Najnowsze posty przyrodnicze

JAN BRZECHWA "STAŚ PYTALSKI"


Na ulicy TrybunalskiejMieszka sobie Staś Pytalski,Co gdy tylko się obudzi,Pytaniami dręczy ludzi.


W którym miejscu zaczyna się kula?Co na deser gotują dla króla?Ile kroków jest stąd do Powiśla?O czym myślałby stół, gdyby myślał?Czy lenistwo na łokcie się mierzy?Skąd wiadomo, że Jurek to Jerzy?Kto powiedział, że kury są głupie?Ile much może zmieścić się w zupie?Na co łysym potrzebna łysina?Kto indykom guziki zapina?Skąd się biorą bruneci na świecie?Ile ważą dwa kleksy w kajecie?Czy się wierzy niemowie na słowo?Czy jaskółka potrafi być krową?


Dziadek już od roku siedziI obmyśla odpowiedzi,Babka jakiś czas myślała,Ale wkrótce osiwiała.Matka wpadła w stan nerwowyI musiała zażyć bromu,Ojciec zaś poszedł po rozum do głowyI kiedy powróci - nie wiadomo.

JULIAN TUWIM "BAMBO"


Murzynek Bambo w Afryce mieszka,Czarną ma skórę ten nasz koleżka.


Uczy się pilnie przez całe rankiZe swej murzyńskiej Pierwszej czytanki.


A gdy do domu ze szkoły wraca,Psoci, figluje - to jego praca.


Aż mama krzyczy: "Bambo, łobuzie !"A Bambo czarną nadyma buzię.


Mama powiada: "Napij się mleka",A on na drzewo mamie ucieka.


Mama powiada: "Chodź do kąpieli",A on się boi, że się wybieli.


Lecz mama kocha swojego synka,Bo dobry chłopak z tego Murzynka.


Szkoda, że Bambo czarny, wesoły,Nie chodzi razem z nami do szkoły.

JULIAN TUWIM "CUDA i DZIWY"


Spadł kiedyś w lipcuŚnieżek niebieski,Szczekały ptaszki,Ćwierkały pieski.

Fruwały krówkiNad modrą łąką,Śpiewało z niebaZielone słonko.

Gniazdka na kwiatachWiły motylki.Trwało to wszystkoMoże dwie chwilki.

A zobaczyłemTen świat uroczy,Gdy miałem właśniePrzymknięte oczy.

Gdym je otworzył,Wszystko się skryłoI znów na świecieJak przedtem było.

Wszystko się pięknieDzieje i toczy…Lecz odtąd – częstoPrzymykam oczy.

JAN BRZECHWA "DWIE GADUŁY"


Ponoć dotąd ziemski padółNie znał jeszcze takich gaduł,Jak dwie panie: Madalińska

Z Gadalińską z miasta Młyńska.

W domu, w sklepie czy na rynkuJęzykami, tak jak w młynku,Mielą wciąż bez odpoczynku;Każda gada - byle długo,Jedna z drugą i przez drugą,A gdy zasną, nawet we śnieRozmawiają jednocześnie :O tym, co się z wiatrem dzieje,Wtedy, kiedy wiatr nie wieje,Że na poczcie wybuchł pożar,Że się mydlarz z praczką pożarł,Że aptekarz dostał pryszczy,Że sędzinie nos się błyszczy,Że kokoszka od sąsiadkiZniosła cztery jajka w kratki,Że cioteczna spod PiasecznaOkazała się stryjeczna,Bo kuzynka z CiechocinkaZamiast córki miała synka,Po czym właśnie znikła z MłyńskaCiechocińska Madalińska.


Madalińska rada gada,Gadalińskiej opowiada :Kto, dlaczego, jak i kogo.A sąsiedzi spać nie mogą.


Krzyczy rejent: "Moje panie,Czas już skończyć to gadanie !"Doktor także lubi ciszę,Do starostwa skargę pisze.


Przyszła władza starościńska:"Dość już, pani Madalińska,Dość już, pani Gadalińska,Bo wysiedlę panie z Młyńska."


Ale nawet pan starostaDwóm gadułom tym nie sprosta.

Gadalińska rada gada,Madalińskiej opowiada:"Jak się skończy wojna chińska,Moja pani Madalińska,Wojna chińska, moja pani,Może wreszcie będzie taniej !"

Już po jednej tej rozmowiePan starosta stracił zdrowieI jak stał, tak właśnie z rynkuPrzeszedł prosto w stan spoczynku.

JAN BRZECHWA "JAJKO"


Było sobie raz jajko mądrzejsze od kury.Kura wyłazi ze skóry.Prosi, błaga, namawia: - Bądź głupsze !Lecz co można poradzić, kiedy się kto uprze ?


Kura martwi się bardzo i nad jajkiem gdacze,A ono powiada, że jest kacze.


Kura prosi serdecznie i szczerze :- Nie trzęś się, bo będziesz nieświeże.

A ono właśnie się trzęsieI mówi, że jest gęsie.


Kura do niego zwraca się z nauką,Że jajka łatwo się tłuką,A ono powiada, że to bajka,Bo w wapnie trzyma się jajka.


Kura czule namawia : - Chodź, to cię wysiedzę.A ono ucieka za miedzę,Kładzie się na grządkę pustąI oświadcza, że będzie kapustą.


Kura powiada: - Nie chodź na ulicę,Bo zrobią z ciebie jajecznicę.A jajko na to najbezczelniej:- Na ulicy nie ma patelni.


Kura mówi : - Ostrożnie ! To gorąca woda!A jajko na to : - Zimna woda. - Szkoda!Wskoczyło do ukropu z miną bardzo hardąI ugotowało się na twardo.

JAN BRZECHWA "ROZRZUTNY WRÓBEL"


We wsi Duże KałużeSiedział wróbel na murzeI ćwierkał wniebogłosy :- Jestem nagi i bosy,Nie mam dachu nad głową,Nie mam nic, daję słowo !


Poszedł wróbel do pliszki :- Pożycz mi ze dwie szyszki,Ogromnie szyszki lubię,Ziarnka sobie wydłubię...


Odrzekła pliszka w złości :- To moje oszczędności,Zrobiłam sobie zapas,Bierz wróblu nogi za pas.


Zapukał do jaskółki :- Pożycz okruszek bułki,Mam taki pusty brzuszek,Przyda mi się okruszek.


- Mój wróblu, powiem coś ciTo moje oszczędności.Okruchy suchej bułkiSkładam do stodółki,A tyś rozrzutny ptaszek,Więc opuść już mój daszek.


Pomknął wróbel do gilaI grzecznie się przymila:- Mam taki pusty brzuszekDaj, gilu, parę muszek.


- Mój wróblu, nie ma mowy,Ja jestem ptak wzorowy,Mam trochę oszczędności,Kto ich nie ma, ten pości.


Mknie wróbel do sikorki :- Masz ziarenek pełne worki,Strata będzie niewielka,Gdy nakarmisz wróbelka.


- Składać ziarnko do ziarnkaTo mądra gospodarka,A ty co masz, to zjadasz,Nic sobie nie odkładasz.Idź, proś o ziarnka drozda,Lub może ci coś kos da !


Kos gwiżdżąc rzekł najprościej :- Mam trochę oszczędności,Troszeczkę, niezbyt wieleI z tobą się podzielę,Lecz wiedz, że kto oszczędzaTemu nie grozi nędza.

JAN BRZECHWA " PALI SIĘ ! "


Leciała mucha z Łodzi do Zgierza,Po drodze patrzy: strażacka wieża,Na wieży strażak zasnął i chrapie,W dole pod wieżą gapią się gapie.


Mucha strażaka ugryzła srodze,Podskoczył strażak na jednej nodze,Spogląda - gapie w dole zebrali się,Wkoło rozejrzał się - o, rety! Pali się !


Pożar widoczny, tak jak na dłoni!Złapał za sznurek, na alarm dzwoni :


- Pożar, panowie! Wstawać, panowie!Dom się zapalił na Julianowie !


Z łóżek strażacy szybko zerwali się -Pali się! Pali się ! Pali się ! Pali się !


Burmistrz zobaczył łunę z oddali :- Co to się pali ? Gdzie to się pali ?Na Sienkiewicza ? Na Kołłątaja ?Czy też w Alei Pierwszego Maja ?Może spółdzielnia ? Może piekarnia ?


Łuna już całe niebo ogarnia.


Wstali strażacy, szybko ubrali się.Pali się ! Pali się ! Pali się ! Pali się !Wyszli na balkon sędzia z sędziną,Doktor, choć mocna spał pod pierzyną,Wybiegł i patrzy z poważną miną.


Z okna wychylił głowę mierniczy,A już profesor z przeciwka krzyczy :


- Obywatele! Wiadra przynieście !Wszyscy na rynek ! Pali się w mieście,Dom cały w ogniu, zaraz zawali się !Pali się ! Pali się ! Pali się ! Pali się !


Biegną już ludzie z szybkością wielką :Więc nauczyciel z nauczycielką,Fryzjer, sekretarz, telegrafista,No i milicjant, rzecz oczywista


Straż jest gotowa w ciągu minuty.Konia prowadzą - koń nie podkuty !Trzeba zawołać szybko kowala,Pożar na dobre się już rozpala !


Prędzej ! Gdzie kowal ? ! To nie zabawka !Dawać sikawkę ! Gdzie jest sikawka ? !Z pompą zepsutą niełatwa sprawa.Woda do beczki ! Beczka dziurawa !Trudno, to każdej beczce się zdarza.Który tam ? ! Prędzej, dawać bednarza !


Zbierać siekiery, haki i liny !Pali się w mieście już od godziny!Pali się ! Pali się ! Pali się ! Pali się !


Wreszcie strażacy szybko zebrali się,Beczkę zatkali drewnianym czopem,Jadą już, jadą, pędzą galopem.Przez Sienkiewicza, przez Kołłątaja,Prosto w Aleję Pierwszego Maja -Już przyjechali, już zatrzymali się :Pali się !Pali się !Pali się !Pali się !


- Co to się pali? Gdzie to się pali ?Teren zbadali, ludzie spytaliI pojechali galopem dalej.


- Gdzie to się pali ? Może to tam ?Jadą i trąbią: tram-tra-ta-tam !


Jadą Nawrotem, Rybną, Browarną,A na Browarnej od dymu czarno,Wszyscy czekają na straż pożarną.Więc na Browarnej się zatrzymali :- Gdzie to się pali ?- Tutaj się pali !


Z całej ulicy ludzie zebrali się.Pali się ! Pali się ! Pali się ! Pali się !


Biegną strażacy, rzucają liny,Tymi linami ciągną drabiny,Włażą do góry, pną się na mury,Tną siekierami, aż lecą wióry !


Czterech strażaków staje przy pompie -Zaraz się ogień w wodzie ukąpie.


To nie przelewki, to nie zabawki !Tryska strumieniem woda z sikawki,Syczą płomienie, syczą i mokną,Tryska strumieniem woda przez okno,


Już do komina sięga drabina,Z okna na ziemię leci pierzyna,Za nią poduszki, szfa, komoda,W każdej szufladzie komody - woda.


Kot jest na dachu, w trwodze się miota,Biegną strażacy ratować kota.Włażą do góry, pną się na mury,Tną siekierami, aż lecą wióry,Na dół spadają kosze, tobołki,Stołki fikają z okien koziołki,Jeszcze dwa łóżka, jeszcze dwie ławki,A tam się leje woda z sikawki.


Tak pracowali dzielni strażacy,Że ich zalewał pot podczas pracy;Jeden z drabiny przy tym się zwalił,Drugi czuprynę sobie osmalił,


Trzeci na dachu tkwiąc niewygodnie,Zawisł na gwoździu i rozdarł spodnie,A ci przy pompie w żałosnym stanieWzdychali: "Pomóż, święty Florianie !"


Tak pracowali, że już po chwiliPożar stłumili i ugasili.


Jeszcze dymiące gdzieniegdzie głowniePozalewali w kwadrans dosłownie,Jeszcze sprawdzili wszystkie kominy,Zdjęli drabiny, haki i liny,Jeszcze postali sobie troszeczkę,Załadowali pompę na beczkę,


Z ludźmi odbyli krótką rozmowę,Wreszcie krzyknęli:- Odjazd! Gotowe!Jadą z powrotem, jadą z turkotem,Jadą Browarną, Rybną, Nawrotem,Jadą i trąbią: tram-tra-ta-tam !


Ludzie po drodze gapią się z bram,Śmieją się do nich dziewczęta z okienI każdy dumnym spogląda okiem :


- Rzadko bywają strażacy tacy,Tacy strażacy - to są strażacy,Takich strażaków potrzeba nam !


Tra-tra-ta-tam !Tra-tra-ta-tam !


Mucha wracała właśnie do Łodzi;Strażak na wieży kichnął. Nie szkodzi.Inny strażacy po ciężkiej pracyMyją się, czyszczą - jak to strażacy.Koń w stajni grzebie nową podkową,A beczka błyszczy obręczą nową.Mucha spojrzała i odleciała -Tak się skończyła historia cała.

JAN BRZECHWA "PSIE SMUTKI"


Na brzegu błękitnej rzeczkiMieszkają małe smuteczki.


Ten pierwszy jest z tego powodu,Że nie wolno wchodzić do ogrodu,Drugi - że woda nie chce być sucha,Trzeci - że mucha wleciała do ucha,A jeszcze, że kot musi drapać,Że kura nie daje się złapać,Że nie można gryźć w nogę sąsiadaI że z nieba kiełbasa nie spada,A ostatni smuteczek jest o to,Że człowiek jedzie, a piesek musi biec piechotą.


Lecz wystarczy pieskowi dać mleczkoI już nie ma smuteczków nad rzeczką.

JAN BRZECHWA "NA STRAGANIE"


Na stra­ga­nie w dzień tar­go­wyTa­kie sły­szy się roz­mo­wy :

„Może pan się o mnie oprze,Pan tak więd­nie, pa­nie ko­prze.”

„Cóż się dzi­wić, mój szczy­pior­ku,Leżę tu­taj już od wtor­ku !”

Rze­cze na to ka­la­rep­ka:„Spójrz na rze­pę – ta jest krzep­ka !”

Groch po brzusz­ku rze­pę kle­pie:„Jak tam, rze­po? Co­raz le­piej?”

„Dzię­ki, dzię­ki, pa­nie gro­chu,Ja­koś żyje się po tro­chu.

Lecz pie­trusz­ka – z tą jest go­rzej:Bla­da, chu­da, spać nie może.”

„A to fe­ler” –

Wes­tchnął se­ler.

Bu­rak stro­ni od ce­bu­li,A ce­bu­la doń się czu­li:

„Mój Bu­ra­ku, mój czer­wo­ny,Czy­byś nie chciał ta­kiej żony?”

Bu­rak tyl­ko nos za­ty­ka:„Niech no pani prę­dzej zmy­ka,

Ja chcę żonę mieć bu­ra­czą,Bo przy pani wszy­scy pła­czą.”

„A to fe­ler” –Wes­tchnął se­ler.

Na­raz sły­chać głos fa­so­li:„Gdzie się pani tu gra­mo­li?!”

„Nie bądź dla mnie taka wiel­ka” –Od­po­wia­da jej bruk­sel­ka.

„Wi­dzie­li­ście, jaka krew­ka!” –Za­pe­rzy­ła się mar­chew­ka.

„Niech roz­są­dzi nas ka­pu­sta!”„Co, ka­pu­sta?! Gło­wa pu­sta?!”

A ka­pu­sta rze­cze smut­nie :„Moi dro­dzy, po co kłót­nie,

Po co wa­sze swa­ry głu­pie,Wnet i tak zgi­nie­my w zu­pie!”

„A to fe­ler” –Wes­tchnął se­ler.