#dzięcioł

Plamka Mazurka
Rzecz o sprawach ptasich piórem Marka Pióry podawana

Perkusista z pobliskiego lasu

#Dzięcioł duży........Z pewnością ma spore zadatki na… muzyka! „Nieraz słyszałem niezwykle głośne stukanie w lesie, – pisał o nim Jan Sokołowski w „Ptakach ziem polskich” – zupełnie jak gdyby bicie w bęben, a sprawcy tego głosu nie było widać i dopiero po chwili spostrzegłem, że w skrzynce siedzi dzięcioł i stuka od wewnątrz. Z pasją do kucia łączy się zamiłowanie do bębnienia; na wiosnę bębni dzięcioł duży częściej niż inne gatunki. Możliwe, że niszczenie skrzynek spowodowane jest „muzykalnością” ptaka, gdyż wiadomo, że ma on duży spryt w wyszukiwaniu przedmiotów instrumentalnych. Niejednokrotnie obserwowano jak dzięcioły bębniły na blaszanych rynnach lub na blaszanym kogucie przymocowanym do wierzchołka wieży”.
Dzięcioł duży jest średniej wielkości gatunkiem ptaka. Długość jego ciała wynosi 23 centymetry, rozpiętość skrzydeł oscyluje w granicach 40-43 centymetry, a waga wynosi 78 -87 gramów.
Odbywa jeden lęg w roku. Zwykle na początku maja samica składa od 5 do 7 jaj. Po 12-13 dniach inkubacji pojawiają się pisklęta. Gnieździ się w świeżo wykutej dziupli w zdrowych, twardych sosnach lub dębach. W zależności od grubości pnia od 2 do 15 m nad ziemią. Wykucie dziupli z eliptycznym otworem wlotowym o średnicy 4,5 -5,5 cm i głębokości około 23 centymetrów zajmuje mu 2 -3 tygodnie pracy. Częstotliwość uderzeń dzioba w pień może dochodzić do 18 na sekundę. Gniazduje pojedynczymi parami.
Dzięcioł duży jest gatunkiem osiadłym.Z pewnością ma spore zadatki na… muzyka! „Nieraz słyszałem niezwykle głośne stukanie w lesie, – pisał o nim Jan Sokołowski w „Ptakach ziem polskich” – zupełnie jak gdyby bicie w bęben, a sprawcy tego głosu nie było widać i dopiero po chwili spostrzegłem, że w skrzynce siedzi dzięcioł i stuka od wewnątrz. Z pasją do kucia łączy się zamiłowanie do bębnienia; na wiosnę bębni dzięcioł duży częściej niż inne gatunki. Możliwe, że niszczenie skrzynek spowodowane jest „muzykalnością” ptaka, gdyż wiadomo, że ma on duży spryt w wyszukiwaniu przedmiotów instrumentalnych. Niejednokrotnie obserwowano jak dzięcioły bębniły na blaszanych rynnach lub na blaszanym kogucie przymocowanym do wierzchołka wieży”.
Dzięcioł duży jest średniej wielkości gatunkiem ptaka. Długość jego ciała wynosi 23 centymetry, rozpiętość skrzydeł oscyluje w granicach 40-43 centymetry, a waga wynosi 78 -87 gramów.
Odbywa jeden lęg w roku. Zwykle na początku maja samica składa od 5 do 7 jaj. Po 12-13 dniach inkubacji pojawiają się pisklęta. Gnieździ się w świeżo wykutej dziupli w zdrowych, twardych sosnach lub dębach. W zależności od grubości pnia od 2 do 15 m nad ziemią. Wykucie dziupli z eliptycznym otworem wlotowym o średnicy 4,5 -5,5 cm i głębokości około 23 centymetrów zajmuje mu 2 -3 tygodnie pracy. Częstotliwość uderzeń dzioba w pień może dochodzić do 18 na sekundę. Gniazduje pojedynczymi parami.
Dzięcioł duży jest gatunkiem osiadłym.

#Dzięcioł duży to najpospolitszy z naszych dzięciołów. Należy do tak zwanej grupy dzięciołów pstrych. Jest to ptak wielkości drozda. W jego ubarwieniu dominują barwy czarna, biała i czerwona. Czarne są grzbiet, wierzch głowy i ogon; skrzydła są czarne z białymi plamami; pierś i górna część brzucha białe i bez podłużnych pasków; dolna część brzucha i podogonie jaskrawoczerwone. U samca na tylnej części głowy znajduje się jaskrawoczerwona, poprzeczna pręga, której brak u samicy. Ptaki te w szacie młodocianej mają ciemię brudnoczerwone.
Dzięcioł duży zamieszkuje lasy wszystkich typów, a także parki i ogrody. Poza sezonem lęgowym występuje także na terenach z mniejszą liczbą drzew. Składane przez niego jaja są białe, które, jak wszystkie dzięcioły, składa w dziuplach. Dziuple te najczęściej wykuwa sam w pniu drzewa na różnej wysokości; czasem z tej samej dziupli wyprowadza lęgi przez kilka sezonów. Rzadziej składa jaja w dziuplach wykutych przez inne gatunki dzięciołów czy w budkach lęgowych. Na dno dziupli nie znosi żadnej wyściółki. Ptaki te wyprowadzają jeden lęg w ciągu roku.
Pokarm dzięcioła to przede wszystkim owady oraz ich larwy wydobywane spod kory drzew. Czasem zjada też owoce i nasiona, a nawet padlinę, zaś przy karmniku również słoninę i łój. Bardzo chętnie je orzechy włoskie i laskowe, które zdarza mu się gubić w lesie, przez co przyczynia się do ich rozsiewania. Dzięcioł duży bardzo lubi nasiona drzew iglastych, zwłaszcza sosny. Aby je wydobyć z szyszki, wciska ją w szczelinę w korze drzewa lub sam w tym celu wykuwa odpowiednie zagłębienie; następnie mocnymi uderzeniami dzioba rozkuwa szyszkę i wydobywa nasiona, a zużytą szyszkę wyrzuca na ziemię. Niekiedy takich „zużytych” szyszek może być w jednym miejscu bardzo dużo. Miejsce to nazywa się wówczas „kuźnią dzięcioła”. Czasem zdarza się, że dzięcioły, do których przylgnęła nazwa „lekarze drzew”, mogą zjadać pisklęta ptaków gniazdujących w budkach lęgowych. Nie ma się tu czemu dziwić, ponieważ pisklęta to pokarm bardzo kaloryczny i stosunkowo łatwy do zdobycia. Aby dostać się do budki, dzięcioł albo powiększa otwór wlotowy, albo wykuwa małą dziurę z boku, przez którą za pomocą długiego języka zakończonego harpunem wyciąga kolejno pisklęta. Ale dzięcioły poszerzają otwory wlotowe budek nie tylko po to, żeby wydobyć z nich pisklęta innych ptaków; robią to również po to, żeby w takiej budce zamieszkać. Chodzi głównie o ptaki szukające nocnego schronienia podczas zimy. Dzięciołowi dużo bardziej opłaca się powiększenie otworu w skrzynce lęgowej niż wykucie nowej dziupli od początku; chodzi oczywiście o dodatkową oszczędność energii, co późną jesienią i zimą dla wszystkich ptaków ma nie lada znacznie

#DZIĘCIOŁ ZIELONY
(zoologia leśna, ptaki), (łac. Picus viridis, ang. Green Woodpecker) ptak z rodziny Picidae (dzięciołowate), rzędu Piciformes (dzięciołowe). Długość ciała 30-36 cm, rozpiętość skrzydeł 45-51 cm, masa ciała 128-250 g. Wierzch ciała zielony, spód oliwkowoszary. Na głowie u obu płci występuje czerwona czapeczka sięgająca do karku, okolica oka czarna, a samiec ma ponadto czerwony, czarno obwiedziony wąs. Żółty kuper, dobrze widoczny w locie. W Polsce dość rozpowszechniony gatunek lęgowy. Zamieszkuje lasy liściaste, zadrzewienia, często w dolinach rzek. Gniazduje w dziuplach. W maju składa 5-7 jaj, które wysiaduje samica na zmianę z samcem przez 17-19 dni. Wyprowadza jeden lęg w roku. Gatunek osiadły. Pożywienie: mrówki i ich larwy. Liczebność w Polsce szacowana na 4000-8000 par. Gatunek objęty ochroną ścisłą.
Czytaj miej