Latest wildlife posts

MUCHOŁÓWKA BIAŁOSZYJA.

(zoologia leśna, ptaki), (łac. Ficedula albicollis, ang. Collared Flycatcher) ptak z rodziny Muscicapidae (muchołówkowate), rzędu Passeriformes (wróblowe). Długość ciała 12-13,5 cm, masa ciała 12-16 g. Wyraźny dymorfizm płciowy wyłącznie w okresie lęgowym. Ubarwienie samca w szacie godowej czarno-białe, ale w odróżnieniu od muchołówki żałobnej ma białą obrożę, większe lusterka na skrzydłach i plamkę na czole oraz białawą plamę na kuprze. Samica jest nieco jaśniejsza z szarą obrożą i kuprem. W Polsce występuje wyłącznie w południowej i wschodniej części kraju (najliczniej w puszczach Białowieskiej i Niepołomnickiej). Zamieszkuje stare lasy liściaste i mieszane. Gniazdo zakłada w dziuplach. W okresie V-VI składa 5-7 jaj, które wysiaduje wyłącznie samica przez 12-14 dni. Wyprowadza jeden lęg w roku. Gatunek wędrowny, przeloty IV-V i VIII-IX, zimuje w Afryce. Pożywienie: głównie owady latające. Liczebność w Polsce szacowana na 2500-10000 par. Gatunek objęty ochroną ścisłą.

Młode szpaczki - nauka samodzielności
U ptaków zdobywanie pożywienia to pierwsza umiejętność, jaką muszą opanować. U gniazdowników, czyli gatunków, których pisklęta wykluwają się nagie i ślepe, za dostarczenie odpowiedniej ilości kalorii początkowo odpowiedzialni są rodzice. Potem młode opuszczają rodzinne gniazdo i rozpoczynają zajęcia terenowe, podczas których szkolą się w metodach łowieckich i zbierackich. Obserwują, naśladują. Najlepiej przyswajają metodą prób i błędów
24 maja 2023
#szpak #ptaki #LeśnyZakątek #lęgi2023

Jeżurkowo Ośrodek Rehabilitacji Zwierząt
1 godz.
·
Czasem po prostu opadają ręce. NIE RUSZAMY jeżątek, gdy odkryjemy gniazdo lęgowe podczas prac w ogrodzie! Jeżowa mama nie musi być w gnieździe z młodymi. Brak mamy w gnieździe nie oznacza, że miot jest osierocony. Mama oddaliła się z gniazda, gdy tylko usłyszała/zobaczyła zbliżających się ludzi. Z wielkim prawdopodobieństwem powróci po zmroku i przeniesie miot w bezpieczne miejsce.
(Zdjęcie ilustracyjne - jeden z naprawdę osieroconych miotów, który do nas trafił.)

Nadleśnictwo Przedborów, Lasy Państwowe

Bo woda jest niezwykle ważna…
Dla naszych przodków mokradła były terenami owianymi tajemnicą, zamieszkiwanymi przez różne stwory i zjawy. Kojarzyły się przede wszystkim z niebezpieczeństwem i siłami nadprzyrodzonymi.
Jedną z przyczyn bogactwa nieziemskich stworów, które zamieszkiwały te obszary, z pewnością były występujące tam ptaki.
Wiele z nich wydaje odgłosy mogące z łatwością wywołać gęsią skórkę u wędrowca, który znalazł się w pobliżu po zmroku.
Nie bez powodu do dzisiaj odgłosy wydawane przez puchacza stanowią jeden z nieodłącznych elementów ścieżek dźwiękowych filmów grozy.
Do bagiennych strachów można również zaliczyć klangor żurawi, chrapanie słonek, czy dźwięki charakterystyczne dla bąka, kropiatki lub wodnika.
Zresztą ten ostatni dzieli swoją nazwę rodzajową ze słowiańskim demonem, który wedle dawnych wierzeń władał wszelkimi zbiornikami wodnymi.
Oprócz wodników na bagnach i bliskich im terenach można było spotkać bagienniki, błędne ogniki, topielce, utopce, boginki, brzeginie, dziwożony, mamuny, rusałki czy topielice. Każdy region dysponuje charakterystyczną dla siebie kolekcją tychże stworzeń.
Dzisiaj umiemy już wyjaśnić wiele zjawisk, które związane są z niezwykle złożonym ekosystemem mokradeł. Nadal jednak są one dla nas ogromną kopalnią wiedzy i wciąż czerpiemy z nich garściami wiedzę dotyczącą nie tylko przyrody, ale również naszych tradycji i historii. Wrócimy do tego tematu za tydzień.
A może znacie jakieś lokalne niesamowite opowieści o mokradłach? Takie jak pochłonięte przez wodę kościoły ️ czy wsie. Podzielcie się nimi w komentarzach.
Fot. Canva