Latest wildlife posts

Jaszczurka zwinka

Odrzucić ogon jak jaszczurka zwinka

Jaszczurka zwinka (Lacerta agilis) jest obok jaszczurki żyworodnej jedynym przedstawicielem jaszczurek właściwych w Polsce. Jaszczurka zielona, o której jeszcze napiszę, prawdopodobnie wymarła na naszych ziemiach, chociaż od czasu do czasu docierają do nas informacje o obserwacjach pojedynczych osobników, ale dowodów na rozmnażanie brak. Natomiast jaszczurka murowa po raz pierwszy została stwierdzona w kamieniołomach nad Dolnym Śląsku, ale jej obecność to wynik introdukcji gatunku, który jak czas pokazuje, raczej nie widzi swojej przyszłości w Polsce. Zatem tak naprawdę na terenie naszego kraju obserwujemy dwa regularnie bytujące oraz rozpowszechnione od morza do Tatr gatunki jaszczurek właściwych. Jaszczurka zwinka dorasta do 23,5 cm wraz z ogonem, na który przypada aż 11 cm. Właśnie ta część ciała wzbudza wśród jednych niezwykłą ekscytacje, a innych obrzydzenie. Kiedy tylko wystąpi jakieś zagrożenie, jaszczurka, by dać sobie trochę czasu na ucieczkę, odrzuca go. Drapieżnik wtedy skupia swoją uwagę na ogonie. Ten bardzo często jeszcze się rusza, co stanowi dodatkowy atut, bo skutecznie odciąga uwagę od gada. Zwinka w tym czasie daję nogę i niepostrzeżenie znika. Taki układ pozwala jej przetrwać nieco dłużej, i tak już krótkie życie. Średnio przeżywają około czterech lat, czyli z naszego punktu widzenia niezbyt długo. Ich życie rozpoczyna się na początku wiosny, kiedy tylko pojawią się pierwsze cieplejsze dni. Cała jaszczurcza przygoda ma swój początek w marcu. Wtedy, jeśli tylko pozwolą na to warunki atmosferyczne, zwinki wygrzewają się na kamieniach jak długo mogą, by nabrać odpowiedniej temperatury, a co za tym idzie, także energii do życia, bo ta będzie im niezbędna już w kwietniu. Wtedy to samiec przybiera bardziej jaskrawych, intensywnych barw. Cały jeden oraz drugi bok ciała stają się zielone. Takimi prawami rządzi się okres godowy, samce chcą pokazać, z którym warto się zadawać. Samice stoją przed trudną decyzją – kogo wybrać, kto będzie lepszym ojcem, kto ma lepsze geny? Tak wiele dylematów muszą rozwiązać te skromne w porównaniu z samcami, istoty. W ubarwieniu ich łusek dominuje barwa szarobrązowa. Od głowy aż do ogona przebiegają jaśniejsze paski, pomiędzy którymi znajdują się ciemniejsze plamki. U obu płci z tyłu głowy umieszczone są otwory uszne, będące prymitywnym narządem słuchu, o wiele mniej skomplikowanym w swojej budowie niż ssaczy odpowiednik. Pozostańmy jednak w klimatach doboru partnerów. Ten okres ma kluczowe znaczenie dla całego gatunku, od tego jak się potoczy na danym terenie, zależy przyszłość jaszczurek. Musi być zatem na pewno ciepło, a także bezpiecznie, w miarę możliwości z dala od drapieżników. Moment uniesienia dla każdego zwierzęcia, to czas nieco osłabionych pewnych zmysłów. Także zwinki stają się mniej czujne – samce mają tylko jedno w głowie, chcą zwyciężyć pojedynek między sobą. W końcu muszą udowodnić, że nadają się do rozrodu, a ich geny stanowią najlepszy materiał genetyczny, jaki powinien iść w świat. Po zwycięstwie następuje wręczenie nagrody, a tą jest samica, gotowa na kopulację. Następnym krokiem w tym przypadku będzie złożenie jaj...

Przetrwać pod ziemią

Kolejny powód, dla którego warto dłużej podumać nad zwinką, to jaja. Zawsze mnie zastanawiało, i zapewne nadal wielu zastanawia, skąd gady wiedzą gdzie je złożyć? Wcale nie mam na myśli tutaj zabezpieczenia przed drapieżnikami, bo to wydaje się oczywiste – w przypadku zwinki gady kopią norki, a w nich składają od kilku do nawet 18 jaj.
Norki powstają pod krzakami lub innymi mało charakterystycznymi miejscami, zwłaszcza takimi, by żaden drapieżnik nie mógł domyślić się, że tam jest coś ciekawego, co mogłoby być smakowitym kąskiem. Kolejnym warunkiem, który musi zostać spełniony są warunki mikroklimatyczne – powinny być: odpowiednia wilgotność oraz temperatura do inkubacji, by z jaja coś w ogóle mogło się wykluć. Przez niemal dwa do trzech miesięcy od ich złożenia wykluwają się małe jaszczurki. Proces wychodzenia, dosłownie, spod ziemi odbywa się od sierpnia do października. Jego długość zależy od tego, jakie w danym sezonie panują warunki klimatyczne. Młode gady mierzą zaledwie 5-6 cm i mają dużo ciemniejsze ubarwienie łusek od swoich rodziców. Z pewnością na tym etapie życia próżno szukać wśród nich osobników o pięknym, jaskrawym zielonym ubarwieniu. Ale na bycie pięknym przyjdzie jeszcze czas. Po wyjściu na powierzchnię przychówek jest zdany sam na siebie. Gady nie mają tak bardzo jak ssaki, czy ptaki rozwiniętych zachowań macierzyńskich, z tego schematu nie wyłamuje się również zwinka. Po złożeniu jaj kończy się rola dorosłej samicy jako matki. Wyklucie jest krytycznym momentem dla gadów. One dopiero poznają świat i nie są im do końca znane zagrożenia na nie czyhające. Dlatego śmiertelność wśród nich jest bardzo wysoka. Początek życia to taki sprawdzian dla zwierząt, który niestety za popełnienie błędu czasami daje tylko pouczenie, ale bardzo często również kończy żywot małych istot. Jedynymi zabezpieczeniami przed ewentualnym drapieżnikiem są barwy oraz możliwość ucieczki. W końcu skądś wzięła się polska nazwa gatunku. Czyż nie?

Od zachodu po wschód

Zasięg występowania jaszczurki zwinki rozciąga się od zachodniej Europy po Kazachstan i Mongolię. Na tym obszarze populacja wydaje się być zwarta, a także stosunkowo równomiernie rozmieszczona. Natomiast istnieją takie miejsca, gdzie zwinki nie tworzą monolitu. Ich występowanie ma charakter wyspowy. Tzn. poszczególne grupy zwierząt są oddzielone od siebie jakimiś barierami czy to naturalnymi, czy to tymi stworzonymi przez człowieka.

Tak jest w Anglii oraz na południu Szwecji. Tam gad nie zagościł na zbyt rozległym terytorium. Jednym z czynników ograniczających liczebność populacji na wspomnianym obszarze jest klimat, który niezbyt im odpowiada. Kolejny to brak właściwych miejsc do rozrodu, oraz do życia. Dzięki działaniom „Amphibian and reptiles conservation” Brytyjczycy przywracają powoli zwinkę do miejsc jej historycznego występowania na Wyspach Brytyjskich. Na ten moment reintrodukcja pozwoliła jaszczurkom znowu zamieszkiwać takie tereny jak Sussex, Kornwalię, zachodnią Walię czy hrabstwo Kent. Ale proces ten nie należy do najłatwiejszych. Zanim zwierzęta wypuszczono, przyrodnicy musieli wykonać kilka zabiegów, które pozwoliłyby na ponowne zamieszkanie. Po pierwsze stworzono swego rodzaju piaszczyste enklawy – takie jak te zamieszkiwane przez gady w części kontynentalnej Europy. Posadzono tam odpowiednie gatunki roślin, położono kamienie i głazy, i kiedy ten odtworzony biotop zaczął sam funkcjonować, wtedy wysiedlono jaszczurki. Każdego z nas może to dziwić, bo w Polsce zwinka jest popularnym zwierzęciem, dość pospolicie zamieszkującym cały kraj, natomiast na Wyspach jest gatunkiem skrajnie nielicznie występującym, a co więcej podlega zabiegom ochrony czynnej. Wystarczy przepłynąć kanał La Manche, by znowu być w istnym królestwie tego gada.

Plamka mazurka

Taka elegancka, taka mądra
Kilka dni temu w drodze do pracy zauważyłem srokę na koszu na śmieci. Bardzo żałuję, że nie miałem czasu żeby poobserwować tego osobnika. Byłem ciekawy przyczyny takiego zachowania ptaka. Sroka przypadkowo znalazła się tam, czy też może wyspecjalizowała się w koszowych poszukiwaniach? Mimowolnie przypomniał mi się program BBC, w którym test na najmądrzejszego ptaka wygrał gawron, systematycznie przeszukujący kosze na śmieci koło stacji benzynowej.
Sroka, może nie jest najpiękniejszym ptakiem. Ale to, że eleganckim przyzna już każdy z nas. Biała kamizelka i czarny, połyskujący frak. Tak, tak, taka sroka to elegancki ptak.
Wielu z nas ma za złe sroce plądrowanie gniazd małych ptaków. Czy słusznie? Sroka to dobry rodzic i mądry ptak. Dzieci są przyszłością gatunków. Byle czym mądry rodzic pociech swoich karmić nie będzie. A że to się nam nie podoba? No cóż nam do ideału też daleko. Może dalej jak srokom?
Mi też lata temu do ideału było daleko. Byłem świadkiem ataku dwóch srok na młodą sierpówkę. Młody gołąbek nie miał żadnych szans na ucieczkę. Nie mogłem na to patrzeć i ruszyłem z pomocą. Młodej, ślicznej sierpówce nie pomogłem, ale za to może pozbawiłem posiłku młode, głodne sroczki.
Jak widać nie darmo się mówi, że dobrymi intencjami piekło jest wybrukowane...
Sroka, fot. Cezary Korkosz https://cezarykorkosz.pl/index.php

Sroka to ptak, którego nikomu nie trzeba przedstawiać, gdyż w Polsce można go spotkać bardzo często. Pochodzi z rodziny krukowatych. Charakterystyczna, czarno biała, dość duża i niekiedy bardzo krzykliwa, jest ptakiem, który w Polsce rozpoznaje praktycznie każdy

Wygląd

Sroka jest ptakiem o bardzo charakterystycznym wyglądzie. Jej długość sięga prawie pół metra, jednak znaczna część to ogon – znane są przypadki, występowania ogonów o 25 centymetrowej długości. Długość skrzydeł wynosi około 20 centymetrów. Sroka jest ptakiem, o stosunkowo niewielkiej wadze – waży niespełna 200 g.

Upierzenie sroki jest czarno – białe. Barwy charakterystycznie się układają – powstaje swego rodzaju kontrast. Skrzydła roku są czarne, spód ciała biały, nogi czarne, Czarny także jest dziób.

Występowanie

sroka2Sroka jest ptakiem, który często występuje w pobliżu skupisk ludzkich. Spotykana jest w okolicach osiedli mieszkaniowych, w centrach miast i innych miejscach. Można ją spotkać również na wsiach, oraz na szeroko pojętych terenach rolniczych. Bez względu na miejsce występowania, buduje gniazda w kępach krzaków, oraz w koronach drzew. Niekiedy na swoją siedzibę, wybiera bardzo wysokie drzewa. Charakterystyczne jest to, iż bardzo broni swojego terenu – znane są przypadki wyprowadzania się innych ptaków z miejsc, w których zagnieździły się sroki.

Gniazdo sroki jest gniazdem, którego nie można pomylić z gniazdem żadnego innego ptaka. Jest zawsze solidną półkolistą budowlą, odporną na silne wiatry, które w koronach drzew mogą powodować zniszczenia. Złożona z gałązek, trawy, gazet i innych elementów. Wewnątrz jest bardzo dokładnie oblepione gliną. Wejście do gniazda stoki znajduje się zawsze z boku.

Analizując szerzej – sroka jest ptakiem, który występuje w Polsce dość licznie. Ptaki występują praktyczne w całej Europie, w północnych rejonach Afryki, w Ameryce Północnej. Jest ptakiem osiadłym.

Pokarm

Sroka jest ptakiem, który odżywia się produktami zarówno pochodzenia roślinnego jak i zwierzęcego. Podstawową w diecie sroki są owady, jednak analizując temat zwierzęcych pokarmów należy wspomnieć o tym, że sroka zjada również małe gryzonie, jajka – szczególnie ptaków śpiewających. Zdarza się, że sroka zjada pisklęta mniejszych ptaków. Z pokarmu roślinnego, sroka zjada takie rzeczy jak nasiona roślin uprawnych i inne elementy roślin.

Lęgi

Sroka wyprowadza 1 lęg w roku, składając w tym czasie 4-7 jaj. Jaja są wysiadywane niespełna 3 tygodnie. Młode opuszczają swoje gniazdo mniej więcej po miesiącu.

Warto dodać, że wyróżnia się 12 podgatunków srok. Można tu wymienić choćby takie gatunki jak srokacz mały, sroka błękitna, czy srokacz szary.