Latest wildlife posts

„Do zakochania jeden krok” jak śpiewał Andrzej Dąbrowski. I co dalej skoro boję się wyrazić swe uczucia. Dla wszystkich nieśmiałych zakochanych 14 stycznia ustanowiono Dzień Ukrytej Miłości. Może jest to czas aby przełamać się i zrobić pierwszy krok ku zawarciu nowej znajomości.
Aby onieśmielić się względem drugiej osoby wystarczy czarujący uśmiech, ukradkowe spojrzenie,
które może przyczynić się do ściągnięcia wzroku drugiej osoby.

.
Ukrywając własne uczucia, stajemy się spięci, czerwienimy się na sam widok naszego obiektu wyznań, rozdrażnia nas wszystko dookoła. Jesteśmy wściekli na samych siebie za brak pewności.
Miłość nie wybiera, albo teraz albo nigdy – musisz postawić pierwszy krok na drodze do swego szczęścia a wszystko potoczy się dobrze, oczywiście jeśli jesteście sobie pisani.
Czytaj miej

4 stycznia odchodzimy Dzień Osób Nieśmiałych.
Każdy z nam w swoim życiu znalazł się w sytuacji onieśmielenia. Jest to normalny stan naszego umysłu, jak również cecha osobowości nad którą trzeba dużo pracować. W stan zakłopotania może wprowadzić nas wszystko, pani na lekcji, która wzywa do odpowiedzi, podejście do osoby która w jakiś sposób staje się nam bliska lub wręcz przeciwnie – obca.
Nieśmiałość to nie choroba, to brak pewności w kontaktach interpersonalnych.
Jak pisał amerykański psycholog Philip Zimbardo, nieśmiałość okalecza duszę – wpływa na to bojaźliwość, nadmierna ostrożność względem nieznanych osób, bądź przedstawicieli drugiej płci. Odczuwany dyskomfort często prowadzi do frustracji, zaniżenia własnej wartości, życia
w przeświadczeniu, że nic nam nie wychodzi i do niczego się nie nadajemy.
.

Z drugiej strony nieśmiali uchodzą za osoby skromne, wrażliwe, nie wywołujące konfliktów oraz umiejące dochować tajemnic. Jeśli jesteś osobą nieśmiałą nie załamuj się, bądź asertywny w tym co robisz, nie bądź odludkiem bojącym się ludzi, zacznij rozmawiać a na pewno poczujesz się lepiej.

..Z notatnika przyrodnika....( tu pokazane są róznice miedzy samcem a samicą dzięcioła duzego )...
Dzięcioł duży jest najpospolitszym gatunkiem z rodziny dzięciołowatych Picidae w naszym kraju. Występuje w różnych typach lasów, parkach i ogrodach. Nie każdy jednak wie, jak rozpoznać płeć u tego gatunku, postaramy się więc to przybliżyć w niniejszym poście.
zdj 2 ...pełzający po pniu drzewa dzięcioł trzyma się łapami kory i podpiera piórami ogonowymi - sterówkami, które są bardzo sztywne, fot. M. Wolny...zdj 3...łapy dzięciołów są zygodaktyliczne, czyli dwa palce skierowane są do przodu i dwa do tyłu (z wyjątkiem dzięcioła trójpalczastego), pazury są ostre i zakręcone, fot. M. Wolny...zdj 4...najważniejsza różnica pomiędzy dorosłym samcem a samicą, to obecność czerwonej plamy na potylicy u samca, fot. M. Wolny......zdj 1 drugi wiersz...u dorosłej samicy wierzch głowy jest jednolicie czarny, bez śladu barwy czerwonej, fot. M. Wolny...zdj 2 wiersz drugi...dorosły samiec, fot. M. Wolny...zdj 3 wiersz 3...dorosła samica, fot. M. Wolny.....zdj4 wiersz drugi....u samca pokrywy podogonowe są intensywniej czerwone niż u samicy, ale w terenie różnice te są mało wyraźne, fot. M. Wolny...zdj ostatnie ...u samicy pokrywy podogonowe są mniej jaskrawo ubarwione niż u samca, fot. M. Wolny

KUŹNIA
(zoologia leśna, ptaki), miejsce rozkuwania szyszek przez dzięcioły. Kuźnią jest zwykle szczelina w pniu drzewa, która swoim kształtem umożliwia ptakowi zamocowanie zerwanej szyszki tak, by mógł podważyć dziobem jej łuski i wydobyć nasiona. Kuźnia jest użytkowana przez jednego osobnika i służy mu zwykle długi czas.
.
ŹRÓDŁO (AUTOR)
Busse P. (red.) 1990. Mały słownik zoologiczny. Ptaki. Wiedza Powszechna, Warszawa

#Dzięcioł duży to najpospolitszy z naszych dzięciołów. Należy do tak zwanej grupy dzięciołów pstrych. Jest to ptak wielkości drozda. W jego ubarwieniu dominują barwy czarna, biała i czerwona. Czarne są grzbiet, wierzch głowy i ogon; skrzydła są czarne z białymi plamami; pierś i górna część brzucha białe i bez podłużnych pasków; dolna część brzucha i podogonie jaskrawoczerwone. U samca na tylnej części głowy znajduje się jaskrawoczerwona, poprzeczna pręga, której brak u samicy. Ptaki te w szacie młodocianej mają ciemię brudnoczerwone.
Dzięcioł duży zamieszkuje lasy wszystkich typów, a także parki i ogrody. Poza sezonem lęgowym występuje także na terenach z mniejszą liczbą drzew. Składane przez niego jaja są białe, które, jak wszystkie dzięcioły, składa w dziuplach. Dziuple te najczęściej wykuwa sam w pniu drzewa na różnej wysokości; czasem z tej samej dziupli wyprowadza lęgi przez kilka sezonów. Rzadziej składa jaja w dziuplach wykutych przez inne gatunki dzięciołów czy w budkach lęgowych. Na dno dziupli nie znosi żadnej wyściółki. Ptaki te wyprowadzają jeden lęg w ciągu roku.
Pokarm dzięcioła to przede wszystkim owady oraz ich larwy wydobywane spod kory drzew. Czasem zjada też owoce i nasiona, a nawet padlinę, zaś przy karmniku również słoninę i łój. Bardzo chętnie je orzechy włoskie i laskowe, które zdarza mu się gubić w lesie, przez co przyczynia się do ich rozsiewania. Dzięcioł duży bardzo lubi nasiona drzew iglastych, zwłaszcza sosny. Aby je wydobyć z szyszki, wciska ją w szczelinę w korze drzewa lub sam w tym celu wykuwa odpowiednie zagłębienie; następnie mocnymi uderzeniami dzioba rozkuwa szyszkę i wydobywa nasiona, a zużytą szyszkę wyrzuca na ziemię. Niekiedy takich „zużytych” szyszek może być w jednym miejscu bardzo dużo. Miejsce to nazywa się wówczas „kuźnią dzięcioła”. Czasem zdarza się, że dzięcioły, do których przylgnęła nazwa „lekarze drzew”, mogą zjadać pisklęta ptaków gniazdujących w budkach lęgowych. Nie ma się tu czemu dziwić, ponieważ pisklęta to pokarm bardzo kaloryczny i stosunkowo łatwy do zdobycia. Aby dostać się do budki, dzięcioł albo powiększa otwór wlotowy, albo wykuwa małą dziurę z boku, przez którą za pomocą długiego języka zakończonego harpunem wyciąga kolejno pisklęta. Ale dzięcioły poszerzają otwory wlotowe budek nie tylko po to, żeby wydobyć z nich pisklęta innych ptaków; robią to również po to, żeby w takiej budce zamieszkać. Chodzi głównie o ptaki szukające nocnego schronienia podczas zimy. Dzięciołowi dużo bardziej opłaca się powiększenie otworu w skrzynce lęgowej niż wykucie nowej dziupli od początku; chodzi oczywiście o dodatkową oszczędność energii, co późną jesienią i zimą dla wszystkich ptaków ma nie lada znacznie