Barbara Obmińska

Pan Gil



Pan Gil...jaki ma styl?


Nóżka zgrabna i powabna.


Kubraczek śliczny, czerwony,


chce być zauważony.


Berecik czarny, bez antenki,


oczaruje panienki.


Dziobkiem wyłuskuje


wszystko, co mu smakuje.


PS. autorka zdjęcia Jowita

RUDZIK



Rudziku śliczny, słodki ptaszku mały,


promieniujesz radością na świat wokół cały!


Twa pierś pomarańczowa głos milości niesie,


sluchają jej wszyscy i w górach i w lesie.


Dzięki ci, ptaszyno, za cudowne trele,


dobrze, że do szczęścia potrzeba niewiele,


dziewięć tonów dźwięcznych w rytmie kujawiaka


to balsam, po prostu, na serce Polaka.


PS autorka zdjęcia Vixen

Szarłat zwisły (amarantus), pochodzi z Ameryki Płd i Środkowej. Szeroko rozpowszechniony w uprawie jako roślina dostarczająca jadalnych nasion. Roślina jednoroczna. Wysoka zawartość białka i brak glutenu czyni nasiona szarłatu atrakcyjnym pożywieniem dla osób chorych na celiakię i wegetarian. Nasiona wykorzystywane są również w przemyśle farmaceutycznym i kosmetycznym. W Europie Środkowej roślina ozdobna.

#Szarłat zwisły (amarantus caudatus) #flora

Pożegnanie ze słupem



Szkoda słupa sosnowego


przez pazurki obdartego,


tyle dziobków weń stukało


i słonecznik rozcierało.


Lis polował na słoninkę,


ta wisiała tylko chwilkę,


w mgnieniu oka była wzięta


i na gryzy dwa połknięta.


Tu wiewiórki się wspinały,


złoty medal zdobyć chciały


w akrobacjach na ogonie,


a wszystko się działo w pionie.


Kowaliki w dół zbiegały,


bo inaczej nie umiały,


po ziarnka suche na stole


pod bezpiecznym parasolem.


Stary słupie wysłużony,


przez pień brzozy zastąpiony,


dzięki za twe wierne trwanie


tu w Zakątku na polanie.


PS. autorka zdjęcia Olimpia

Dla Pana Janusza w dniu Imienin



Pana Janusza przyroda wzrusza,


poszpera w necie i wszystko wiecie.


Tutaj mrowisko, tam uroczysko,


widok Bieszczadów, domek owadów,


gatunki mchów i fiolet bzów.


Choć słabe nogi to wszystkie drogi


i tak prowadzą tutaj, w Zakątek,


gdzie wciąż przewija się piękny wątek


życia, przyjaźni i szczerych życzeń


długich lat jeszcze, bez ograniczeń.

Wróbelek

O wróbelku powiedziano już wszystko.


Mama śpiewała nad kołyską,


w przedszkolu ćwierkał Elemelek,


że znalazł w polu kartofelek.


W szkole ćwiczyłeś ortografię,


zapamiętać tego ,,ó" nie potrafię.


Uczysz się pilnie do matury,


a wróbelki ćwierkają bzdury.


Kreślisz projekty na desce,


wróbelek ćwierka ,,chcę jeszcze",


daj tych ziarenek garść pełną


to projekt ci przyjmą na pewno.


W konću, w jesieni życia,


na ławce wróbel też przysiadł,


nie smuć się proszę, posłuchaj...


z ćwierkania płynie otucha.


PS. Autorka zdjęcia Beata Trocha


Beatko, dziękuję za inspirację