po? Co­raz le­piej?”

„Dzię­ki, dzię­ki, pa­nie gro­chu,Ja­koś żyje się po tro­chu.

Lecz pie­trusz­ka – z tą jest go­rzej:Bla­da, chu­da, spać nie może.”

„A to fe­ler” –

Wes­tchnął se­ler.

Bu­rak stro­ni od ce­bu­li,A ce­bu­la doń się czu­li:

„Mój Bu­ra­ku, mój czer­wo­ny,Czy­byś nie chciał ta­kiej żony?”

Bu­rak tyl­ko nos za­ty­ka:„Niech no pani prę­dzej zmy­ka,

Ja chcę żonę mieć bu­ra­czą,Bo przy pani wszy­scy pła­czą.”

„A to fe­ler” –Wes­tchnął se­ler.

Na­raz sły­chać głos fa­so­li:„Gdzie się pani tu gra­mo­li?!”

„Nie bądź dla mnie taka wiel­ka” –Od­po­wia­da jej bruk­sel­ka.

„Wi­dzie­li­ście, jaka krew­ka!” –Za­pe­rzy­ła się mar­chew­ka.

„Niech roz­są­dzi nas ka­pu­sta!”„Co, ka­pu­sta?! Gło­wa pu­sta?!”

A ka­pu­sta rze­cze smut­nie :„Moi dro­dzy, po co kłót­nie,

Po co wa­sze swa­ry głu­pie,Wnet i tak zgi­nie­my w zu­pie!”

„A to fe­ler” –Wes­tchnął se­ler.

JAN BRZECHWA "POMIDOR"


Pan pomidor wlazł na tyczkęI przedrzeźnia ogrodniczkę."Jak pan może,Panie pomidorze ? !"

Oburzyło to fasolę :"A ja panu nie pozwolę !Jak pan może,Panie pomidorze ? !"

Groch zzieleniał aż ze złości :"Że też nie wstyd jest waszmości,Jak pan może,Panie pomidorze ? !"

Rzepka także go zagadnie :"Fe! Niedobrze! Fe! Nieładnie!Jak pan może,Panie pomidorze ? !"

Rozgniewały się warzywa :"Pan już trochę nadużywa.Jak pan może,Panie pomidorze ? !"

Pan pomidor zawstydzony,Cały zrobił się czerwonyI spadł wprost ze swojej tyczkiDo koszyczka ogrodniczki.

JULIAN TUWIM "PTASIE RADIO"


Halo, halo! Tutaj ptasie radio w brzozowym gaju,Nadajemy audycję z ptasiego kraju.Proszę, niech każdy nastawi aparat,Bo sfrunęły się ptaszki dla odbycia narad:Po pierwsze - w sprawie,Co świtem piszczy w trawie?Po drugie - gdzie sięUkrywa echo w lesie?Po trzecie - kto sięMa pierwszy kąpać w rosie?Po czwarte - jakPoznać, kto ptak,A kto nie ptak?A po piąte przez dziesiąteBędą ćwierkać, świstać, kwilić,Pitpilitać i pimpilićPtaszki następujące :

Słowik, wróbel, kos, jaskółka,Kogut, dzięcioł, gil, kukułka,Szczygieł, sowa, kruk, czubatka,Drozd, sikora i dzierlatka,Kaczka, gąska, jemiołuszka,Dudek, trznadel, pośmieciuszka,Wilga, zięba, bocian, szpakOraz każdy inny ptak.

Pierwszy - słowikZaczął tak:"Halo! O, halo lo lo lo lo!Tu tu tu tu tu tu tuRadio, radijo, dijo, ijo, ijo,Tijo, trijo, tru lu lu lu luPio pio pijo lo lo lo lo loPlo plo plo plo plo halo!"

Na to wróbel zaterlikał:"Cóż to znowu za muzyka?Muszę zajrzeć do słownika,By zrozumieć śpiew słowika.Ćwir ćwir świrk!Świr świr ćwirk!Tu nie teatrAni cyrk !

Patrzcie go! Nastroszył piórka!I wydziera się jak kurka!Dość tych arii, dość tych liryk!Ćwir ćwir czyrik,Czyr czyr ćwirik !"

I tak zaczął ćwirzyć, ćwikać,Ćwierkać, czyrkać, czykczyrikać,Że aż kogut na patykuZapiał gniewnie: "Kukuryku !"

Jak usłyszy to kukułka,Wrzaśnie: "A to co za spółka?Kuku-ryku? Kuku-ryku?Nie pozwalam, rozbójniku!Bierz, co chcesz, bo ja nie skąpię,

Ale kuku nie ustąpię.Ryku - choć do jutra skrzecz!Ale kuku - moja rzecz!"Zakukała: kuku! kuku!Na to dzięcioł: stuku! puku!Czajka woła: czyjaś ty, czyjaś?Byłaś gdzie? Piłaś co? Piłaś, to wyłaź!Przepióreczka: chodź tu! Pójdź tu!Masz co? daj mi! rzuć tu! rzuć tu !

I od razu wszystkie ptakiW szczebiot, w świegot, w zgiełk - o taki:"Daj tu! Rzuć tu! Co masz? Wiórek?Piórko? Ziarnko? Korek? Sznurek?Pójdź tu, rzuć tu! Ja ćwierć i ty ćwierć!Lepię gniazdko, przylep to, przytwierdź!Widzisz go! Nie dam ci! Moje! Czyje?Gniazdko ci wiję, wiję, wiję!Nie dasz mi? Takiś ty? Wstydź się, wstydź się!"I wszystkie ptaki zaczęły bić się.Przyfrunęła ptasia milicjaI tak się skończyła ta leśna audycja.

JULIAN TUWIM "SPÓŹNIONY SŁOWIK"


Płacze pani słowikowa w gniazdku na akacji,Bo pan słowik przed dziewiątą miał być na kolacji.Tak się godzin wyznaczonych pilnie zawsze trzyma,A tu już po jedenastej – i słowika nie ma!

Wszystko stygnie: zupka z muszek na wieczornej rosie,Sześć komarów nadziewanych w konwaliowym sosie,Motyl z rożna, przyprawiony gęstym cieniem z lasku,A na deser – tort z wietrzyka w księżycowym blasku.

Może mu się co zdarzyło? Może go napadli?Szare piórka oskubali, srebrny głosik skradli?To przez zazdrość! To skowronek z bandą skowroniątek!Piórka – głupstwo, bo odrosną, ale głos – majątek!

Nagle zjawia się pan słowik, poświstuje, skacze…„Gdzieś ty latał? Gdzieś ty fruwał? Przecież ja tu płaczę!”A pan słowik słodko ćwierka: „Wybacz, moje złoto,Ale wieczór taki piękny, że szedłem piechotą!”

Ciekawostki o sikorce


Kilka dni temu znalazłam taki ptasi quiz - rozpoznawanie ptaków.

https://kobieta.onet.pl/wiadomosci/sikorki-zimorodki-tukany-sprawdz-swoja-wiedze-o-swiecie-ptakow-quiz/3khmx9f

Mam także kilka ciekawostek o sikorce.

https://ciekawostki.online/ciekawostki/503/o-sikorce-bogatce/

JAN BRZECHWA "SAMOCHWAŁA"


Samochwała w kącie stałaI wciąż tak opowiadała:"Zdolna jestem niesłychanie,Najpiękniejsze mam ubranie,Moja buzia tryska zdrowiem,Jak coś powiem, to już powiem,Jak odpowiem, to roztropnie,W szkole mam najlepsze stopnie,Śpiewam lepiej niż w operze,Świetnie jeżdżę na rowerze,Znakomicie muchy łapię,Wiem, gdzie Wisła jest na mapie,

Jestem mądra,jestem zgrabna,Wiotka, słodka i powabna,A w dodatku, daję słowo,Mam rodzinę wyjątkową:Tato mój do pieca sięga,Moja mama - taka tęgaMoja siostra - taka mała,A ja jestem - samochwała !"

Jan Brzechwa "KATAR"


Spotkał katar Katarzynę – A – psik !Katarzyna pod pierzynę – A – psik !

Sprowadzono wnet doktora – A – psik !„Pani jest na katar chora” – A – psik !

Terpentyną grzbiet jej natarł – A – psik !A po chwili sam miał katar – A – psik !

Poszedł doktor do rejenta – A – psik !A to właśnie były święta – A – psik !

Stoi flaków pełna micha – A – psik !A już rejent w michę kicha – A – psik !

Od rejenta poszło dalej – A – psik !Bo się goście pokichali – A – psik !

Od tych gości ich znów goście – A -psik !Że dudniło jak na moście – A – psik !

Przed godziną jedenastą – A – psik !Już kichało całe miasto – A – psik !

Aż zabrakło terpentyny – A – psik !Z winy jednej Katarzyny – A – psik !

"RUDZIK"


W małym ogródeczku, na młodej leszczynie,pierwszy raz w swym życiu rudzik gniazdko wije.Z zapałem ogromnym znosi zewsząd piórka,aż z dziupli wyjrzała ciekawska wiewiórka,pomyślała chwilę zerkając z ukosai pobiegła na plotki do sąsiada kosa."Mój sąsiedzie kosie, widziałeś już może,rudzik dom buduje, że pożal się boże?!Zbiera trawki, piórka na leszczynę nosi,mądrej wiewióreczki o pomoc nie prosi!Ja bym doradziła, jak domek zbudować,moja dziupla piękna, można się w niej schować!""Moja wiewióreczko" - na to kos odpowie -"Dużo lepsze od dziupli będą budki lęgowe!Ja małemu doradzę, jak poszukać ma budki,już nie musi wić gniazdka ten nasz rudzik malutki!""Co?! Któż słyszał te brednie?!" - odezwała się sowa-"Ja doradzę małemu, jak dom w drzewie zbudować,bo budowa domu to poważna sprawa,trzeba mieć coś w głowie, żeby rady dawać!"Na te słowa, gdacząc, wyszła z krzaków kurka,popatrzyła na sowę, nastroszyła piórka."Ko... ko... kochaniutki mój mały rudziku,nie słuchaj tej sowy, zamieszkaj w kurniku,w żadnym domku na drzewie wygodnie nie będzie,zamiast dziupli szukać, usiądź tu, na grzędzie!""Uhuhu... jakem sowa, a cóż to za bzdury!Nie słuchaj rudziku tej niemądrej kury!"Wtem słychać z góry głośne klekotanie:"Straszne brednie słyszę, moje drogie panie!Latam nad łąkami od samego rana,nikt budować nie umie lepiej od bociana!Chodź rudziku, sam popatrz, na tamtej stodolezbudowałem piękne gniazdo na specjalnym kole!"Nagle spod powały sfrunęła jaskółka;"Straszne głupstwa plecie cała wasza spółka,bo najlepsze gniazda buduje się z błota,chodź rudziku i popatrz, jeśli masz ochotę!"Lecz rudzik nie słucha, dalej gniazdko wijez piórek, źdźebeł trawy - na młodej leszczynie,nie słyszy rad kosa, sowy, boćka, kury,wiewiórki, jaskółki, tylko zew natury...

JAN BRZECHWA "TYDZIEŃ"


Tydzień dzieci miał siedmioro :"Niech się tutaj wszystkie zbiorą!"

Ale przecież nie tak łatwoRadzić sobie z liczną dziatwą :

Poniedziałek już od wtorkuPoszukuje kota w worku,

Wtorek środę wziął pod brodę :"Chodźmy sitkiem czerpać wodę."

Czwartek w górze igłą grzebieI zaszywa dziury w niebie.

Chcieli pracę skończyć w piątek,A to ledwie był początek.

Zamyśliła się sobota :"Toż dopiero jest robota!"

Poszli razem do niedzieli,Tam porządnie odpoczęli.

Tydzień drapie się w przedziałek :"No a gdzie jest poniedziałek?"

Poniedziałek już od wtorkuPoszukuje kota w worku -I tak dalej...

Nad rzeczką opodal krzaczka Mieszkała kaczka-dziwaczka, Lecz zamiast trzymać się rzeczki Robiła piesze wycieczki. Raz poszła więc do fryzjera: "Poproszę o kilo sera!" Tuż obok była apteka: "Poproszę mleka pięć deka." Z apteki poszła do praczki Kupow


Tańcowała igła z nitką,Igła - pięknie, nitka - brzydko.Igła cała jak z igiełki,Nitce plączą się supełki.Igła naprzód - nitka za nią:"Ach, jak cudnie tańczyć z panią!"Igła biegnie drobnym ściegiem,A za igłą - nitka biegiem.Igła górą, nitka bokiem,Igła zerka jednym okiem,Sunie zwinna, zręczna, śmigła.Nitka szepce: "Co za igła !"Tak ze sobą tańcowały,Aż uszyły fartuch cały !

JAN BRZECHWA "KACZKA DZIWACZKA"


Nad rzeczką opodal krzaczka

Mieszkała kaczka-dziwaczka,Lecz zamiast trzymać się rzeczkiRobiła piesze wycieczki.

Raz poszła więc do fryzjera:"Poproszę o kilo sera!"

Tuż obok była apteka:"Poproszę mleka pięć deka."

Z apteki poszła do praczkiKupować pocztowe znaczki.

Gryzły się kaczki okropnie:"A niech tę kaczkę gęś kopnie!"

Znosiła jaja na twardoI miała czubek z kokardą,A przy tym, na przekór kaczkom,Czesała się wykałaczką.

Kupiła raz maczku paczkę,By pisać list drobnym maczkiem.Zjadając tasiemkę starąMówiła, że to makaron,A gdy połknęła dwa złote,Mówiła, że odda potem.

Martwiły się inne kaczki:"Co będzie z takiej dziwaczki?"

Aż wreszcie znalazł się kupiec:"Na obiad można ją upiec!"

Pan kucharz kaczkę staranniePiekł, jak należy, w brytfannie,

Lecz zdębiał obiad podając,Bo z kaczki zrobił się zając,W dodatku cały w buraczkach.

Taka to była dziwaczka!

ALEKSANDER FREDRO "PAWEŁ i GAWEŁ"


Paweł i Gaweł w jednym stali domu,Paweł na górze, a Gaweł na dole;Paweł, spokojny, nie wadził nikomu,Gaweł najdziksze wymyślał swawole.Ciągle polował po swoim pokoju:To pies, to zając – między stoły, stołkiGonił, uciekał, wywracał koziołki,Strzelał i trąbił, i krzyczał do znoju.Znosił to Paweł, nareszcie nie może;Schodzi do Gawła i prosi w pokorze:– Zmiłuj się waćpan, poluj ciszej nieco,Bo mi na górze szyby z okien lecą.A na to Gaweł: – Wolnoć, Tomku,W swoim domku.


Cóż było mówić? Paweł ani pisnął,Wrócił do siebie i czapkę nacisnął.Nazajutrz Gaweł jeszcze smacznie chrapie,A tu z powały coś mu na nos kapie.*Zerwał się z łóżka i pędzi na górę.Sztuk! puk – zamknięto. Spogląda przez dziuręI widzi… Cóż tam? Cały pokój w wodzie,A Paweł z wędką siedzi na komodzie.– Co waćpan robisz? – Ryby sobie łowię.– Ależ, mospanie, mnie kapie po głowie!A Paweł na to: – Wolnoć, Tomku,W swoim domku.


Z tej to powiastki morał w tym sposobie:Jak ty komu, tak on Tobie.