Latest wildlife posts

Gdzie jesteś?



Gdzie jesteś?


na cmentarzu


jak w domu


cicho


bezpiecznie


czy to już niebo?


wszystko skończone


na ziemi


przychodzę


i siadam


obok Ciebie


i słyszę


szelest liści


śpiew ptaków


czy Ty też


je słyszysz?


gdzie jesteś?


Fot. własna

Początek listopada to okres, w którym zdobywamy się na dodatkową zadumę, poświęcamy więcej uwagi tym, których już wśród nas nie ma. Na cmentarzach, zwłaszcza tych starych, prócz klasycznych nagrobków znajduje się mnóstwo rzeźb, figur, które zdobią nie tylko groby, ale i alejki cmentarne. Oto kilka takich prac z gnieźnieńskich nekropolii.
1 listopada 2022
#1listopada #jesień

Dzisiaj uroczystość Wszystkich Świętych. We Wszystkich Świętych wspominamy najbliższych, którzy już od nas odeszli...

"Śpieszmy się kochać ludzi" - ks. Jan Twardowski

Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą,
zostaną po nich buty i telefon głuchy,
tylko co nieważne jak krowa się wlecze,
najważniejsze tak prędkie, że nagle się staje,
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna,
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy,
kiedy myślimy o kimś, zostając bez niego.
Nie bądź pewny, że czas masz, bo pewność niepewna,
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście,
przychodzi jednocześnie jak patos i humor,
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej,
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu,
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon,
żeby widzieć naprawdę, zamykają oczy,
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć,
kochamy wciąż za mało i stale za późno.

Na dzisiejszy dzień ,,Bajka" Baczyńskiego w wykonaniu Sanah https://youtu.be/fwF8bAcTmsc Bajka (K. K. Baczyński)

Ludzie prości i zbrojni, więc smutni, wchodzili na okręty omszałe; niebo grało podobne do lutni srebrnej chyba i kwiatem pachniało.

Od uliczek rzeźbionych w cieniu szła procesja czy biały świt i świergotał jak ptak na ramieniu żywot mądry rosnących lip.

Potem morza dzieliły się, tarły szorstką skórą bokiem o bok; coś wschodziło, a potem marło, nie odgadnąć: przez dzień czy rok.

Gwiazdy były nisko jak gołębie. Ludzie smutni nachylali twarz i szukali gwiazd prawdziwych w głębi z tym uśmiechem, który chyba znasz.

Potem lądy się otwarły jak bramy, góry mrucząc prowadziły pod obłok, więc rzucali w fale nieba kamień żeby zmierzyć głębie nieba pod sobą.

I na wiatrów rozłożystych wydmach sieli drzewek młodziutkich las i marzyli złotych dębów widma z tym uśmiechem, który chyba znasz.

Aż wyrosły krzepkie i jasne,
jakby wody przezroczysty płaszcz, więc patrzyli jak na serca własne z tym uśmiechem, który chyba znasz.

No, i stolarz schylił z wolna głowę i wyciosał przez czas niedługi dla nich wonne trumny dębowe, a dla synów ich dębowe maczugi. Więc odeszli. Śpiewał obcy czas.

Więc odeszli przez powietrza białe smugi z tym uśmiechem, który dobrze znasz.