#Szczygieł – opis, występowanie i zdjęcia. Ptak szczygieł ciekawostki
Przyjazny dla ucha śpiew szczygła można usłyszeć podczas wiosennych spacerów po polanach w pobliżu sadów i pól uprawnych. To właśnie ta cecha, obok oryginalnej aparycji i towarzyskiego usposobienia, sprawiła że szczygieł wzbudza zainteresowanie hodowców już od starożytności. Poskutkowało to powstaniem mnóstwa wywołujących ogromne wrażenie odmian barwnych tego niewielkiego ptaka, co nie zmienia faktu, że największą satysfakcję wciąż przynosi dostrzeżenie jego charakterystycznej czerwonej „maski” w środowisku naturalnym.
Szczygieł (Carduelis carduelis) to mały ptak z rodziny łuszczakowatych, zamieszkujący terytorium obejmujące całą Europę, większość Azji oraz Afrykę Północną. Chociaż trudno wyobrazić sobie, że może być gdzieś nieproszonym gościem, należy pamiętać, że w wyniku ludzkiej działalności został introdukowany w Australii, Nowej Zelandii oraz Ameryce Południowej i we wszystkich tych miejscach stanowi gatunek inwazyjny.
Szczygła trudno pomylić z jakimkolwiek innym ptakiem. To co rzuca się w oczy, to jego piękne, nietypowe ubarwienie. „Twarz” dorosłego osobnika będzie wyglądać jakby szczygieł zanurzył ją w czerwonej farbie, tworząc swojego rodzaju okrągłą maskę, sięgającą aż do oczu. Stanowi ona wyraźny kontrast w porównaniu do czarnego wierzchu głowy, skrzydeł i ogona oraz białych policzków i piersi. Reszta ciała jest ubarwiona na kremowy kolor kawy z mlekiem, za wyjątkiem dwóch symetrycznych jaskrawożółtych pasów piór pokrywowych drugiego rzędu na skrzydłach. Obserwując tego ptaka w terenie trudno ocenić czy patrzymy na panią czy pana szczygła. Osobniki obu płci są podobnej wielkości i brak, tak częstego u ptaków, dymorfizmu płciowego z przewagą jaskrawych barw u samca. Gdy jednak przypatrzymy mu się bliżej, możemy zauważyć, że u samca czerwona maska sięga aż za oko i jest intensywnie czerwona, z kolei u samicy kończy się ona tuż przed okiem i przypomina bardziej kolor jaskrawej pomarańczy. Jak na drobną budowę (długość jego ciała sięga zaledwie 14 cm, a masa wynosi około 20g), wyróżnia go dosyć masywny dziób. Jest to cecha, którą ewolucyjnie wykształcił ze względu na swoje zamiłowanie wobec nasion kolczastych chwastów, a szczególnie ostu i łopianu. Skojarzenie to utrwaliło się do tego stopnia, że jego łacińska nazwa wywodzi się od słowa carduus, czyli oset, a sam szczygieł w większości atlasów i przewodników przedstawiany jest w towarzystwie tej rośliny. Mimo tych oczywistych preferencji zdecydowanie nie można jednak nazwać go wybrednym - zaobserwowano, że żywi się nasionami co najmniej 152 gatunków roślin, a w okresach wysokiego zapotrzebowania energetycznego zdarza mu się zapolować na drobne owady - mszyce, chrząszcze, a także gąsienice. Jego technika żerowania jest także interesująca sama w sobie. Szczygły są koneserami świeżych produktów i gdy tylko mogą wyjadają nasiona prosto z roślin. Obserwując go, można zauważyć, że zwisa z nich w akrobatycznych pozach, próbując wydobyć je z kolczastych osłonek. Dodatkowo, natura zadbała o to, by brzuchy pani i pana szczygła były wypełnione w równym stopniu bez potrzeby walki o zasoby - dzięki nieco dłuższemu dziobowi, samiec zwykle wybiera nasiona położone głębiej w koszyczkach ostu, a samica zadowala się tymi na powierzchni. Ta anatomiczna cecha przystosowawcza pozwala ominąć konkurencję zarówno partnerom, jak i niezwiązanym osobnikom tego gatunku, zapewniając szansę na zwiększenie liczebności populacji. Jego dieta w dużym stopniu wpływa na zamieszkiwany przez niego biotop - zdecydowanie trudniej o spotkanie go będzie w lesie w porównaniu do sadów i pól, tylko od czasu do czasu przeplatanych małymi skupiskami drzew. Poza sezonem lęgowym, czyli w okresie jesiennym i zimowym można zaobserwować je żerujące w dużych stadach, razem z ziębami, jerami, czy trznadlami lub czeczotkami liczącymi niekiedy kilkaset lub kilka tysięcy osobników.
Ewolucyjna zagadka szczygła
Silny dymorfizm płciowy jest cechą bardzo charakterystyczną dla ptaków. Samce kojarzymy z jaskrawymi, imponującymi szatami i pięknym śpiewem mającym na celu zaimponowanie samicy, której aparycja wypada zwykle blado w porównaniu do jej partnera. Jak się jednak okazuje, nie jest to podział uniwersalny i zaprzecza mu chociażby sam szczygieł, a mono lub dichromasia między samcami a samicami zależy od wielu różnych czynników i ulega stałej ewolucji. Wśród jednobarwnych gatunków występują takie o intensywnych (jak na przykład szczygły) oraz bardziej matowych barwach – zaobserwowano, że jaskrawość koloru piór silnie zależy od trybu życia (migracyjnego lub nie), poli- lub monogamiczności oraz udziału samca w opiece nad pisklętami danych gatunków. I w ten sposób szczygieł, który jest gatunkiem umiarkowanie migrującym, co wywołuje na pojedynczych osobnikach dużą presję konkurencji o partnera, wykształcił jaskrawe barwy, prawie nieodróżnialne u samic i samców, za to różniące się atrakcyjnością w zależności od osobnika. Kolejnym czynnikiem wpływającym na zanik wyraźnych różnic między partnerami jest fakt, że oboje rodziców, w równym stopniu, sprawują opiekę nad potomstwem. Nie ma więc potrzeby, by jedno z nich (zwykle samica) miała lepszą zdolność maskowania na tle otoczenia, żeby nie przyciągać uwagi drapieżników. I chociaż zdarza się, że szczygły padają ofiarą puszczyków czy uszatek, są to raczej sporadyczne przypadki, a czujność obojga rodziców pozwala na szybkie wykrycie zagrożenia, a co za tym idzie, podniesienie odpowiednio wczesnego alarmu.
Janusz Lewicki
@janusz-lewic…
