Tekla Sokolanka

JAN BRZECHWA "ATRAMENT i KREDA"


Wzdychała kreda : "Wciąż jestem biała,


Nie chcę być biała!…” No i - sczerniała.


.

Jęczał atrament: „O, losie marny,


Wciąż jestem czarny, kompletnie czarny,


Jak gdyby we mnie kto smołę przelał.


Nie chcę być czarny! Dość już !” I zbielał.


.

W szkole straszliwy zrobił się zamęt :


Ładna historia ! Biały atrament !

.


Któż go na białym dojrzy papierze ?


Nikną litery i kleksy świeże,


Nie zda się na nic wypracowanie,


Gdy z liter nawet ślad nie zostanie.

.


Zbladł nauczyciel i bladolicy


Przez chwilę z kredą stał przy tablicy,


Lecz nic napisać na niej się nie da :


Czarna tablica i czarna kreda !

.


Jak tu rozwiązać można zadanie,


Gdy cyfr odróżnić nikt nie jest w stanie.

.


Rzekł nauczyciel zakłopotany :


"Dziwne to, bardzo dziwne przemiany !


Kreda jest czarna, atrament biały…


Wiemy, kto robi takie kawały !”

.


Mówiąc to palec przytknął do czoła,


Groźnym spojrzeniem powiódł dokoła


I mnie, choć ja się winnym nie czuję,


Ze sprawowania postawił dwóję.