Janusz Lewicki

Klimaty Podlasia
·
"Październikowy poranek"
02.10.2024.
Okolice Krynek , Poczopka, Nowej Świdziałówki, Nowego Ostrowia, Markowy Wygon.
...Zubry z Puszczy Knyszyńskiej 🦬🦬🦬🦬🦬 🙋

...Irena Mackiewicz
Przelot labędzi, jak lecą nisko słychać /szum, szelest skrzydeł/ 🦢🦢🦢🙂

...Irena Mackiewicz
Chociaż bytują w Puszczy Knyszynskiej, to rodowód maja /czesc/ w Puszczy Białowieskiej 🌲 🦬🦬 🌲

Chodzący Liść ,Owad albo Liściec Olbrzymi.

Pluskwy patyczaki to grupa owadów o wyjątkowym wyglądzie, które w swoim naturalnym środowisku potrafią kamuflować się lub naśladować wygląd patyków, gałązek, konarów, a nawet liści.

Jak daleko może się posunąć upodabnianie się owadów do środowiska? Do mistrzostwa – a więc momentu, gdy ani człowiek ani zwierzę nie potrafi po wnikliwej obserwacji wychwycić, co jest tu częścią rośliny, a co obce.

Owad, wyglądający jak liść, widać nawet żyłkowanie. Po dotknięciu, zaczyna się delikatnie kołysać, jak gałązka na wietrze. Mimetyzm jest tak doskonały, że nawet inne owady go nie rozpoznają i czasem nawet trochę liśćca podgryzą…

Wygląd

Jest to jeden z większych gatunków, osiąga do 12 cm długości. Ciało jest silnie spłaszczone grzbieto-brzusznie; owad jest cienki niczym kartka papieru, jedynie dorosła samica składająca jaja ma nieco pogrubiony odwłok. Kształtem przypomina liść, a na pokrywach skrzydeł posiada żyłkowanie. Barwa najczęściej zielona, zdarzają się jednak zarówno osobniki brązowawe, jak i żółte – wszystko zależy w jakim otoczeniu przebywa owad. Cały usiany jest brązowymi kropkami. Brzegi jego ciała są nieco nierównomierne, co imituje lekko nadgryziony liść.
Prawdą jest jednak, że część ciała liśćca – np. płatowate poszerzenia odwłoka – są niemal nieunerwione. Gdy natknie się na niego inny roślinożerca i w porę nie zorientuje się, że nie jest to pokarm wegetariański, może go bardzo poważnie nadgryźć. Liśćce nie zawsze wtedy uciekają, nawet gdy zagraża to ich życiu. Na szczęście groźne są tylko nadgryzienia powyżej 1/3 odwłoka; pozostałe nie przeszkadzają w normalnej egzystencji a nawet sprawiają, że wygląda bardziej „wiarygodnie”.

Występowanie

Żyje w lasach Azji południowo-wschodniej, głównie na półwyspie Malajskim, jak również okolicznych archipelagach. Przesiaduje w koronach drzew na terenach poniżej 1800 m.n.p.m.

Pokarm

W hodowli akceptują liście dębu i jeżyny. W naturze odżywiają się wieloma roślinami, m.in. mango czy guava.

Rozród

Rozwój z przeobrażeniem niezupełnym.
Bardzo prosty, nie występują tu żadne zaloty, jak u innych owadów. W hodowli rozmnażane są jedynie poprzez partenogenezę (dzieworództwo), podejrzewa się jednak, że w środowisku naturalnym samce występują.
Dorosła samica w kilka tygodni po linieniu zaczyna składać jaja (około 100). Otoczone są sztywniejszą skorupką i bardziej przypominają nasiona jakiejś tropikalnej rośliny. Miejsce nie jest specjalnie wybierane, po prostu rozrzuca je wokół siebie, tak by wyklute larwy mogły się później wdrapać na najbliższą roślinę – pokarmową. Jeśli jednak mikrusy dokonają złego wyboru i wdrapią się na inną, zginą z głodu.
Inkubacja trwa około 5 miesięcy.
Życie młodych larw wygląda tak samo, jak owada dorosłego – przez cały dzień trwają w stanie katalepsji. Ożywiają się po zmroku, a wtedy cały niemalże czas jedzą.
Od form dorosłych różni je jedynie rozmiar i brak pokryw, które pojawiają się dopiero po ostatnim linieniu. Ich rozwój może trwać nawet rok, a życie imago (dorosłego owada) około 6 miesięcy.

Pokląskwa Saxicola rubetra
Wygląd


Wyraźnie mniejsza od wróbla. Sylwetka krępa, charakterystyczny krótki ogon. Wierzch ciała strychowany, brunatno-piaskowy. Biała brew i biały wąs podkreślają brunatną maskę. Spód ciała u samca piaskowo-pomarańczowy. Samica jest jaśniejsza i bardziej brązowa. Pokląskwa jest łatwa do obserwacji, gdyż siada na wyższych roślinach zielnych lub zeszłorocznych uschniętych badylach, a także na słupkach ogrodzeniowych pastwisk.

Siedlisko

• łąki i pastwiska;
• turzycowiska;
• ugory i nieużytki z kępami wyższej roślinności zielnej;
• wały przeciwpowodziowe, nasypy drogowe i kolejowe.

Gniazdo

Na ziemi w dołku, bardzo dobrze osłonięte roślinnością. Zbudowane z liści, łodyg i traw. Pełne zniesienie składa się z 5-7 zielonkawoniebieskich jaj.

Pokarm

Owady, pająki i inne bezkręgowce.

Sposób żerowania

Często poluje na owady siedząc na eksponowanym miejscu. Pokarm zbiera także z ziemi lub z powierzchni roślin.

Pokląskwa

(Saxicola rubetra)

rodzina: drozdowate

Długość ciała: 12-14 cm. Mniejsza od wróbla, o krępej sylwetce z krótkim ogonem. Wierzch ciała brunatny z białymi lusterkami u nasady skrzydeł. Głowa z brunatną maską podkreśloną od góry szeroką białą brwią i wąsem. Gardło i pierś rdzawopomarańczowe. Samica bardziej brązowa i plamkowana. Pokląskwę łatwo zauważyć, gdyż chętnie siada na szczycie krzaka lub wysokiej rośliny wśród łąk. Śpiewa wówczas zgrzytliwym głosem przeplatanym bardziej przyjemnymi dla ucha tonami.

Tkacz i jego imponujące gniazdo. Tkacz to mały – mniejszy od wróbla – ptak zamieszkujący Namibię, Botswanę i RPA. Mimo swoich rozmiarów buduje potężne kilkumetrowe gniazda, które mogą ważyć ponad tonę. Takie gniazdo może być zamieszkane nawet przez 500 ptaków. Wielkie gniazda chronią ptaki przed upałem za dnia i chłodem w nocy.

Wygląd

Tkacze osiągają długość 13–14 cm, przy masie ciała 24–32 g. Według Smitha u tkaczy występuje nieznaczny dymorfizm płciowy, czego nie potwierdza G. L. Maclean, według którego w upierzeniu tych ptaków nie ma oznak dymorfizmu. Wierzch głowy i grzbiet mają barwę brudnobrązową. Boki szyi, obszar między barkówkami oraz biegnący od okolic nóg w górę pas porastają pióra czarne lub ciemnobrązowe, ozdobione izabelowatymi krawędziami. Według Smitha u samca występuje czarna broda i krótki pasek okalający oko; u samicy brak na brodzie lub u nasady żuchwy czarnego, poza tym przypomina samca. Według G. L. Macleana rozróżnienie ptaków inaczej niż po zachowaniu jest niemożliwe. Według Doutrelant et al. (2004) dla ludzkiego oka tkacze są monomorficzne i w badaniach jedynie testy DNA mogą wskazać płeć ptaka. Głowę po bokach oraz spód ciała porastają pióra izabelowate (płowe). Zarówno lotki, jak i sterówki są ciemnobrązowe; sterówki na końcach przybierają barwę płową. Ogon ma zaokrąglony kształt (według Shelleya kwadratowy). Dziób o barwie jasnego rogu (bliżej końca biało-niebieski), stosunkowo długi, wyższy niż szerszy, ostro zakończony; jego górna krawędź jest zaokrąglona. Nozdrza są okrągłe, z tyłu sięgają do nich pióra. W kąciku dzioba występuje nieznaczna ilość piór szczeciniastych. Skrzydła po złożeniu sięgają do połowy ogona. W naturze nogi są szarobrązowe; doniesienia o innej barwie prawdopodobnie dotyczą zasuszonych okazów muzealnych. Osobniki młodociane wyróżniają lepiej uwidocznione piaskowobrązowe krawędzie piór na grzbiecie, nieznaczne czarne plamkowanie głowy i słabo zaznaczony łuskowaty wzór po bokach ciała. Czarną „maskę” na twarzy zyskują dopiero po pierwszym pierzeniu. Lotka 1 krótka, wąska, ostro zakończona; lotki 2, 3 i 4 są najdłuższe.

Różnice między podgatunkami obejmują jedynie kolorystykę, niestałą także w obrębie jednego podgatunku. Prawdopodobnie bierze się ona ze zróżnicowania ogólnej kolorystyki w środowisku życia ptaków. U przedstawicieli P. s. socius (n=55) długość skrzydła wynosi 71,5–80 mm (u ptaków z włączanego do podgatunku nominatywnego P. s. eremnus 71–79 mm). U 6 przebadanych ptaków z podgatunku P. s. xericus długość skrzydła wyniosła 75,5–81 mm, zaś u 8 osobników P. s. geminus – 72,5–75,5 mm. Długość ogona u poszczególnych podgatunków wynosi odpowiednio: 38–45,5 mm, 38,5–45 mm, 41,5–44 mm oraz 38,5–42 mm. Dziób u holotypu P. s. xericus miał długość 17,5 mm, skok – 20 mm.

Podczas pierzenia (o największym nasileniu w maju) tkacze wymieniają 9 lotek I rzędu w kolejności od najbardziej wewnętrznej do najbardziej zewnętrznej. Wzrost nowej lotki trwa około miesiąca, najkrócej 3 tygodnie; u młodocianych czas ten skraca się do 2 tygodni. Pierzenie lotek II rzędu przebiega niezależnie od wymiany lotek I rzędu.

W 2006 ukazał się opis budowy plemnika tkacza i jego porównanie z plemnikiem innego wróblowego – smolarka łuskowanego (Myrmecocichla formicivora). Posiada cechy typowe dla plemników większości śpiewających, m.in. nie występuje substancja podakrosomalna (perforatorium), brak jest centrioli bliższej (mają ją jedynie pierwowróblowce), a centriola dalsza jest krótka. Akrosom ma długość 6,9 μm długości i formę podobnej do helisy struktury, jest 1,2 raza dłuższy od jądra. Samo jądro ma kształt nieznacznie falistego cylindra; jego długość wynosi 6,1 μm, a szerokość w najszerszym miejscu 0,8 μm. Przebiegająca przez wić aksonema ma typową budowę 9+2.