Latest wildlife posts

Plamka mazurka
1 godz.
·
Tam i z powrotem, czyli trzynaście lat poszukiwań sieweczki rzecznej
Gdybym miał teraz wybrać dziesiątkę najbardziej ulubionych gatunków, to z pewnością umieściłbym w niej niewielką sieweczkę rzeczną.
Historia relacji z nią wydaje mi się być na tyle ciekawa, że postanowiłem ją tu opisać. Kilkanaście lat temu, w jakimś numerze Notatek ornitologicznych, znalazłem informację, że wspomniał o jej lęgach w pobliżu Obrzycka ksiądz Jerzy Kaczmarek. Informacja ta była dla mnie wystarczającym impulsem do poszukiwania tego ptaka.
Wygląd tej sieweczki poznałem w atlasie "Ptaki Polski" Jana Sokołowskiego. Czasami wydawało mi się, że już mam zaliczony gatunek, ale po chwili okazywało się, że jest to "tylko" brodziec piskliwy. Robiłem błąd w poszukiwaniach. Zbyt mocno zasugerowałem się nazwą ptaka. Byłem nieczuły na fragment z "Ptaków ziem polskich" Sokołowskiego: "gdziekolwiek jest żwir i piasek, a obok choćby najmniejsze lustro wody, można go spotkać od kwietnia do lipca". Czyli szukałem jej nie tam gdzie była potrzeba!
Poznawałem ciekawy image tego ptaka. Sieweczka rzeczna pędzi tak szybko, że nie widać jej nóżek. W poszukiwaniu pokarmu potrafi tupać w podłoże, a po chwili chwytać wychylające się z niego robale. Odwodzi drapieżniki od gniazda bądź piskląt symulując kalectwo. Tak, taka sieweczka to jednak nie byle kto!
Sieweczki widywałem. W Słońsku, w Ujściu Wisły. Ale u siebie nie. Po iluś latach poszukiwać poddałem się. Doszedłem do wniosku, że w mojej okolicy po prostu wyginęły.
Z błędu wyprowadził mnie burmistrz naszego miasta. Będąc na spływie kajakowym zauważył tego właśnie ptaka. Znowu rozpocząłem poszukiwania. Intensywne. Po kilku miesiącach znowu byłem bliski kapitulacji.
-Marku, a patrzałeś na stawach? - Podpowiedź Karola była precyzyjna. Po trzynastu latach poszukiwań w końcu udało mi się zobaczyć sieweczkę rzeczną! Radość była tak wielka jakby był to orzeł przedni, albo puchacz! Smakowała ta obserwacja, choć sieweczka rzeczna nie jest gatunkiem tak nielicznym. Populacja jej waha się w granicach 5-13 tysięcy par lęgowych. Smaku tej obserwacji dodał na pewno fakt, że tak długo przyszło mi na nią czekać.
Sieweczka rzeczna, fot. Cezary Korkosz https://cezarykorkosz.pl/index.php

Nadleśnictwo Przedborów, Lasy Państwowe
17 min ·
Ten niezwykły żółtopomarańczowy grzyb jest widoczny z daleka.
Rośnie najczęściej na pniach drzew liściastych. #ŻółciakSiarkowy znany jest także jako huba siarkowa, huba żółta bądź żagiew Rostafińskiego.
Mówi się o nim #KurczakZLasu lub chicken of the woods.
Nie tylko barwa grzyba jest kojarzona
z kurczakiem, ale przede wszystkim jest smak.
Czy żółciaka siarkowego się jada
Żółciak siarkowy nadaje się do spożycia tylko po wcześniejszej obróbce termicznej.
Na surowo żółciak siarkowy jest trujący.
Jada się tylko młode owocniki (są wilgotne i maja barwę żywopomarańczową), oczywiście również po odpowiedniej obróbce termicznej.
Żółciak siarkowy ma w sobie sprzeczności - jest grzybem bardzo sycącym, ale niezwykle niskokalorycznym.
Jak go przyrządzić
Żółciaka siarkowego zbiera się odcinając go od pnia. Po oczyszczeniu grzybów należy je bezwględnie obgotować.
Źródła podają, że grzyba pokrojonego w plastry gotuje się ok. 10-15 minut, natomiast w całości trzeba go gotować znacznie dłużej.
Po obgotowaniu żółciaka można usmażyć, upiec lub wykorzystać do zrobienia zup, czy pasztetów.
Wyjątkowym daniem z żółciaka są nuggetsy. Obgotowane kawałki grzyba doprawiamy, panierujemy i smażymy na głębokim tłuszczu tak, jak to zwykle robimy przy przyrządzaniu nuggetsów.
Zdjęcia nie mogą służyć poglądowo.
Zbieraj tylko te grzyby, które znasz.
W Polsce nie ma tradycji jedzenia żółciaków, natomiast niezwykle chętnie zbiera się je i jada w Rumunii.
Młodziutkiego grzyba rozpoznaje się po tym, że nie wytworzył jeszcze płaskich półkowatych owocników i ma formę owalną.
Stary owocnik żółciaka smakuje podobno jak makulatura .
Dobre z Lasu Lasy Państwowe
#DaryLasu #NaturalnieBoZLasu
Fot. Michał Bartkowiak