Barbara Obmińska

Nowa Misa



Patrzcie Państwo, nowa misa!


Czy ją dobry duszek przysłał?


Czy zwierzęta się zrzuciły,


nową misę zakupiły?


Była misa ceramiczna,


kolor oranż, wprost prześliczna,


komuś nie podpasowała


i po prostu ban dostała!


Lepsze wrogiem jest dobrego...


Trzeba działać wobec tego,


kloc wyrzeźbić mą szlifierką,


wyrzynarką i polerką.


Licjo droga, dziś mnie nie ma,


muszę zgłębić misy temat,


ma się w końcu te zdolności...


pomalutku dno się mości.


Wreszcie jest gotowa misa,


stoi mocno, nic nie zwisa,


już w krajobraz się wtopiła,


oby długo nam służyła!

Poranek Koziołka



Rududu, Matołek czy inny bajkowy?


Nie , to jest Koziołek czysto zakątkowy.


Gdzie mu będzie lepiej niż w Leśnym Zakątku?


Popatrzmy, jak czas mija naszemu zwierzątku.


Wzeszło słońce, już czas zacząć nowy dzionek,


pojawia się Koziolek jak ranny skowronek.


Trzeba popić z kaskady tę wodę źródlaną,


potem pojeść z paśnika aksamitne siano.


Pyszne było, nie powiem, menu znakomite


ale wyznam, że jabłko jest mym faworytem.


Tam zaś leży lizawka, co jak kryształ świeci,


wyliżę ją ze smakiem, jak lizaki dzieci.


Brzuszek pełny, więc pora na poranny relaks,


chwilę stoję, lecz cóż to, na drzemkę się zbiera...


Jak wygodnie poleżeć na posłaniu z liści


i popatrzeć wokoło sarnim wzrokiem na wszystkich -


na dzięcioły, rudziki i zwinne strzyżyki,


zięby, sikoreczki, zgrabne kowaliki.


Tak upływa Koziołka leniwy poranek,


robi ruchy na pozór dokładnie nam znane,


wzbudza zachwyt mieszczuchów w dżungli betonowej


przenosząc nas całkiem w tematy bajkowe.


PS. autorka zdjęcia Beata Trocha


Beatko, dziękuję Ci za inspirację życiem Koziołka

Gdzie jesteś?



Gdzie jesteś?


na cmentarzu


jak w domu


cicho


bezpiecznie


czy to już niebo?


wszystko skończone


na ziemi


przychodzę


i siadam


obok Ciebie


i słyszę


szelest liści


śpiew ptaków


czy Ty też


je słyszysz?


gdzie jesteś?


Fot. własna

Dwa Dzięcioły



Jeden karmnik, dwa Dzięcioły.


Pan bez wzorków, czy Pan goły?


Bez kontrastów nie uchodzi...


Czy to Panu bardzo szkodzi?


Takie piórka jednolite,


kolory wręcz pospolite,


ciut zieleni, ciut szarości...


Czy to Pana bardzo złości?


Dzięcioł musi być widoczny,


a ten fraczek raczej mroczny,


czerwień czapki dominuje...


Czy to Pana denerwuje?


Niech się Panu nie wydaje,


że Pan rządzi leśnym krajem...


spadaj szybko w swoją stronę,


ja zostaję, niech ochłonę.


Czatowicze wdech wstrzymują


i atlasy wciąż wertują...


Jest nareszcie, cud prawdziwy,


to dzięcioł zielonosiwy!


PS. autorka zdjęcia Beata Trocha


Beatko, dziękuję za inspirację