Janusz Lewicki

„Bóbrowa kobieta” Dorothy Richards
Przyjaciele i zawodowi współpracownicy „kobiety bobrów” Dorothy Richards utworzyli po jej śmierci w 1985 r. organizację non-profit Friends of Beaversprite, aby kontynuować jej wysiłki edukacyjne. Pani Richards po raz pierwszy zainteresowała się bobrami w 1935 roku, po przeczytaniu Pilgrims of the Wild Gray Owl. Został nazwany „pierwszym współczesnym obrońcą przyrody” ze względu na jego pionierską pracę na rzecz ratowania dzikiej przyrody.

SANKTUARIUM BEAVERSPRITE
Dorothy Richards przez pięćdziesiąt lat studiowała bobry w Beaversprite Sanctuary w nowojorskich górach Adirondack. Przywitała ponad 100 000 gości w swoim domu, w którym mieszkały dwie kolejne rodziny bobrów, zwane „Y”. W ramach swojej życiowej pracy mającej na celu oświecenie opinii publicznej o tym ważnym, ale nieśmiałym gatunku, napisała Beaversprite, My Years Building an Animal Sanctuary z pomocą Hope Sawyer Buyukmihci. Pani Buyukmihci, która założyła Beaver Defenders i Unexpected Wildlife Refuge w New Jersey, została członkiem-założycielem Rady Doradczej naszej organizacji non-profit i napisała kolumnę dla naszego magazynu informacyjnego Beaversprite .

Nadleśnictwo Baligród, Lasy Państwowe

ROK BOTANIKI - W ramach botanicznej dobranocki ciekawy i dość rzadki gatunek kokornaka spotykany na kilku wyspach we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego - Aristolochia cretica. Jego kwiaty mają intensywny zapach padliny i wabią zapylające je muchy.
Fot. Marcin Scelina
#flora #botanika #rośliny #kokornak #Aristolochia

Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Lublinie

#bobrasprawa
Jest naszym sprzymierzeńcem, ale potrafi też wyrządzić niemałe szkody w lesie. Mowa oczywiście o bobrze.
Tamy bobrowe są najlepszym naturalnym sposobem na gromadzenie wody, spłycają falę powodziową, stabilizują poziom wód gruntowych i pełnią funkcje oczyszczające wodę.
Dzięki wyjątkowo silnym siekaczom bobry potrafią ściąć bardzo grube drzewa, o średnicy nawet do 1 m.
Bobry są bardzo komunikatywne i porozumiewają się na różne sposoby. Mogą bić ogonem o powierzchnię wody, co jest znakiem, że w pobliżu jest zagrożenie.
Może przebywać pod wodą bez przerwy nawet do 15 minut.
Zimą bobry spędzają czas w żeremiu, gdzie temperatura nie spada poniżej 0. Wypływają na krótkie chwile, nocą, znajdują gałązki i zabierają je z powrotem do "domu". Wiosną, z żeremi wypływają całe rodziny i znaczą tereny.
#ciekawostkizlasu #czywieszże

Lasy Państwowe
2 godz. ·
Miedze, brzegi potoków czy leśne okrajki obfitują w różne gatunki wierzb, a często także ich mieszańców
Dawniej, systematycznie ogławianie, dostarczały drewna opałowego i tworzyły bardzo charakterystyczny, wszystkim doskonale znany element krajobrazu wiejskiego.
Olbrzymie znaczenie mają także dla zapylaczy Przechadzając się w marcu pod wierzbą aż słychać buzujące od "bzyczenia" powietrze. Pszczoły uwijają się, zbierając z wierzbowych kwiatów pyłek i nektar. Ze względu na wczesną, w porównaniu do innych drzew, porę kwitnienia, jest to dla pszczół bardzo istotne, wczesnowiosenne źródło pożywienia.
Fot. D. Dziektarz
#Pszczoły #wiosna #wierzby #zapylacze

Lasy Państwowe
·
#FizykaWPrzyrodzie
To, że owady mogą chodzić po wodzie to nie żaden cud - a prawa fizyki.
Powierzchnia wody działa na owada pewną siłą, w ten sposób przeciwstawiając się sile nacisku jego kończyn na powierzchnię. Zjawisko to nazywamy napięciem powierzchniowym wody. Powoduje, że powierzchnia cieczy zachowuje się jak napięta błonka. Dzięki napięciu powierzchniowemu małe owady mogą biegać po powierzchni wody nie zanurzając się, małe przedmioty o gęstości większej od gęstości wody (szpilka, żyletka) mogą pływać po jej powierzchni, a pająk topik może zbierać pod wodą powietrze w dzwonie zrobionym z pajęczyny.
fot. T. Sprysak