Janusz Lewicki

Nadleśnictwo Niepołomice, Lasy Państwowe

#PrzyrodaPuszczy
Święta tuż, tuż, to i temat jajek, gniazdek i pisklaków na topie.
W sumie, to gniazdko ze zdjęcia też zrobione na topie, bo wyżej niż drzewa. Ustawione na wnęce w wieży obserwacyjnej.
Logistycznie fantastyczne miejsce. Ptak wybrał osłonę od zachodu, kuna raczej tu nie wejdzie. Bardzo bezpiecznie.
Człowieki pojawiają się raptem kilka razy w ciągu roku. Szkoda tylko, że w gniazdu znaleziono niezbyt miłą ludzką pamiątkę, a mianowicie wszędobylski sznurek z tworzywa.
Ornitolodzy znajdują go w bardzo duże ilości gniazd. (Ten ze zdjęcia został oczywiście wyjęty).
Fot. M. Wieciech

Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Pile, Lasy Państwowe

Przylaszczka pospolita - to bylina należąca do jaskrowatych. Występuje w lasach liściastych i mieszanych, preferuje zarośla. Pojawiające się końcem marca kwiaty zwiastują nadejście wiosny Kwiaty zamykają się wieczorem oraz w czasie deszczowej pogody.
Ponieważ kwiaty pojawiają się stopniowo jedna roślina kwitnie około 3 tygodni. Przylaszczki są długowieczne.
#LasyPaństwowe
fot.I.Czech

Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Lublinie

#Jemioła
Jemioła (Viscum)
🗣 Vis-cum
Jemioła jest dla nas symbolem miłości, życia i płodności.
Dla drzew ma mniej przyjemne znaczenie, bo jest półpasożytem, czerpie od nich wodę z solami mineralnymi. Roślina rozsiewająca się w wyniku ornitochorii. To znaczy, że nasiona rozsiewane są prze ptaki. Głownie przez jemiołuszki.
Podobieństwo w nazwie nie jest przypadkowa.
Jemioła kojarzy się każdemu z świętami Bożego Narodzenia.
A kto wie jaki symbol świąt Wielkanocnych ma podobne znaczenie?
Fot. Agnieszka Kiszczak

Lasy Państwowe

Niegdyś pod polskie strzechy jemioła trafiała jako symbol pomyślności i talizman mający chronić przed złymi mocami.
Tak naprawdę w naszych domach pojawiała się długo przed choinkami.
Choć obecnie najczęściej nasza pierwsza myśl o jemiole to wiązka zielonych listków z białymi kuleczkami zawieszona u sufitu, która sprzyjać ma zakochanym wymieniającym pocałunki pod nią
I tak większość leśników chciałoby w zasadzie widzieć jemiołę jedynie w postaci bożonarodzeniowych dekoracji.
Niestety w ostatnich latach ten półpasożyt występujący na drzewach stał się jednym z najistotniejszych czynników powodujących osłabienie wielu gatunków drzew, a w skrajnych przypadkach nawet zamieranie jodeł i sosen w polskich lasach!
#jemioła #jemioławnatarciu #półpasożyt

Lasy Państwowe

#lasniejednomaimię
Jest symbolem sił witalnych i corocznie odradzającego się życia, jest wodolubna i rośnie najczęściej na terenach podmokłych. Mowa o wierzbie.
W folklorze słowiańskim pojawia się opowieść jak spróchniałą wierzbą wybierano się do piekieł. W innych przypadkach wierzono, że drzewo to może być pomocne w zdobyciu majątku. W spróchniałych pniach kryły się szatańskie skarby. Wierzono także, że w samotnych wierzbach miały swoje siedlisko demony, złe duchy i czarownice. Mieszkający tam diabeł mógł zmienić się w puszczyka, a nawet samą śmierć. Takie miejsce polubił także diabeł Rokita, który chętnie zamieszkiwał w wierzbowych zaroślach i stamtąd wydzielał mgłę, unoszącą się nad bagnami. Wierzbowe miotły uznawano za środek lokomocji czarownic podróżujących na sabat.
Wierzba jest uznawana także za drzewo odradzającego się życia, co wynika z obserwacji jej wzrostu – po zimie świeże pędy kiełkują nawet z poobcinanego pniaka. Z tego względu staje się atrybutem świąt wiosennych. Etnografowie zanotowali gest uderzania się wierzbowymi gałązkami w czasie świąt wielkanocnych, w trakcie którego wypowiadano formułę: "Nie ja biję, Wierzba bije, Bądź zdrów do roku i po roku!" (w wariantach tekstu zamiast wierzby do tej czynności używa się także palmy).
/Zaczerpnięte z www.teatrnn.pl/
fot. P. Kosmala

Lasy Państwowe

Uwaga!
Poniżej naprawdę słodkie zdjęcia!
Pająki budzą u nas skrajnie różne uczucia, ale niektórzy przedstawiciele tego rzędu stawonogów wyglądają zaskakująco... przyjaźnie.
Mowa o skakunach, znanych z (kilku par) wielkich, okrągłych oczu i wiecznie zainteresowanego wyrazu "twarzy"
Choć wyglądają egzotycznie, to są naprawdę pospolitymi, acz niewielkimi i bardzo aktywnymi pająkami. Widoczny na zdjęciu Skakun arlekinowy mierzył jedynie ok. 5 milimetrów i żeby bliżej spojrzeć mu w oczy, należy skorzystać ze specjalnego obiektywu.
Lub chociaż lupy, o ile wytrzyma te kilka sekund w jednym miejscu i da nam się w spokoju podejrzeć
Fot. D. Dziektarz
#skakun #pająk #makro