TinTu
@tintu
TinTu dodano 3 zdjęcia
8 miesięcy temu - Tłumacz
#Nur lodowiec (łac. Gavia immer, ang. common #loon) - gatunek dużego wędrownego ptaka wodnego z rodziny nurów (Gaviidae). Jest blisko spokrewniony z... pingwinem. Obydwa gatunki pochodzą z półkuli południowej, jednak w miarę ewolucji, nury przeniosły się na północ. Obecnie zamieszkuje Amerykę Północną (północne USA, Kanada, Alaska, Grenlandia), Svalbard i Islandię, zimą także wybrzeża Europy.
Jego wizerunek widnieje na kanadyjskich monetach jednodolarowych, zwanych od jego angielskiej nazwy - loonie. Jest również symbolem stanu Minnesota.
Upierzenie tych ptaków jest bardzo ciekawe. W czasie letnich miesięcy lęgowych, głowa dorosłych osobników jest czarna, dziób - czarny, szpiczasty. Na czarnej szyi widoczna jest paskowana czarno-biało obroża i półobroża, pierś jest biała, a grzbiet jest w czarno-białą kratkę. Natomiast w sezonie pozalęgowym (wrzesień-marzec), ich gardło jest białe, a reszta ciała szara, włącznie z dziobem.
Nury świetnie radzą sobie pod wodą i nie najgorzej w powietrzu, jednak na ziemi są dość nieporadne. Jest to spowodowane tym, że ich nogi są położone daleko z tyłu ciała. Umożliwia to efektywne pływanie, lecz uniemożliwia sprawne poruszanie się na ziemi, dlatego też, gniazda nurów położone są blisko wody - ptak ześlizguje się do niej z gniazda.
Ptaki te z wody wychodzą wyłącznie celem kopulacji i wysiadywania jaj.
Co równie ciekawe, nury, aby poderwać się do lotu, potrzebują długiego "pasa startowego" - w zależności od wiatru, aby nabrać odpowiedniego rozpędu mogą potrzebować nawet ok. 30 metrów! Warto jednak przy tym zaznaczyć, że nury wystartować potrafią tylko na wodzie - trzepocząc skrzydłami i biegnąc po powierzchni wody. Ptaki te nie są w stanie wystartować z lądu.
Kolejną adaptacją nurów jest ich budowa kości. W przeciwieństwie do pneumatycznych kości, które są w środku puste, struktura kości nurów jest gęsta, zbita, co dodaje ptakom wagi, a więc ułatwia nurkowanie. Dodatkowo, ptaki potrafią szybko pozbyć się powietrza z płuc, a gdy zanurkują, ich serce zwalnia, oszczędzając zapasy tlenu. Ptaki te mogą pozostawać pod wodą nawet do 5 minut.
Nury są monogamiczne. Samice składają zwykle 2 oliwkowe jaja, które są wysiadywane przez oboje rodziców przez około 4 tygodnie. Rodzice potrafią zaciekle bronić gniazda przed drapieżnymi ssakami, ścigając je i, jeśli to możliwe, przebijając dziobami. Pisklęta już w przeciągu kilku godzin od wyklucia potrafią pływać i podążają za rodzicami w wodzie. Częste przebywanie poza wodą jest jednak niezbędne dla termoregulacji piskląt, ponieważ znaczną ilość ciepła tracą one przez stopy, dlatego maluchy wspinają się na grzbiet rodziców i wtulają się w pióra. Co interesujące, mogą tam również być karmione przez drugiego rodzica.
W razie niebezpieczeństwa, również kryją się na ich grzbietach. Rodzic, trzymając pisklęta pod skrzydłami, może wtedy nawet na krótko zanurkować!
Osiągając wiek 8 tygodni, młode łapią już około połowę zjadanego jedzenia, a kilka tygodni później są w stanie samodzielnie się wyżywić.
Gdy młode nury mają około 12 tygodni, ich rodzice udają się na migrację jesienną, pozostawiając młode, które gromadzą się w stadach na północnych jeziorach, a kilka tygodni później wyruszają na południe, na przybrzeżne wody oceanu, gdzie spędzają dwa lata. Choć w trzecim roku młode nury wracają na północ, nie od razu przystępują do lęgów. Czynią to najczęściej w wieku 6 lat.
Nury uważa się za ptaki długowieczne - dożywają 30 lat.
Dorosłe nury rzadko stanowią zdobycz innych gatunków, chociaż mogą stać się łupem wydr morskich, bielików amerykańskich czy rybołowów. Bardziej zagrożone są jednak ich jaja- mogą zostać zjedzone przez drapieżniki takie jak szopy pracze, kruki, wrony, mewy, skunksy, lisy czy norki.
Same z kolei żywią się głównie rybami, ale także zwierzętami morskimi typu raki czy krewetki, ale nie pogardzą i roślinnością. Interesującym jest, że większość swoich ofiar zjadają pod wodą.
Do zlokalizowania ofiary pod wodą używają głownie wzroku, dlatego preferują krystalicznie czyste jeziora i stawy (dzięku temu też są wskaźnikami jakości wody).
Populacja nurów w północnej Ameryce jest stabilna, jednak w niektórych stanach (np. w Michigan) znajdują się na liście zagrożonych gatunków.
Tym, co najbardziej niesamowite w nurach, są chyba ich odgłosy, jednak nie potrafię ich opisać, zresztą i tak najlepiej jest je usłyszeć Dlatego odsyłam do poniższych filmików:
https://www.youtube.com/watch?v=5kjU16LQRfE
https://www.youtube.com/watch?v=RMgkE-cfjSY
Źródła: wikipedia.org, medianauka.pl, borealbirds.org, allaboutbirds.org, animaldiversity.org, nwf.org, logcabinleatherbyjan.net
Zdjęcia oczywiście nie moje - również wikipedia, ale kto wie! Może kiedyś pochwalę się własnymi
Zobacz więcej
8 miesięcy temu - Tłumacz
#Nur lodowiec (łac. Gavia immer, ang. common #loon) - gatunek dużego wędrownego ptaka wodnego z rodziny nurów (Gaviidae). Jest blisko spokrewniony z... pingwinem. Obydwa gatunki pochodzą z półkuli południowej, jednak w miarę ewolucji, nury przeniosły się na północ. Obecnie zamieszkuje Amerykę Północną (północne USA, Kanada, Alaska, Grenlandia), Svalbard i Islandię, zimą także wybrzeża Europy.
Jego wizerunek widnieje na kanadyjskich monetach jednodolarowych, zwanych od jego angielskiej nazwy - loonie. Jest również symbolem stanu Minnesota.
Upierzenie tych ptaków jest bardzo ciekawe. W czasie letnich miesięcy lęgowych, głowa dorosłych osobników jest czarna, dziób - czarny, szpiczasty. Na czarnej szyi widoczna jest paskowana czarno-biało obroża i półobroża, pierś jest biała, a grzbiet jest w czarno-białą kratkę. Natomiast w sezonie pozalęgowym (wrzesień-marzec), ich gardło jest białe, a reszta ciała szara, włącznie z dziobem.
Nury świetnie radzą sobie pod wodą i nie najgorzej w powietrzu, jednak na ziemi są dość nieporadne. Jest to spowodowane tym, że ich nogi są położone daleko z tyłu ciała. Umożliwia to efektywne pływanie, lecz uniemożliwia sprawne poruszanie się na ziemi, dlatego też, gniazda nurów położone są blisko wody - ptak ześlizguje się do niej z gniazda.
Ptaki te z wody wychodzą wyłącznie celem kopulacji i wysiadywania jaj.
Co równie ciekawe, nury, aby poderwać się do lotu, potrzebują długiego "pasa startowego" - w zależności od wiatru, aby nabrać odpowiedniego rozpędu mogą potrzebować nawet ok. 30 metrów! Warto jednak przy tym zaznaczyć, że nury wystartować potrafią tylko na wodzie - trzepocząc skrzydłami i biegnąc po powierzchni wody. Ptaki te nie są w stanie wystartować z lądu.
Kolejną adaptacją nurów jest ich budowa kości. W przeciwieństwie do pneumatycznych kości, które są w środku puste, struktura kości nurów jest gęsta, zbita, co dodaje ptakom wagi, a więc ułatwia nurkowanie. Dodatkowo, ptaki potrafią szybko pozbyć się powietrza z płuc, a gdy zanurkują, ich serce zwalnia, oszczędzając zapasy tlenu. Ptaki te mogą pozostawać pod wodą nawet do 5 minut.
Nury są monogamiczne. Samice składają zwykle 2 oliwkowe jaja, które są wysiadywane przez oboje rodziców przez około 4 tygodnie. Rodzice potrafią zaciekle bronić gniazda przed drapieżnymi ssakami, ścigając je i, jeśli to możliwe, przebijając dziobami. Pisklęta już w przeciągu kilku godzin od wyklucia potrafią pływać i podążają za rodzicami w wodzie. Częste przebywanie poza wodą jest jednak niezbędne dla termoregulacji piskląt, ponieważ znaczną ilość ciepła tracą one przez stopy, dlatego maluchy wspinają się na grzbiet rodziców i wtulają się w pióra. Co interesujące, mogą tam również być karmione przez drugiego rodzica.
W razie niebezpieczeństwa, również kryją się na ich grzbietach. Rodzic, trzymając pisklęta pod skrzydłami, może wtedy nawet na krótko zanurkować!
Osiągając wiek 8 tygodni, młode łapią już około połowę zjadanego jedzenia, a kilka tygodni później są w stanie samodzielnie się wyżywić.
Gdy młode nury mają około 12 tygodni, ich rodzice udają się na migrację jesienną, pozostawiając młode, które gromadzą się w stadach na północnych jeziorach, a kilka tygodni później wyruszają na południe, na przybrzeżne wody oceanu, gdzie spędzają dwa lata. Choć w trzecim roku młode nury wracają na północ, nie od razu przystępują do lęgów. Czynią to najczęściej w wieku 6 lat.
Nury uważa się za ptaki długowieczne - dożywają 30 lat.
Dorosłe nury rzadko stanowią zdobycz innych gatunków, chociaż mogą stać się łupem wydr morskich, bielików amerykańskich czy rybołowów. Bardziej zagrożone są jednak ich jaja- mogą zostać zjedzone przez drapieżniki takie jak szopy pracze, kruki, wrony, mewy, skunksy, lisy czy norki.
Same z kolei żywią się głównie rybami, ale także zwierzętami morskimi typu raki czy krewetki, ale nie pogardzą i roślinnością. Interesującym jest, że większość swoich ofiar zjadają pod wodą.
Do zlokalizowania ofiary pod wodą używają głownie wzroku, dlatego preferują krystalicznie czyste jeziora i stawy (dzięku temu też są wskaźnikami jakości wody).
Populacja nurów w północnej Ameryce jest stabilna, jednak w niektórych stanach (np. w Michigan) znajdują się na liście zagrożonych gatunków.
Tym, co najbardziej niesamowite w nurach, są chyba ich odgłosy, jednak nie potrafię ich opisać, zresztą i tak najlepiej jest je usłyszeć Dlatego odsyłam do poniższych filmików:
https://www.youtube.com/watch?v=5kjU16LQRfE
https://www.youtube.com/watch?v=RMgkE-cfjSY
Źródła: wikipedia.org, medianauka.pl, borealbirds.org, allaboutbirds.org, animaldiversity.org, nwf.org, logcabinleatherbyjan.net
Zdjęcia oczywiście nie moje - również wikipedia, ale kto wie! Może kiedyś pochwalę się własnymi
