Janusz Lewicki

...@Olimpia przed chwilą na czacie w Zakatku wspomniała o tej ptaszynie, to muszę ją przedstawić czatujacym...........
.rodzina
łuszczaki
opis
Długość ciała: 12-13 cm
.
Mniejsza od wróbla o krągłej sylwetce. Samiec w szacie godowej ma różową pierś i gardło oraz karminową plamę na czole. Ubarwienie brązowoszare z brunatnymi smugami na grzbiecie, kuper jaśniejszy, kreskowany. Na skrzydle dwa wąskie, białawe paseczki. Samica bez barwy różowej w upierzeniu. Dziób krótki, żółtawy.
.
Co kilka lat w naszym kraju pojawi się wyjątkowo dużo czeczotek, które przybywają do nas z północy. Są towarzyskie i tworzą hałaśliwe, ruchliwe stada.
.
miejsca
Tatry, Karkonosze, Góry Izerskie oraz miejscami na Ziemi Kłodzkiej, a także w strefie występowania kosówki na Pomorzu Gdańskim
siedlisko
Kosodrzewina i skraje lasów regla górnego oraz sztucznie nasadzone zarośla kosówki w strefie wybrzeża
liczebność
Skrajnie nieliczny ptak lęgowy; dość liczny ptak przelotny
gniazdo
Dobrze ukryte, nisko wśród gałęzi kosodrzewiny lub innego krzewu, zbudowane z korzonków i traw poprzetykanych wełną i puchem roślinnym, wyścielone włosiem i piórkami
lęg
4-6 niebieskawych, rdzawo nakrapianych jaj. Wysiadywanie 10-12 dni. Młode opuszczają gniazdo po 12-13 dniach
pokarm
Głównie nasiona, w porze lęgowej także bezkręgowce
wędrówki
Wędrowna. Przylot: III-IV, odlot: IX-XII; w niektóre lata występują naloty ptaków z północy, corocznie część ptaków zimuje
ochrona
Gatunek chroniony, wymieniony w Polskiej czerwonej księdze zwierząt jako wymagający szczególnej uwagi, i w Dyrektywie ptasiej

Duj dem tet tet
.
W tym roku „Plamce mazurka” stuknie okrągły jubileusz. Równe dziesięć lat. Przyznaję, że czasami zastanawiam się nad tym… jak takie coś się mi udało?! Czy będzie dwudziestolecie to nie powiem, bo nie wiem, tak daleko nie planuję. Rok 2017 na blogu przebiegnie pod hasłem, które swego czasu wyśpiewał Jerzy Stuhr w Opolu: śpiewać każdy może. Jako pierwszy omówiony zostanie tutaj mazurek, jednak nie dlatego, że jest gatunkiem flagowym na blogu. Mazurek otwiera erę śpiewu dlatego, że jest pierwszym gatunkiem ptaka jaki w tym roku dane było mi zobaczyć.
.
–
.
Jak zapewne wiemy mazurek wielkim śpiewakiem nie jest. Zamiast fletowych gwizdów, organowych barw, melancholii w głosie, dwu czy trzy-tonowych fraz, czy trelów, nasz mazurek po prostu odzywa się miększym od wróbla „til” i „tilp„. A jak najdzie go wena to jedzie prostym, łatwym dla każdego to odśpiewania „czczczczcz„.
Prawda, że śpiew mazurka jest krótki, łatwy i prosty? No i oczywiście piękny!
.
U Jana Sokołowskiego w „Ptakach ziem polskich” głos mazurka przedstawiony został ciepło i ciekawie:
.
„Głos, choć podobny do głosu wróbla, jest mniej przykry i mazurek swego „szylp dil tel” nie wykrzykuje tak głośno jak wróbel, natomiast zdumiewa nieraz ładnymi tonami. Zwłaszcza w jesieni, gdy mazurki siedzą gromadnie w gęstych drzewach i sposobią się do snu, można podziwiać giętkość i głosu. Ton wabiący brzmi jak „duj dem tet tet„

Widzisz jedną? Uważaj na kolejne!
Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Krakowie
·
W nowym roku pamiętajmy, by na drogach szczególnie uważać nie tylko w terenie zabudowanym!
Drogi poza nim otacza po prostu innego rodzaju zabudowa Lasy, łąki i zadrzewienia oraz jezdnie, które pośród nich poprowadziliśmy, poprzecinane są dużo starszymi duktami i przejściami, których my po prostu nie widzimy, a które każda okoliczna sarna, dzik czy jeleń doskonale zna

Wszędobylska bogatka
2 stycznia 2020
Lubię takie ptaki jak bogatka. Albo, jak nasz drogi Jacek Karczewski napisałby, Sikora Bogatka. Nie znalazła się ona na tarczach herbów miast czy szlacheckich, nawet Mickiewicz w „Panu Tadeuszu” o niej nie wspomniał. Tedy co zrobiła nasza bohaterka żeby zaistnieć ciekawie w życiu człowieka ? Ano chwyta za pióro i pisze swoją historię sama.
.
Tak jak na przykład ta, która w 1914 roku w Anglii wpadła na genialny pomysł: co by się stało gdyby tak zerwać kapsel z butelki stojącej przed domem właściciela ogrodu gdzie w pewnym zakamarku miała gniazdo? Jako, że była wprawiona w rozbijaniu twardych nasion jak i zrywania poluzowanej kory drzewnej, to droga od pomysłu do realizacji daleka nie była. Jaka nagroda czekała na prekursora wszyscy się domyślamy.
.
Albo te wszystkie urządzające sobie gniazda w nietypowych miejscach. Na przykład pod kołpakami pomp hydraulicznych, słupkach ogrodzeń, latarń ulicznych, urządzeń sygnalizacji świetlnych czy skrzynek na pocztę.
.
Słynie też z pracowitości. To o niej Wikipedia mówi, że „są okresy kiedy zjada w ciągu dnia tyle ile sama waży, czyli około 20 gramów przekładających się na 130 do 200 owadów w zależności od ich masy. W ten sposób jedna rodzina w ciągu lata zjada około 75 kilogramów, co przekłada się na 3 miliony owadów.”
.
Bogatka jest jednym z najliczniejszych gatunków ptaków w Polsce. Jej liczebność szacowana jest w granicach 3,7 – 4,5 milionów par lęgowych. Na taki stan rzeczy (i dodatni trend wzrostu populacji) niewątpliwe ma fakt, że doskonale znajduje się w lasach, sadach, śródpolnych zadrzewieniach, parkach, ogrodach czy nawet alejach. Co zapewne każdego ucieszy, trend jej liczebności charakteryzuje się umiarkowanym wzrostem.
.
„Trendy liczebności ptaków w Polsce” Biblioteka Monitoringu Środowiska 2018. GIOŚ, Warszawa

Jeżurkowo --Ośrodek Rehabilitacji Zwierząt
.
2022 rozpoczynamy optymistycznie. Rokowanie wobec Mrozika - dużego samca znalezionego na piętnastostopniowym mrozie tuż po Świętach - było bardzo ostrożne. Sytuacja powoli, ale jednak się poprawia. Jeż świetnie zareagował na leczenie, widać też że ma ogromną wolę życia. Będzie dobrze

Lisy to bystrzaki
październik

Fragment z książki Lucy Jones „Lisy. Historia miłości i odrazy” wyd. Marginesy o jednych z najinteligentniejszych zwierząt w przyrodzie.
Ponad dwa i pół tysiąca lat temu w starożytnej Grecji niewolnik Ezop stworzył coś, co na bardzo długie lata zdefiniowało obraz lisa. Ezop wymyślił setki bajek, głównie na temat zwierząt, krótkich – czasami miały tylko kilka zdań i zazwyczaj zawierały morał odnoszący się do ludzkich zachowań. Autorstwo wielu z nich jest dyskusyjne: niektóre mają korzenie w folklorze i tradycjach Indii czy Talmudu. W każdym razie lis w bajkach powtarza się często i szybko zyskuje wyraźne cechy.

W jednej z bajek lis wiedzie dopiero co ukoronowanego króla małp w pułapkę; małpa oskarża go o zdradę. W innej lis przymila się do kruka siedzącego na gałęzi z kawałkiem sera w dziobie, pytając go, czy ma głos równie piękny jak jego wygląd; ptak zaczyna śpiewać i upuszcza ser prosto w paszczękę lisa. Lew udaje chorego, by zwabić zwierzęta do swojej jaskini; lis trzyma się na uboczu – widzi tylko odciski łap, które wchodzą, i żadnych wychodzących; jemu uda się przeżyć. Lew i niedźwiedź walczą ze sobą o jelonka; lis czeka, aż zasną z wyczerpania, i zakrada się, by pochwycić zdobycz. Lis skrada się do szczeliny w pniu drzewa, aby zjeść posiłek pozostawiony tam przez pasterza; zjada tak dużo, że robi się za gruby, aby uciec. Lis próbuje dosięgnąć winogron, ale nie starcza mu wzrostu. Lis próbuje wyjeść zupę z dzbanka bociana, jednak naczynie jest zbyt wąskie.

Jedną z najsłynniejszych taktyk, jakimi posługuje się lis, jest udawanie martwego w celu albo uniknięcia schwytania, albo przechytrzenia ofiary, i na przestrzeni wieków można znaleźć na to wiele przykładów w literaturze i sztuce. „Fizjolog”, tekst chrześcijański z II wieku, opowiada o udawanej śmierci lisa: „Kiedy bowiem zgłodnieje i nie znajduje zdobyczy, którą mógłby pożreć, szuka błota lub miejsca, gdzie są plewy. Kładzie się tam, spoglądając w górę, wciąga powietrze i nadyma się. Ptaki myślą, że lis nie żyje, i zbierają się nad nim, aby go pożreć. Lis podnosi się i w ten sposób porywa je, i zjada”.
........ gdy lisowi dokuczają pchły, bierze w pyszczek kawałek wełny i gna do najbliższej rzeki, aby się ochłodzić.

Pchły, rozpaczliwie chcąc uniknąć utonięcia, gromadzą się na kawałku wełny. Gdy wszystkie znajdą się w jednym miejscu, lis puszcza wełnę z prądem wody, pozbywając się niepożądanych gości. Ta historia jest popularna w różnych częściach świata i nie znamy dokładnego jej źródła: była znana w społecznościach celtyckich, ale w Indiach można się natknąć na podobną wersję z szakalem. Chociaż to mało prawdopodobne, opowieść do dziś ma się świetnie; w 2015 roku przedstawił mi ją jako fakt człowiek poznany w Krainie Jezior.

Lis rudy - długość ciała 50-90 cm, ogona 30-50 cm, wys. 35-45 cm, masa 3-10 kg. Grzbiet przeważnie rdzawoczerwony, spód biały, podobnie jak podbródek i gardło. Wiele odmian barwnych. Puszysty ogon z białym końcem (cecha gatunkowa).
Tryb życia
Lis rudy dzięki ogromnym zdolnościom przystosowawczym rozprzestrzenia się wraz z rozwojem zachodniej cywilizacji. Zimą rzadko kryją się w norach, najczęściej zwijają się w kłębek i pozwalają przykryć się przez śnieg. Dorosłe drapieżniki żyją samotnie, ale nie oznacza to, że zupełnie się izolują. Dzięki sygnałom węchowym zwierzęta utrzymują kontakt z innymi osobnikami i znają dokładnie obszary przez nie zajmowane.
Odżywianie
Lis rudy jest wszystkożerny i poza zwierzętami zjada tez sporo pożywienia roślinnego. Nadmiar pokarmu ukrywa starannie po śniegiem lub liśćmi.