Jowita

Odkurzone wierszyki część 3. i ostatnia


Dzisiaj hurtowo...?. Coś o ptaszku, coś o kocie, coś o ludziach... takie tam sobie, stare wierszyki.

.

.

.

„Gołąbek”

.


.

Rozbawił mnie kiedyś


śmieszny wiersz o ptaszkach,


to mi w głowie w mig powstała


taka oto fraszka:


W mej łazience pośród gąbek


gniazdko uwił swe gołąbek.


Straszyć ptaszka nie wypada,


więc się kąpię u sąsiada.

.


.

.


„O kocie Cynamonku”

.


.

Sąsiad miał rudego kota, który zwał się Cynamonek,


psocił ile wlezie, bo był z niego ancymonek !


Bardzo go lubiłam, więc mu rzekłam: - Kocie!


Chcę tu dzisiaj z tobą posiedzieć na płocie.


Ja będę się prężyć, a ty machać ogonem


i objadać się będziemy ciastem z cynamonem.

.


.

.


„Maminsynek”

.


.

Mami Mania maminsynka słodką obietnicą,


ale on się ciągle chowa za mamy spódnicą.


Próżne więc starania Mani, by chłopa poderwać,


maminsynka od spódnicy nie sposób oderwać!

.


.

.


„Tygodniowa miłość”

.


.

Kochałam go w poniedziałek,


we wtorek i w środę.


W czwartek tak go kochałam,


że już bardziej nie mogę.


Kochałam go też w piątek


chociaż sił mi brakowało,


a tu przecież do kochania


jeszcze dwa dni pozostało.


Lecz w sobotę i w niedzielę


kochać go przestałam.


On pojechał na ryby,

Zapomniani


Zaduszkowy wiersz Magdy, skłonił mnie do odgrzebania mojego starego tekstu. Moje wspomnienie o zapomnianych.

Myślę, że wpisuje się w klimat dzisiejszego dnia...

.

.

„Zapomniani”

.


.

Opustoszał mały parafialny cmentarz.


Nad głowami kolorowych chryzantem


w wilgotnym powietrzu unosi się


ciemny dym dopalających się zniczy.


Wspomnienie bliskich…

.


.

Pod cmentarnym murem


odkrywam kołdrę jesiennych liści


otulającą Twój ostatni ślad na ziemi.


Dwie wytarte daty jak stare ramy


wyznaczyły obraz Twojego życia.


Ile smutku i radości w nim pomieściłaś,


kim i jaka byłaś – nie wiem.


Byłaś częścią tego świata,


świat o Tobie zapomniał.

.


.

Wspomnę Cię…


ciepłym płomieniem znicza


bezgłośnymi słowami modlitwy


wspomnę Cię…


nieznana mi, Ludwiko.

Odkurzone wierszyki część 2.


Dzisiaj trochę Was postraszę diabelskimi wierszykami. Będzie trochę na ludową nutę. Te wiersze napisałam wiele lat temu, gdy przez jakiś czas mieszkałam na wsi. Wieś jest niezwykle inspirującym miejscem do pisania wierszy. Z dużym sentymentem wspominam lata spędzone na wsi. A wracając do wierszy, chyba jednak będzie bardziej śmiesznie niż strasznie... no bo gdzie diabeł nie może, tam babę pośle...?

.

.

.

„Taniec z diabłem”

.


.

Siedzi diabeł na zapiecku


młode dziewczę kusi:


Nie słuchaj ojczulka!


Nie słuchaj mamusi!


Przygrywa kapela


od ucha do ucha,


we wsi jest zabawa,


lepiej mnie posłuchaj!


Co tu będziesz siedzieć


w tej lichej lepiance,


włóż ładną sukienkę


chodź ze mną na tańce!


A gdy nas już zmęczy


skoczne tańcowanie,


odpoczniemy sobie


w stodole na sianie.


Lecz dziewczę mu na to:


nie właź mi za skórę,


bo ja zaraz twoją


diable wygarbuję.


A że mądra była,


rodziców słuchała


diabła starą miotłą


w mig obtańcowała.

.


.

.


„Diabelska kolacja”

.


.

Wieczorową porą


w mej chałupie starej,


na piecu żeliwnym


pichcę sobie strawę.


Kiedy tak spokojnie


kolację rychtuje,


kominem wpadł diabeł


i po kuchni harcuje.


Tańczy koło pieca


jakby wrócił z wesela,


zagląda do garnków,


pokrywkami strzela.


Łypie groźnie okiem


i rogami mnie straszy,


głodny jestem – powiada,


- daj mi trochę kaszy.


Więc mu kładę do miski


kaszy ze trzy miarki,


a on kręci nosem :


a gdzie w kaszy skwarki?!


Rozeźliło mnie diablisko,


nie dam sobie w kaszę dmuchać,


więc złapałam go za ogon


i wrzasnęłam mu do ucha.


Świnka mi uciekła


i to z twojej przyczyny,


więc tu teraz diable


nie rób głupiej miny!


Gdybyś mojej świnki


widłami nie straszył,


byłaby słonina, boczek


to i skwarki w kaszy!

Odkurzone wierszyki część 1.


Postanowiłam wreszcie "posprzątać" w moim laptopie, bo strasznie w nim nabałaganiłam...?. Zaczęłam porządkowanie od plików tekstowych i odnalazłam folder z moimi starymi wierszykami. Ale wykopalisko! Zupełnie o nich zapomniałam, ale oczywiście nie omieszkałam przeczytać, co tam kiedyś nabazgroliłam. Przyznam, że niektóre z tych wierszyków nawet mnie rozbawiły. Postanowiłam więc, kilka z nich tutaj zaprezentować. Dzisiaj zamieszczam dwa o tematyce motoryzacyjnej..

.

.

.

„Na parkingu”

.


.

Stoi Trabant na parkingu, obok niego mały Fiat,


Trabant z Fiata się śmieje: - Ale z ciebie stary grat!


Fiacik spojrzał w lusterko, na kołach się poprawił,


i tak odpowiedział swemu sąsiadowi:


Mam już swoje lata - żem młody nie twierdzę,


ale jakoś jeżdżę i jak ty nie pierdzę!

.


.


.

„Powrót z dyskoteki”

.


.

Dyskoteka się skończyła


w strażackiej remizie,


jedzie Józek na motorze


na nim wiezie Krysię.


Pędzi szybko, bo już prawie


jest czwarta nad ranem,


nie wyrobił na zakręcie


i ląduje w polu z sianem.


Motor warczy, Kryśka wrzeszczy


a Józek się cieszy:


dalej już nie pojedziemy,


no to będziem grzeszyć !

Sielankowa miłość


Magda pisze piękne liryki, które czytam z przyjemnością. Ja już dawno zapomniałam, jak się pisze takie wiersze ( choć kiedyś też je pisałam). Spróbowałam jednak coś stworzyć o tematyce miłosnej, ale wiersz liryczny z całą pewnością to nie jest…??.

.


.


.

„Sielankowa miłość”

.


.

Mój facet był niegłupi


i nawet przystojny


miał poczucie humoru


w uczuciach był hojny


sprzątał, prał, gotował


psa też wyprowadzał


po knajpach się nie włóczył


no i mnie nie zdradzał.

.


.

Aż nagle - o szóstej nad ranem


nasz związek się zakończył


burzliwym rozstaniem.


Czemuż więc to się stało,


skoro miłość nasza


piękna jak sielanka była?


Cóż – rano budzik zadzwonił


i ze snu się przebudziłam…

.


.

Ilustracja : obraz autorstwa Jacka Vettriano

Potyczka z muzą


Z dedykacją dla wszystkich, którzy zmagają się z twórczą niemocą w każdej dziedzinie...?

.


.

„ Potyczka z muzą”

.


.

Usiadłam przy stole i tak dumam sobie,


że mam trochę czasu, to wierszyk wyskrobię.


Lecz nic mi się nie składa, temat się rozłazi,


myślę – muzę przywołam, może coś poradzi.


Gdy tak siedzę bez weny i po głowie się drapię,


moja muza śpi na sofie i w dodatku chrapie.


Więc huknęłam w stół pięścią, aż zadrżała ściana!


Obudź się i pomóż, moja muzo kochana!


Muza wciąż zaspana, złazi z sofy powoli


i ciągle ziewając obok mnie się gramoli.


Odetchnęłam z ulgą, bo z taką sąsiadką


wiersz szybko napiszę, wszystko pójdzie gładko.


Ale muza zamiast pomóc, to nagle biadoli,


że ją przez te moje wiersze, tylko głowa boli.


I gdera, że żadna tam ze mnie poetka,


jeno grafomanka, marna wierszo-kletka.


Ocenia moje wiersze, że są płytkie i proste,


a w nich rymy nieskładne – takie częstochowskie.


Wybrzydza, że zbyt mało metafor, przenośni,


oraz brak w nich głębi myśli, polotu, lekkości.


Gdy muza o mych wierszach tak gdera i gdera,


to mnie już zaczyna brać jasna cholera.


Muza wciąż mi dokłada, więc zerwałam się wściekła,


złapałam ją za kudły i tak do niej rzekłam:


- Liczyłam, że mnie wesprzesz jakąś twórczą weną,


a ty tą krytyką zrównujesz mnie z ziemią?!


Po za tym, masz u mnie darmowy wikt i opierunek,


mogłabyś choć za to, mi okazać szacunek!


A na koniec dałam muzie w nos małego prztyczka,


by wiedziała, że z niej muza, a nie jakaś tam krytyczka.


Muza blada z przerażenia omal nie zemdlała,


lecz zdołała mi wyszeptać: „– Tylko żartowałam…”.


Gdy emocje już opadły i ucichła słowna burza,


to skrobnęłyśmy ten wierszyk – ja i moja muza.

Magiczna chwila


"Magiczna chwila"

.

Jak magiczna,


choć ulotna


taka nocna chwila!


Ja zastygłam


w zachwycie,


myszka też się


zapatrzyła…


Mgnieniem oka


chwila zniknie


gdzieś w nocnych


przestrzeniach…


ruchem dłoni


magię chwili


w ten obraz


zamieniam.


I modlitwą proszę,


nim sen zamknie


znużone powieki,


by ta chwila trwała…


dla mnie


dla Was


dla tej małej myszki


aż po wszystkie wieki…

Licja Sokole Oko


Z dedykacją dla Licji.

.

.

Licja "Sokole Oko"

.

W Ameryce w dawnych czasach

wieść po preriach szła szeroko,

sławiąc czyny wodza Indian,

co się zwał Sokole Oko.

.

Była też filmowa postać -

w M*A*S*H-u, znanym mi serialu,

chirurg Pierce "Sokole Oko", który

do łez śmieszył w polowym szpitalu.

.

A w Zakątku mamy Licję,

która wzrok ma niesłychany!

W mig wypatrzy każde ptaszę,

więc Sokolim Okiem tu Ją nazywamy!

W Zakątku po północy


" W Zakątku po północy"

.

Jest w Leśnym Zakątku grubo po północy,


a mnie ze zmęczenia już się kleją oczy.


Lecz jak się tu teraz mam zbierać do spania,


gdy w karmniku stoi taka piękna łania?!


Jednym okiem na łanię w zachwycie spoglądam,


a drugim na czacie porządku doglądam.


Nagle Birds napisał, że nim go sen zmorzy,


musi jeszcze karmy dla saren dołożyć.


Aż się poderwałam z wypiekami na twarzy!


Myślę – noc głęboka! Może coś się zdarzy?


Chłop bardzo zmęczony, może w takim stanie


poleci z tą karmą tylko w samej piżamie!


I w pośpiechu zapomni znowu o kamerce,


już na taką scenkę aż zacieram ręce!


Marzę sobie : Strzelić fotę i zapodać na stronę!


Wszystkie fanki Birdsa będą zachwycone!


Więc się żegnam na czacie – tak dla niepoznaki,


lecz sama po cichu szybko wieję w krzaki.


Gdy tam siedzę w napięciu – słyszę zgrzyt kamery.


No Birds, błagam! Nie rób tego – do jasnej cholery!


Ja nie po to tu siedziałam do tak późnej pory,


by teraz oglądać pod drzewem krzaczory!


Mój plan nie wypalił – nic tu nie poradzę,


lecz Birdsowi za ten numer i tak się odpłacę.


Nie myśl Birds, żem mściwa - broń mnie panie boże!


Ale Ci tym wierszem po głowie przyłożę!

Stróż Leśnego Zakątka


"Słowem i pędzlem malowane".

.

Dzisiaj mały suplement do tego blogu. Myślałam jak mam Wam wszystkim podziękować, za przychylność oraz piękne komentarze pod prezentacjami moich obrazów i wierszy. Byliście bardzo łaskawi w swoich opiniach, a to dodało mi jeszcze większej motywacji do tworzenia. Ale przede wszystkim chcę podziękować Gospodarzom tego miejsca - Licji i Birdsowi.

Gdybym kiedyś szczęśliwym trafem nie zajrzała do Leśnego Zakątka, to z pewnością nikomu publicznie nie pokazałabym też swoich prac. Nie napisałbym też tych wierszy, które umieszczam na drugim blogu. To urokliwy Leśny Zakątek z całym bogactwem przyrody i przyjazną atmosferą na czacie, daje mi nie tylko wytchnienie od prozaiczności życia, ale skłania do twórczej inwencji. A to miejsce i jego przyjazny klimat zawdzięczamy naszym Gospodarzom. Toteż Im głównie dedykuję ten wiersz, dziękując za ich trud i starania, wiedzę oraz miłość do otaczającej ich przyrody. A Wam dziękuję za każdy przejaw wsparcia, jakiego im udzielacie, więc ten wiersz jest również dla Was. Niechaj Was i ten Leśny Zakątek strzeże mój anioł z różą, którego jakimś cudem udało mi się narysować?. Jeszcze raz Wszystkim pięknie dziękuję!

Jesienny bukiet


"Słowem i pędzlem malowane"

.

Zaczęłam ten cykl od letniego bukietu, a kończę bukietem jesiennym. Pewnie Was ucieszy ta wiadomość, że więcej obrazów z kwiatami już nie mam?. Nie będę już męczyć Waszych oczu. No chyba, że przez okres jesienno-zimowy popełnię jakieś malunki o tematyce kwiatowej. Uzmysłowiłam sobie wybierając obrazy do tego cyklu, że nie namalowałam jak do tej pory żadnych wiosennych kwiatów! Muszę chyba nadrobić tę zaległość, jest przecież całe mnóstwo pięknego, wiosennego kwiecia. Może wiosną znów do tego blogu powrócę, jeśli tylko nie zabraknie mi twórczej inwencji?.

Sen o kwiatach


Dzisiaj trochę surrealistycznie... i sennie. Nawet nie bardzo wiem, co tu napisać. Chyba za komentarz wystarczy sam wiersz...?. Jestem niewyspana, ale nie przez malowanie obrazu - bo ten akurat namalowałam jakieś półtorej roku temu. Po prostu mój pies nie ma dla mnie litości...spacer po parku w niedzielę o godzinie 5:30??. No cóż... mus to mus, nie ma wyjścia, trzeba spacerować. A tak szczerze powiem, to uwielbiam atmosferę pustego parku...bez ludzi. Toteż wybaczam mojemu psu tą poranną pobudkę...☺️