Latest wildlife posts

Kilka rocznicowych słów


Rocznicowo w Leśnym Zakątku. Wiele osób z okazji Pierwszej Rocznicy już tu napisało mnóstwo wspaniałych podziękowań i życzeń dla Gospodarzy tego magicznego miejsca. Pod wszystkimi tymi wpisami podpisuję się obiema rękami.

.

Nie było by tego miejsca, gdyby nie trud i ogromny wysiłek Licji i Birdsa. Dzięki Nim istnieje i daje nam mnóstwo niesamowitych przeżyć i możliwość nieustannego wzbogacania wiedzy o świecie przyrody. Za to Im tutaj dzisiaj serdecznie dziękujemy.

.

.

Mam bardzo osobisty i emocjonalny stosunek do Leśnego Zakątka. To miejsce - to moja miłość od pierwszego wejrzenia. Zobaczyłam go wiosną, głęboką nocą – żywej duszy, żadnego zwierzęcia, na czacie pustki. Tylko szum wody w kaskadzie, delikatne światło otulające karmnik i zieleń drzew. Cisza i spokój – magia zadziałała. I magia nadal działa – nie wyobrażam sobie dnia bez Zakątka.

Dzięki temu miejscu tak wiele się nauczyłam i wciąż się uczę. Odkrywam nie tylko świat przyrody, ale także to, co jest we mnie. I to jest najcenniejsze i najpiękniejsze moje doświadczenie związane z Leśnym Zakątkiem. Za to też Gospodarzom składam podziękowania.

.

.

***

.

Pewnie mogłabym ułożyć

jakiś rocznicowy wierszyk

pełen życzeń i słów ślicznych,

lecz obawiam się, że byłby

może nazbyt pompatyczny.

Choć mi w głowie się rodzą

piękne słowa i fraz wiele,

to zbyt mało, by wyrazić,

co od dawna przez Zakątek

w mym sercu się dzieje.

.

Więc napiszę w prostych słowach

to, co w głębi duszy czuję:

Licjo, Birds - Kochani!

Chylę czoło przed Wami.

Ze szczerego serca za Wasz trud dziękuję!

Kilka rocznicowych słów


Rocznicowo w Leśnym Zakątku. Wiele osób z okazji Pierwszej Rocznicy już tu napisało mnóstwo wspaniałych podziękowań i życzeń dla Gospodarzy tego magicznego miejsca. Pod wszystkimi tymi wpisami podpisuję się obiema rękami.

.

Nie było by tego miejsca, gdyby nie trud i ogromny wysiłek Licji i Birdsa. Dzięki Nim istnieje i daje nam mnóstwo niesamowitych przeżyć i możliwość nieustannego wzbogacania wiedzy o świecie przyrody. Za to Im tutaj dzisiaj serdecznie dziękujemy.

.


.

Mam bardzo osobisty i emocjonalny stosunek do Leśnego Zakątka. To miejsce - to moja miłość od pierwszego wejrzenia. Zobaczyłam go wiosną, głęboką nocą – żywej duszy, żadnego zwierzęcia, na czacie pustki. Tylko szum wody w kaskadzie, delikatne światło otulające karmnik i zieleń drzew. Cisza i spokój – magia zadziałała. I magia nadal działa – nie wyobrażam sobie dnia bez Zakątka.


Dzięki temu miejscu tak wiele się nauczyłam i wciąż się uczę. Odkrywam nie tylko świat przyrody, ale także to, co jest we mnie. I to jest najcenniejsze i najpiękniejsze moje doświadczenie związane z Leśnym Zakątkiem. Za to też Gospodarzom składam podziękowania.

.


.

***

.

Pewnie mogłabym ułożyć


jakiś rocznicowy wierszyk


pełen życzeń i słów ślicznych,


lecz obawiam się, że byłby


może nazbyt pompatyczny.


Choć mi w głowie się rodzą


piękne słowa i fraz wiele,


to zbyt mało, by wyrazić,


co od dawna przez Zakątek


w mym sercu się dzieje.

.


Więc napiszę w prostych słowach


to, co w głębi duszy czuję:


Licjo, Birds - Kochani!


Chylę czoło przed Wami.


Ze szczerego serca za Wasz trud dziękuję!

Kawka na rowerze


Wierszyk z dedykacją dla Moniki Magdy, której post mnie zainspirował?

.

"Kawka na rowerze"

.

Przeglądałam sobie stronę

zajadając smacznie tosta,

a tu - "Kawka na rowerze"

czytam tytuł Twego posta.

.

Kawkę piłam w różnych miejscach

ale powiem szczerze,

że nie piłam jeszcze kawki

jadąc na rowerze.

.

I gdy zaparzoną kawkę

w termokubek leję,

zerkam jeszcze raz na posta

i się sama z siebie śmieję.

.

No bo pod tytułem posta

była jeszcze fotka taka:

znak drogowy z rowerem,

na nim kawka skrzydlata.

.

Każdy żart gdy tynfa wart

zawsze mnie zachwyca,

więc dla Ciebie droga Moniu

taka moja propozycja.

.

Może kiedyś się spotkamy

na przejażdżce na rowerze?

Wtedy każda swoją kawkę

na rower zabierze !

Krótko o dzikach


***

.

Jaki gość w Zakątku,


takie obyczaje.


Każdy zwierzak


przy posiłku


inne ma zwyczaje.

.


Dziś o dzikach nie napiszę,


no bo nie mam czasu.


Skomentuję krótko:


czasem Francja – elegancja,


czasem Dziki Zachód!

Nocna kolacja


"Nocna kolacja"

.

Przyszedł lisek na kolację


do Zakątka w środku nocy,


widok który ujrzał,


mocno go zaskoczył.

.


Ktoś tam przy talerzu


mięsko mu wyjada,


więc zdumiony lisek


wzrokowo rzecz bada.

.


Czyżby borsuk wrócił?


Raczej być nie może,


bo borsuki śpią teraz,


zwłaszcza o tej porze.

.


Lisek do talerza


od tyłu się skrada,


by teraz węchowo


tego gościa wybadać.

.


A gość przy talerzu


mięsko pałaszuje,


i nie widzi jak mu lisek


zadek obwąchuje.

.


Lecz niewiele podpowiedział


czuły nosek liska,


postanowił zatem lisek


przyjrzeć się gościowi z bliska.

.


Toż to kocur! Jaki gruby!


I podobny do żbika!


To przez niego moje mięsko,


tak z talerza znika.

.


Kotożbik przy swoim łebku


ujrzał wreszcie lisie oczy,


i się omal nie zadławił,


gdy w górę wyskoczył.

.


Lis pogonił kotożbika,


aż się zakurzyło.


Tak to właśnie nocną porą


na kolacji było.

Fryzurka á la sójka.


Magda już skomentowała w wierszowany sposób dzisiejszą kąpiel sójki . Ja również zainspirowałam się tym niecodziennym wydarzeniem. Jednak bardziej zafascynował mnie wygląd sójki, niż sama kąpiel ?.

.


.

"Fryzurka á la sójka"


.


Siedzi sójka, myśli sobie:


chyba dzisiaj kąpiel zrobię.


Już mi zięba dokuczała


i brudaską mnie nazwała.


Ale wanna jest zajęta,


bo tam znów się chlapie zięba.


Ja nie lubię myć się w tłoku,


o, tu talerz stoi z boku!


Woda w niego ledwo ciurka,


lecz się da zamoczyć piórka.


Ale łebka myć nie lubię,


więc postawię piórka w czubek.


.


Sójka już się w wodzie chlapie,


a ja na nią wciąż się gapię.


Choć skrzydłami śmiesznie furka,


mnie urzeka jej fryzurka.


Co za fryzur! – myślę sobie,


chyba taką samą zrobię.


Pójdę zatem do fryzjerki


i to zaraz po niedzieli,


by mi włosy ułożyła


tak jak sójka ma w kąpieli !

Mysikrólik


"Mysikrólik"

.

.

Ktoś tu dzisiaj w problem wnika,


czy się mysikrólik zrodził


z miłosnego spotkania


myszki i królika.


Szczerze wątpię,


bo to wbrew naturze,


więc nie będę tutaj


na tym się rozwodzić dłużej.


A tak mówiąc między nami,


ten maleńki ptaszek


dziwnie by wyglądał


... z wielkimi uszami !

Odkurzone wierszyki część 3. i ostatnia


Dzisiaj hurtowo...?. Coś o ptaszku, coś o kocie, coś o ludziach... takie tam sobie, stare wierszyki.

.

.

.

„Gołąbek”

.


.

Rozbawił mnie kiedyś


śmieszny wiersz o ptaszkach,


to mi w głowie w mig powstała


taka oto fraszka:


W mej łazience pośród gąbek


gniazdko uwił swe gołąbek.


Straszyć ptaszka nie wypada,


więc się kąpię u sąsiada.

.


.

.


„O kocie Cynamonku”

.


.

Sąsiad miał rudego kota, który zwał się Cynamonek,


psocił ile wlezie, bo był z niego ancymonek !


Bardzo go lubiłam, więc mu rzekłam: - Kocie!


Chcę tu dzisiaj z tobą posiedzieć na płocie.


Ja będę się prężyć, a ty machać ogonem


i objadać się będziemy ciastem z cynamonem.

.


.

.


„Maminsynek”

.


.

Mami Mania maminsynka słodką obietnicą,


ale on się ciągle chowa za mamy spódnicą.


Próżne więc starania Mani, by chłopa poderwać,


maminsynka od spódnicy nie sposób oderwać!

.


.

.


„Tygodniowa miłość”

.


.

Kochałam go w poniedziałek,


we wtorek i w środę.


W czwartek tak go kochałam,


że już bardziej nie mogę.


Kochałam go też w piątek


chociaż sił mi brakowało,


a tu przecież do kochania


jeszcze dwa dni pozostało.


Lecz w sobotę i w niedzielę


kochać go przestałam.


On pojechał na ryby,

Zapomniani


Zaduszkowy wiersz Magdy, skłonił mnie do odgrzebania mojego starego tekstu. Moje wspomnienie o zapomnianych.

Myślę, że wpisuje się w klimat dzisiejszego dnia...

.

.

„Zapomniani”

.


.

Opustoszał mały parafialny cmentarz.


Nad głowami kolorowych chryzantem


w wilgotnym powietrzu unosi się


ciemny dym dopalających się zniczy.


Wspomnienie bliskich…

.


.

Pod cmentarnym murem


odkrywam kołdrę jesiennych liści


otulającą Twój ostatni ślad na ziemi.


Dwie wytarte daty jak stare ramy


wyznaczyły obraz Twojego życia.


Ile smutku i radości w nim pomieściłaś,


kim i jaka byłaś – nie wiem.


Byłaś częścią tego świata,


świat o Tobie zapomniał.

.


.

Wspomnę Cię…


ciepłym płomieniem znicza


bezgłośnymi słowami modlitwy


wspomnę Cię…


nieznana mi, Ludwiko.

Odkurzone wierszyki część 2.


Dzisiaj trochę Was postraszę diabelskimi wierszykami. Będzie trochę na ludową nutę. Te wiersze napisałam wiele lat temu, gdy przez jakiś czas mieszkałam na wsi. Wieś jest niezwykle inspirującym miejscem do pisania wierszy. Z dużym sentymentem wspominam lata spędzone na wsi. A wracając do wierszy, chyba jednak będzie bardziej śmiesznie niż strasznie... no bo gdzie diabeł nie może, tam babę pośle...?

.

.

.

„Taniec z diabłem”

.


.

Siedzi diabeł na zapiecku


młode dziewczę kusi:


Nie słuchaj ojczulka!


Nie słuchaj mamusi!


Przygrywa kapela


od ucha do ucha,


we wsi jest zabawa,


lepiej mnie posłuchaj!


Co tu będziesz siedzieć


w tej lichej lepiance,


włóż ładną sukienkę


chodź ze mną na tańce!


A gdy nas już zmęczy


skoczne tańcowanie,


odpoczniemy sobie


w stodole na sianie.


Lecz dziewczę mu na to:


nie właź mi za skórę,


bo ja zaraz twoją


diable wygarbuję.


A że mądra była,


rodziców słuchała


diabła starą miotłą


w mig obtańcowała.

.


.

.


„Diabelska kolacja”

.


.

Wieczorową porą


w mej chałupie starej,


na piecu żeliwnym


pichcę sobie strawę.


Kiedy tak spokojnie


kolację rychtuje,


kominem wpadł diabeł


i po kuchni harcuje.


Tańczy koło pieca


jakby wrócił z wesela,


zagląda do garnków,


pokrywkami strzela.


Łypie groźnie okiem


i rogami mnie straszy,


głodny jestem – powiada,


- daj mi trochę kaszy.


Więc mu kładę do miski


kaszy ze trzy miarki,


a on kręci nosem :


a gdzie w kaszy skwarki?!


Rozeźliło mnie diablisko,


nie dam sobie w kaszę dmuchać,


więc złapałam go za ogon


i wrzasnęłam mu do ucha.


Świnka mi uciekła


i to z twojej przyczyny,


więc tu teraz diable


nie rób głupiej miny!


Gdybyś mojej świnki


widłami nie straszył,


byłaby słonina, boczek


to i skwarki w kaszy!

Odkurzone wierszyki część 1.


Postanowiłam wreszcie "posprzątać" w moim laptopie, bo strasznie w nim nabałaganiłam...?. Zaczęłam porządkowanie od plików tekstowych i odnalazłam folder z moimi starymi wierszykami. Ale wykopalisko! Zupełnie o nich zapomniałam, ale oczywiście nie omieszkałam przeczytać, co tam kiedyś nabazgroliłam. Przyznam, że niektóre z tych wierszyków nawet mnie rozbawiły. Postanowiłam więc, kilka z nich tutaj zaprezentować. Dzisiaj zamieszczam dwa o tematyce motoryzacyjnej..

.

.

.

„Na parkingu”

.


.

Stoi Trabant na parkingu, obok niego mały Fiat,


Trabant z Fiata się śmieje: - Ale z ciebie stary grat!


Fiacik spojrzał w lusterko, na kołach się poprawił,


i tak odpowiedział swemu sąsiadowi:


Mam już swoje lata - żem młody nie twierdzę,


ale jakoś jeżdżę i jak ty nie pierdzę!

.


.


.

„Powrót z dyskoteki”

.


.

Dyskoteka się skończyła


w strażackiej remizie,


jedzie Józek na motorze


na nim wiezie Krysię.


Pędzi szybko, bo już prawie


jest czwarta nad ranem,


nie wyrobił na zakręcie


i ląduje w polu z sianem.


Motor warczy, Kryśka wrzeszczy


a Józek się cieszy:


dalej już nie pojedziemy,


no to będziem grzeszyć !

Sielankowa miłość


Magda pisze piękne liryki, które czytam z przyjemnością. Ja już dawno zapomniałam, jak się pisze takie wiersze ( choć kiedyś też je pisałam). Spróbowałam jednak coś stworzyć o tematyce miłosnej, ale wiersz liryczny z całą pewnością to nie jest…??.

.


.


.

„Sielankowa miłość”

.


.

Mój facet był niegłupi


i nawet przystojny


miał poczucie humoru


w uczuciach był hojny


sprzątał, prał, gotował


psa też wyprowadzał


po knajpach się nie włóczył


no i mnie nie zdradzał.

.


.

Aż nagle - o szóstej nad ranem


nasz związek się zakończył


burzliwym rozstaniem.


Czemuż więc to się stało,


skoro miłość nasza


piękna jak sielanka była?


Cóż – rano budzik zadzwonił


i ze snu się przebudziłam…

.


.

Ilustracja : obraz autorstwa Jacka Vettriano