Ultimi post naturalistici

Bogatka


bogatka

.


bogatką


być


w Zakątku


Leśnym


kąpać się


beztrosko


w promieniach


słońca


wiosennych


zażywać


uciech


sikorkowych


z innymi


sikorkami


czekać


na dzięcioła


z dzięciołową


albo z kosową


wymienić się


ploteczkami


kawkę


z kawkami


wypić


popołudniową


deser


od Tekli


Pajączka


i zajączka


puścić


dla Olimpii ;-)

.


Autorka zdjęcia: Olimpia


P.S. Olimpio, dziękuję Ci za inspirację :-) Pozdrawiam słonecznie :-)

Plamka Mazurka
Rzecz o sprawach ptasich piórem Marka Pióry podawana
OGÓLNE
Kracząc jak wrony
Zdziwiłby się zapewne mocno twórca wiekopomnego „Słownika” Oskar Kolberger gdyby dowiedział się, że wronę zaliczą kiedyś do ptaków śpiewających. Trzeba przyznać, że nasz wielki etnograf i folklorysta zebrał wiele ciekawych przysłów z szaroczarnymi krakulcami. Jako, że ostatnio prowadzę nieformalny cykl o głosach ptaków, to zaprezentuję dzisiaj tylko przysłowia związane z wronim krakaniem:
.
I wrony nań kraczą.
Kiedy wleziesz między wrony, to tak krakaj, jak i ony.
Musi wrona krakać, kiedy śpiewać nie może.
Przeleci wrona, kracze: kiedyż mojego zobaczę.
Tak śpiewa, jak nawykła wrona.
Wrona kracze, będzie deszcz.
.

O tym, że śpiewać potrafi bardzo ciekawie opowiada w swoich znakomitych „Ptakach ziem polskich” profesor Jan Sokołowski: „U schyłku zimy słyszymy, obok znanego wszystkim krakania, głośne, nosowe „kułak, kułak”, a w marcu zaczynają samce świergotać oschłym głosem, jednak tak cicho, że mało kto słyszał ten śpiew, ginący na odległość kilkunastu kroków. Gdyby nie charakterystyczna poza śpiewającego ptaka, który nastroszywszy pióra potrząsa skrzydłami i ogonem, najczęściej w ogóle nie wiedziano by, że śpiewa.”
„Dźwięczne, donośne „kra”, powtarzane przez wronę kilkakrotnie, jest wyższe w tonie i nie tak głębokie jak u kruka, a mniej ochrypłe, wyższe i bardziej skrzeczące niż u gawrona.” – Precyzują opis głosu ptaka autorzy „Z lornetką wśród ptaków”. A Wikipedia dodaje: – „Ochrypłe, głośne, szorstkie krakanie „kree kree”, trochę cichsze i dźwięczniejsze niż u gawrona. „
.
Po takiej lekturze nie pozostaje mi nic innego jak posłuchać krakania wron w naturze.

* * *

Oskar Kolberg „Przysłowia” Warszawa 1977 Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza
„Z lornetką wśród ptaków”, Warszawa 1979, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne
„Miesięcznik Galicyjskiego Towarzystwa Ochrony Zwierząt” (1878 r.).
Wikipedia

Portret kobiecy


Portret kobiecy

.

Wisława Szymborska

.


Musi być do wy­bo­ru.

Zmie­niać się, żeby tyl­ko nic się nie zmie­ni­ło.

To ła­twe, nie­moż­li­we, trud­ne, war­te pró­by.

Oczy ma, je­śli trze­ba, raz mo­dre, raz sza­re,

czar­ne, we­so­łe, bez po­wo­du peł­ne łez.

Śpi z nim jak pierw­sza z brze­gu, je­dy­na na świe­cie.

Uro­dzi mu czwo­ro dzie­ci, żad­nych dzie­ci, jed­no.

Na­iw­na, ale naj­le­piej do­ra­dzi.

Sła­ba, ale udźwi­gnie.

Nie ma gło­wy na kar­ku, to bę­dzie ją mia­ła.

Czy­ta Ja­sper­sa i pi­sma ko­bie­ce.

Nie wie, po co ta śrub­ka i zbu­du­je most.

Mło­da, jak zwy­kle mło­da, cią­gle jesz­cze mło­da.

Trzy­ma w rę­kach wró­bel­ka ze zła­ma­nym skrzy­dłem,

wła­sne pie­nią­dze na po­dróż da­le­ką i dłu­gą,

ta­sak do mię­sa, kom­pres i kie­li­szek czy­stej.

Do­kąd tak bie­gnie, czy nie jest zmę­czo­na.

Ależ nie, tyl­ko tro­chę, bar­dzo, nic nie szko­dzi.

Albo go ko­cha, albo się upar­ła.

Na do­bre, na nie­do­bre i na li­tość bo­ską.

.


Zdjęcie pobrane: https://pixabay.com