Latest wildlife posts

IGNACY KRASICKI "CZAPLA, RYBY i RAK"


Czapla stara, jak to bywa,


Trochę ślepa, trochę krzywa,


Gdy już ryb łowić nie mogła,


Na taki się koncept wmogła.


Rzekła rybom: "Wy nie wiecie,


A tu o was idzie przecie".


Więc wiedziec chciały,


Czego się obawiać miały.


"Wczora


Z wieczora


Wysłuchałam, jak rybacy


Rozmawiali: wiele pracy


Łowić wędką lub więcierzem ;


Spuśćmy staw, wszystkie zabierzem,


Nie będą mieć otuchy,


Skoro staw będzie suchy."


Ryby w płacz, a czapla na to :


"Boleję nad waszą stratą,


Lecz można temu zaradzić,


I gdzie indziej was osadzić;


Jest tu drugi staw blisko,


Tam obierzecie siedlisko,


Chociaż pierwszy wysuszą,


Z drugiego was nie ruszą"


"Więc nas przenieś!" - rzekły ryby :


Wzdrygnęłą się czapla niby :


Dała się na koniec użyć,


Zaczęłą służyć.


Brała jedną po drugiej w pysk, niby nieść mając,


I tak pomału zjadając.


Zachciało się na koniec skosztować i raki.


Jeden z nich widząc,


iż go czapla niesie w krzaki,


Postrzegł zdradę, o zemstę się zaraz pokusił.


Tak dobrze za kark ujął, iz czaplę udusił.


Padła nieżywa: Tak zdrajcom bywa.