Plamka Mazurka Rzecz o sprawach ptasich piórem Marka Pióry podawana...

Janusz Lewicki @janusz-lewic…

17 septembris 2023

Plamka Mazurka
Rzecz o sprawach ptasich piórem Marka Pióry podawana

U stóp Trzech Krzyży

Nie wiem jak Wam, ale mi będzie żal kiedy dojdę do ostatniej strony „Dwunastu srok za ogon”. Kiedy obejrzę ostatni obraz o którym opowiedział w swojej wyjątkowej książce Stanisław Łubieński. Dziś skupimy się na niewielkim fragmencie obrazu Ukrzyżowanie sycylijskiego malarza, Antonella da Messiny, o którym czytamy we wspomnianej książce:

„Syczek z pierzastymi uszami na antwerpskiej wersji Ukrzyżowania Antonella da Messiny, to właśnie zwiastun zbliżającej się śmierci. Siedzi u stóp cierpiącego Chrystusa i wykręconych w agonii łotrów i patrzy nieruchomo na widza.”

Dwa zdania Staszka zaintrygowały mnie obrazem jak i samym syczkiem. Nie ukrywam, że nieco zaskoczył mnie wizerunek, „zwiastuna zbliżającej się śmierci”. Do tej pory sądziłem, że w rejonie Morza Śródziemnego była to lubiana sowa.

Niezłą jazdę w opisie obecności na obrazie tej sowy, nazywanej tu nie wiedzieć dlaczego puszczykiem, zaserwowała nam Wikipedia. Syczek jest tu symbolem żałoby i śmierci. Jest też nawiązaniem do wszystkich Żydów, którzy nie rozpoznali w Jezusie Mesjasza.

Sowa była wówczas też symbolem mądrości i poznania, choć trzeba pamiętać o jej znaczeniu negatywnym. Pojawienie się puszczyka w dzień odbierano jako zapowiedź nieszczęścia, co zresztą tu i ówdzie nawet w Polsce pokutuje do obecnych czasów. Sowa, jako ptak drapieżny, zaliczona została w Piśmie Świętym do zwierząt nieczystych, czyli jakby bardziej po ludzku ująć niejadalnych.

W Księdze Izajasza, wraz z innymi dzikimi zwierzętami, zwiastuje gniew Pański spadający na Babilon:

Dziki zwierz tam mieć będzie swe leże,
sowy napełnią ich domy,
strusie się tam zagnieżdżą
i kozły będą harcować.

Jak widać sowa, a mam cały czas na myśli syczka, miała podwójne znacznie. Była symbolem mądrości – Rady – i nieszczęścia – Przesądu.

Nie wiem jak Wam, ale mi naprawdę będzie szkoda, kiedy dojedziemy do stacji „Koniec” w „Dwunastu srokach za ogon”…

***

Źródła: Łubieński Stanisław., 2016 „Dwanaście srok za ogon” Czarne, Warszawa

Wikipedia

Księga Izajasza

0 likes ↻ 0

0 comments