Magdalena Lipiec

O przemijaniu


o przemijaniu

czy liść płacze

gdy opuszcza drzewo

na którym

całą wiosnę

całe lato

i trochę jesieni

cieszył się

słońcem

życiem

towarzystwem

innych liści

by potem

wylądować

trochę dalej

trochę bliżej

to zależy

od ostatniego

tańca z wiatrem

na ziemi

i umierać

samotnie

lub z innymi liśćmi

być deptanym

okrutnie

przez podeszwy

butów

obojętnych

jakże smutny

jest

los

liścia

Gołąbki


gołąbki

gruchać

jak dwa gołąbki

dzióbek przy dzióbku

uszko przy uszku

latać

razem

z podwórka

do podwórka

w poszukiwaniu

okruchów słodkich

dla drugiej połówki

piórka czyścić

z miłością najczulszą

dla siebie nawzajem

a gdy czas się skończy

umrzeć

nieważne jak

nieważne gdzie

byle razem

w objęciach swych

i wylądować

we dwoje

w gołębim

raju

Nad Jeziorem Żywieckim


obłokiem być

nad Jeziorem Żywieckim

przeglądać się ciekawie

w srebrzystej gładkiej toni

sunąć leniwie

po błękitnym niebie

z innymi obłokami

albo oddać się

wiatru

w ramiona

i pędzić

jak szalony

więcej

prędzej

a potem

zmęczony

kołysać się

rozkosznie

w jesiennym słońcu

i marzyć

o Tobie

bez końca

Lubię dni


lubię dni

gdy

nie dzieje się nic

niebo senne

strumienie się leją

na głowę mą

rozpaloną

bo Ciebie

spragnioną

a Ty

jesteś

i czekasz

na mnie

ukryty

w każdej

kropli

deszczu

Pranie


pranie

uwielbiam moją pralkę

która w kuchni stoi

i najlepszą jest

przyjaciółką moją

częstuję ją co tydzień

swoimi ciuszkami

i przyglądam się z miłością

jak radzi sobie z praniem

serce jej wiruje

dudni coraz mocniej

aż się cała zatrzęsie

i ducha wyzionie

a największym

mym marzeniem

jest wypranie Ciebie

(najchętniej w 90 stopniach Celsjusza)

wywieszę Cię potem

na sznurze

byś mi schnął grzeczniutko

na dworze

z widokiem pięknym

na morze

wieczorem zaś

prasować Cię będę

długo i z rozkoszą

żelazkiem gorącym

albo bardzo gorącym

poskładam dokładnie

i do szafy włożę

pod klucz

żebyś mi nie uciekł

nie daj Boże

W lasku Bródnowskim



wejdę

w Lasek Bródnowski

i chodzić

będę

od brzozy

do brzozy

zaplatać im

warkoczyki

szeptów

słuchać

potajemnych

brzozowych

delikatnych

zwiewnych

aż zagubię się

w nich

i sama się

w brzozę

zamienię

a wtedy

szeptać

Ci

będę

tajemnice me

słodkie

najskrytsze

gdy

przyjdziesz

do mnie

Żołądź


żołądź

dla kogo

ten żołądź samotny

dla kogo

ten żołądź jesienny

kto

podaruje mu

chwilkę uwagi

i może

się schyli

dotknie

delikatnie

ukradkiem

schowa

do swej kieszeni

przepastnej

i pełnej skarbów

jesiennych

samotnych

jak ten

żołądź

Umrzeć z miłości


Umrzeć z miłości

Agnieszka Osiecka

Chociaż razwarto umrzeć z miłości.Chociaż raz.

A to choćby po to,żeby się później chwalić znajomym,że to bywa.Że to jest.... Umrzeć.

Leżeć w cmentarzu czyjejś szufladyobok innych nieboszczyków listówi nieboszczek pamiąteki cierpieć...

Cierpieć tak boskoi z takim patosem,jakby się było Toscąlub Witosem.

... I nie mieć już żadnych sprawi do nikogo złości.I tylko błagać Boga, by choć raz,choć jeszcze jeden razumrzeć z miłości.

Świat sarenki


świat sarenki

w sarenkowym świecie

wszystko

jest

niezwykłe

i cudowne

spacery po lesie

tajemnicze

picie wody

ze źródełka

przy kaskadzie

zajadanie się jabłuszkami

i strzyżenie uszkami

wsłuchiwanie się w odgłosy

znane

i nieznane

zamieranie w bezruchu

i drapanie nóżką

za uchem

by potem

puścić się w te pędy

do Tego

który kocha

który czeka

i wtulić się

w Niego

szukając

pieszczoty

najsłodszej

Przyjdziesz do mnie


przyjdziesz

do mnie

nocą

we śnie

zastaniesz mnie

śpiącą

ukojoną

Twoją obecnością

niewidoczną

przyjdziesz

do mnie

we dnie

zastaniesz mnie

rozmarzoną

Tobą

rozjaśnioną

szczęściem

że

jesteś

Jesień Edwarda Stachury


Zanurzać się zanurzać sięw ogrody rudej jesienii liście zrywać kolejnojakby godziny istnieniaChodzić od drzewa do drzewaod bólu i znowu do bólucichutko krokiem cierpieniaby wiatru nie zbudzić ze snuI liście zrywać bez żaluz uśmiechem ciepłym i smutnyma mały listek ostatnizostawić komuś i umrzeć