Latest wildlife posts

Nornica i myszarka w Leśnym Zakątku
16 grudnia 2022
#gryzonie #LeśnyZakątek #myszarki #myszarka #nornica
MYSZARKA 3.31.05/3.31.11/3.31.15/3.31.17 - 49/3.32/3.33.04/3.34.44 - 3.38.40/3.51.21/3.53.01/3.53.51-3.58.34/5.30.55/5.31.15/5.32 - 5.36/5.37.09 - 5.42.40//NORNICA 6.36.51 - 6.39..07/6.40.33/6.41.27 - 6.41.57/6.48.07 - 6.51.07/

Rozmyślania sikory ubogiej


Bogatka, modraszka, czubatka, sosnówka,


co wśród tych piękności robi moja główka?


Modraszko, twój beret jak lazur jeziora,


to sygnał, że o lecie pomyśleć już pora.


Czubatko, zdradź sekret swojej koafiury-


czubek na żel, białko, czy też cud natury?


Bogatko, twój fraczek jak u koliberka,


na pewno dzień cały zerkasz do lusterka.


Sosnówka, niepozorna, podziw budzi wokół,


jest ich mało i znawcy wpiszą ją w protokół.


Cóż więc znaczy uboga w takim towarzystwie?


Wiem, mą skromnością przewyższam je wszystkie.


PS. autorka zdjęcia Beata Trocha

NOWY DZIEŃ W LEŚNYM ZAKĄTKU
16 GRUDNIA 2022
#ptaki #ssaki #LeśnyZakątek

SSAKI
KOZIOŁEK 6.16.31 - 6.51//NORNICA 6.36.51 - 6.39..07/6.40.33/6.41.27 - 6.41.57/6.48.07 - 6.51.07// KOZIOŁEK 7.03.28 - 7.16.24/10.17.58 - (kładzie się 11.49.15/12.08/12.20.25)- 13.10// NORNICA 12.02.58 - 12.03.49-12.05.52-12.06.33/12.07.25 - 12.08.19//DZIKI 16.28.46 - 17.57.50/18.03.23-18.19.47/18.21.53c- 18.23/18.32.53 - 18.42.03/duet18.48.05 - 18.52.46/18.53 - 19.11.41/19.12.30 - 19.51.10/19.54.22 -20.18.25/duet 20.18.25 - 20.34.11//KOZIOŁEK 20.34.41 - 20.35.07//DZIKI duet 20.35.22 - 21.23.14//KOZIOŁEK 21.23.48 - 22.21.30//NORNICA 21.57.17 - 22.03.26/22.32.11 - 22.37.45/22.50 - 22.51.27/22.53.31//KOZIOŁEK 22.39.10 - 42/22.40.10 - 23.05.50/1.37.11 - 2.10.28//ŁANIA JELONEK BYK 2.49.47/2.50.06/2.51.06 - 2.52.43//MYSZARKA 3.09.48 - 3.10.27/3.10.33 - 3.19.02//KOZIOŁEK 3.42.07 - 3.47.03//ŁANIA BYK 3.46.58/3.52.44 - 4.08.30// ŁANIA JELONEK BYK 5.20.58/5.25.20/5.36.58 - 5.39//KOZIOŁEK 5.51.20 - 6.38.03//6.51.26 -? //NORNICA 6.43.24 - 6.46.26/6.47.31 - 6.49.16/6.53.59 - 6.54.14//

PTAKI
PEŁZACZ 15.26.31 w kaskadzie
DROZD 7.37.27 na leszczynie /9.24.05 z kowalem korytko/11.18.37/12.20.20/13.30.05/13.30.38/13.33/13.08.15/13.35.35/13.36.52/14.06.23 - 14.06.45/14.07.30/14.47.10/14.41.10/14.41.05/15.15.35 - 15.18.08/15.28.41 - 15.29.51/15.48.13 - 57/15.52.37 - 15.49.19/15.53.31 - 15.54.31/15.57.17/
RUDZIK 7.08.37/7.09.12/7.45.12/7.46.59/7.50.56/8.04.35/8.04.45/8.25.47/8.4.46/9.03.30/9.25.15/9.28.18/9.26.58/10.20.44/9.01.08/9.01.48/9.03.39/9.08.20/9.08.25/9.28.22/
10.43.52/9.42.35/9.46.18/9.47.18/9.48.02/10.00.26/10.00.36/10.10.21 /10.10.44/10.14.20/10.25.43/10.42.46/10.43.01/10.43.53/11.03.43/11.32.48/12.12.18/12.54.15/12.50.23/12.55.03/12.57.03/13.32.19/13.32.54/14.44.59/13.45.48/13.50/14.11.14/15.12.14 - 14.13.1/14.14.52/14.57/15.53.18 - 24/16.21.19/16.53.09/
UBOGA 8.26.09/8.26.13/8.42.42/8.44.12/8.44.15/8.45.21/8.45.26/9.26.53/9.28.52/9.29.52/9.30.02/10.40.55/10.42.51 i /10.43.52/11.18.38/11.42.32/13.03.08/13.13.46/13.26.12/14.03.36/14.43.03/14.45.28/14.59.03/15.07.28/15.19.35/15.26.31/
SOSNÓWKA 9.00.51/9.00.55/9.06.10/10.27.33/14.11.32/14.22.59/14.47.10/14.41.20/15.08.33/
CZUBATKA 14.20.19/
KOWALIK 8.27.27
KOS 6.57.15/6.59.14/9.24.04/9.13.25/10.32.35!/
SÓJKA 7.34.57/7.53.52/9.09.03/9.40.14/9.09.03/9.40.14/9.27.33/9.27.40!/9.39.51!/10.04.07/10.32.35/11.18.37/11.23.48/11.44.57/13.33.31/
ZIĘBA 7.43/7.57.23/7.59.59 - 8.00.35/8.08/9.06.10/9.06.13/10.28.03/10.28.33/11.40.32/11.42.32/11.51.57/11.52.05/11.51.37/12.50.53/12.55.43/13.35.23 - 43/13..35.35/13.38.39/14.15.02/14.40..05/14.46.42/14.59.03/15.16.37/

WSPOMNIENIE Z LEŚNEGO ZAKĄTKA
15/16 GRUDNIA 2022
#ssaki #LeśnyZakątek

DZIKI 16.52.40 - 17.30.16/18.33.40 - 18.44.28/18.50.21 - 19.02.16/19.03.38 - 19.18.44/19.18.44y - 20.28.48/20.46.50 - 21.23.23/21.23.35 - 21.43.10/KOZIOŁEK 21.43.17 -22.34.40//LIS 22.34.41 - 22.35.13/NORNICAnp. 21.57.12/21.57.26/21.58.04/21.59.13/22.07.36/22.09.17 - 22.16.12/23.38/23.38.30/23.29.30/23.42.30/23.43.50/00.12.53//BYK23.47.55 - 00.07.40//ŁANIA JELONEK BYK 1.04.35/1.04.55/1.06.43/1.08.24 - 1.41.21//KOZIOŁEK 2.07.25 - 2.31.50//MYSZARKA 3.31.05/3.31.11/3.31.15/3.31.17 - 49/3.32/3.33.04/3.34.44 - 3.38.40/3.51.21/3.53.01/3.53.51-3.58.34/5.30.55/5.31.15/5.32 - 5.36/5.37.09 - 5.42.40//KOZIOŁEK 6.16.31 - 6.51//NORNICA 6.36.51 - 6.39..07/6.40.33/6.41.27 - 6.41.57/6.48.07 - 6.51.07// KOZIOŁEK 7.03.28 - 7.16.24//

Witajcie.
Kilka lat temu w kwietniu poszłam robić zdjęcia do parku miejskiego i spotkała mnie przemiła niespodzianka. Mianowicie ten przystojniak w czarnym smokingu wylądował niedaleko mnie, siedzącej w zaroślach na zwalonym pniu, i rozpoczął koncert. Scenę miał jakiś trzy/cztery metro ode mnie. Nie twierdzę, że śpiewał dla mnie, pewnie jego wybranka była gdzieś ukryta, ale wyglądało właśnie jakby to dla mnie przeznaczony był jego piękny koncert.
Uważam że kos to jeden z naszych najlepszych wokalistów ptasich.

Drozd śpiewak

Śpiewak albo inaczej drozd śpiewak (Turdus philomelos) to ptak zaliczany do rzędu wróblowych i rodziny drozdowatych. Dorasta do koło 20 – 22 cm długości ciała, jest krępym w swej posturze ptakiem o białobrązowym upierzeniu. Grzbiet ma brązową barwę, natomiast podgardle, pierś oraz brzuch są białe z ciemnobrązowymi plamkami. Na bokach piersi, od podgardla do kupra pióra lekko zabarwione na żółto. Pokrywy podskrzydłowe, bardzo dobrze widoczne w locie, pozwalają odróżnić go od droździka, bowiem u tego drugiego te są rdzawoczerwone, natomiast u śpiewaka żółtawe. Poza tym droździk ma białą brew nad okiem, a u śpiewaka próżno jej szukać. Ogon stosunkowo krótki jak na drozda. Bardzo często można go spotkać na trawniku podczas pieszych wędrówek. Poszukuje w ten sposób pokarmu tak samo jak inni przedstawiciele tej rodziny. Jednym z głównych elementów jego diety są ślimaki. Jednak aby móc je zjeść, musi się nieco wysilić. Zwłaszcza, że jego dziób nie jest dostosowany do rozłupywania twardych, wapniowych skorup tych zwierząt. Wymagało to „opracowania” metody pozyskiwania pysznego dla śpiewaków ciała ślimaków. Co zrobiły ptaki? Otóż, aby wydobyć dla siebie to, co najlepsze, drozdy śpiewaki zrzucają kamienie na skorupkę i czynią tak aż do skutku, czyli do momentu całkowitego zniszczenia skorupy. Inną metodą jest chwytanie ślimaka w dziób, a następnie zrzucanie go zamaszystym ruchem głowy na twardą powierzchnię. Zazwyczaj będzie to oczywiście jakiś kamień, który, jeżeli będzie umieszczony w bezpiecznym miejscu, zostanie wykorzystany przez drozdy śpiewaki wielokrotnie. Później poszukiwacze przyrodniczych skarbów, jeśli wytężą swoje zmysły, będą mogli w stosunkowo łatwy sposób ustalić miejsce przebywania drozda śpiewaka, a następnie zasadzić się nań z aparatem i „upolować” dobre ujęcia. Późnym latem i jesienią dieta ulega urozmaiceniu, bowiem wraz z pojawieniem się owoców, te niemal od razu znajdują się w żołądkach ptaków. W menu drozda można znaleźć jagody, jarzębiny, jeżyny oraz wiele, wiele innych owoców.
Dlaczego drozd śpiewak?

Drozd śpiewak jako jedyny przedstawiciel swojej rodziny otrzymał nazwę związaną ze śpiewem, chociaż ogólnie drozdy należą do jednych z najpiękniej śpiewających ptaków. Nie tylko w naszym języku słychać to odniesienie, można również je dostrzec w angielskiej nazwie „song trush”, niemieckiej „singdrossel” czy francuskiej „grive musicienne”. Czyżby był to naprawdę wybitny śpiewak? O gustach się nie dyskutuje. Moim zdaniem na pewno jest w czołówce najpiękniej śpiewających ptaków na świecie. Przy okazji śpiewu tego drozda, warto jeszcze wspomnieć o kilku ciekawostkach, o których piszą Graszka-Petrykowski oraz Sokołowski. Otóż obaj autorzy w swoich książkach wspominają o tym, że niegdyś w ludowych podaniach, tłumaczono wydawane przez śpiewaka dźwięki na różne sposoby. „Kita lis, kita lis, kurę zjadł, kurę zjadł, kurę zjadł, mam pieska burego, poszczuję go, huź go, huź go, huź go…” – pisze Graszka – Petrykowski. Z kolei Sokołowski pieśń tego ptaka wspomina inaczej: „Dawid, Dawid, Filip, Filip, traci, traci”.

Szczygieł – opis, występowanie i zdjęcia. Ptak szczygieł ciekawostki
Przyjazny dla ucha śpiew szczygła można usłyszeć podczas wiosennych spacerów po polanach w pobliżu sadów i pól uprawnych. To właśnie ta cecha, obok oryginalnej aparycji i towarzyskiego usposobienia, sprawiła że szczygieł wzbudza zainteresowanie hodowców już od starożytności. Poskutkowało to powstaniem mnóstwa wywołujących ogromne wrażenie odmian barwnych tego niewielkiego ptaka, co nie zmienia faktu, że największą satysfakcję wciąż przynosi dostrzeżenie jego charakterystycznej czerwonej „maski” w środowisku naturalnym.

Szczygieł (Carduelis carduelis) to mały ptak z rodziny łuszczakowatych, zamieszkujący terytorium obejmujące całą Europę, większość Azji oraz Afrykę Północną. Chociaż trudno wyobrazić sobie, że może być gdzieś nieproszonym gościem, należy pamiętać, że w wyniku ludzkiej działalności został introdukowany w Australii, Nowej Zelandii oraz Ameryce Południowej i we wszystkich tych miejscach stanowi gatunek inwazyjny.

Szczygła trudno pomylić z jakimkolwiek innym ptakiem. To co rzuca się w oczy, to jego piękne, nietypowe ubarwienie. „Twarz” dorosłego osobnika będzie wyglądać jakby szczygieł zanurzył ją w czerwonej farbie, tworząc swojego rodzaju okrągłą maskę, sięgającą aż do oczu. Stanowi ona wyraźny kontrast w porównaniu do czarnego wierzchu głowy, skrzydeł i ogona oraz białych policzków i piersi. Reszta ciała jest ubarwiona na kremowy kolor kawy z mlekiem, za wyjątkiem dwóch symetrycznych jaskrawożółtych pasów piór pokrywowych drugiego rzędu na skrzydłach. Obserwując tego ptaka w terenie trudno ocenić czy patrzymy na panią czy pana szczygła. Osobniki obu płci są podobnej wielkości i brak, tak częstego u ptaków, dymorfizmu płciowego z przewagą jaskrawych barw u samca. Gdy jednak przypatrzymy mu się bliżej, możemy zauważyć, że u samca czerwona maska sięga aż za oko i jest intensywnie czerwona, z kolei u samicy kończy się ona tuż przed okiem i przypomina bardziej kolor jaskrawej pomarańczy. Jak na drobną budowę (długość jego ciała sięga zaledwie 14 cm, a masa wynosi około 20g), wyróżnia go dosyć masywny dziób. Jest to cecha, którą ewolucyjnie wykształcił ze względu na swoje zamiłowanie wobec nasion kolczastych chwastów, a szczególnie ostu i łopianu. Skojarzenie to utrwaliło się do tego stopnia, że jego łacińska nazwa wywodzi się od słowa carduus, czyli oset, a sam szczygieł w większości atlasów i przewodników przedstawiany jest w towarzystwie tej rośliny. Mimo tych oczywistych preferencji zdecydowanie nie można jednak nazwać go wybrednym - zaobserwowano, że żywi się nasionami co najmniej 152 gatunków roślin, a w okresach wysokiego zapotrzebowania energetycznego zdarza mu się zapolować na drobne owady - mszyce, chrząszcze, a także gąsienice. Jego technika żerowania jest także interesująca sama w sobie. Szczygły są koneserami świeżych produktów i gdy tylko mogą wyjadają nasiona prosto z roślin. Obserwując go, można zauważyć, że zwisa z nich w akrobatycznych pozach, próbując wydobyć je z kolczastych osłonek. Dodatkowo, natura zadbała o to, by brzuchy pani i pana szczygła były wypełnione w równym stopniu bez potrzeby walki o zasoby - dzięki nieco dłuższemu dziobowi, samiec zwykle wybiera nasiona położone głębiej w koszyczkach ostu, a samica zadowala się tymi na powierzchni. Ta anatomiczna cecha przystosowawcza pozwala ominąć konkurencję zarówno partnerom, jak i niezwiązanym osobnikom tego gatunku, zapewniając szansę na zwiększenie liczebności populacji. Jego dieta w dużym stopniu wpływa na zamieszkiwany przez niego biotop - zdecydowanie trudniej o spotkanie go będzie w lesie w porównaniu do sadów i pól, tylko od czasu do czasu przeplatanych małymi skupiskami drzew. Poza sezonem lęgowym, czyli w okresie jesiennym i zimowym można zaobserwować je żerujące w dużych stadach, razem z ziębami, jerami, czy trznadlami lub czeczotkami liczącymi niekiedy kilkaset lub kilka tysięcy osobników.

Miłość w świecie szczygłów

Wraz z początkiem marca rozpoczyna się okres lęgowy. Wtedy to można usłyszeć pierwsze melodyjne śpiewy samców. Wraz z upływem czasu stada dokonują podziału na monogamiczne pary, a samica zabiera się do budowy umiejscowionego wysoko nad ziemią i skrzętnie ukrytego gniazda.

Samiec, mimo, że nie opuszcza jej boku w czasie całego procesu, zwykle nie służy pomocą aż do momentu złożenia i wysiadywania przez samicę jaj, kiedy przejmuje rolę jej osobistego kelnera. Karmienie partnerki jest ważnym elementem zalotów i wzmacnia więzi między ptakami. Po około dwóch tygodniach z niebieskawych, brązowo nakrapianych jaj wykluwa się zwykle 4-5 piskląt, nad którymi pieczę będą sprawować oboje rodziców. W ciągu pierwszych dni życia młode będą karmione głównie owadami, ale z czasem zastąpią je wyłącznie nasiona. Miną kolejne dwa tygodnie zanim podloty opuszczą gniazdo, a kilka miesięcy zanim upodobnią się do swoich rodziców – do tego czasu ich upierzenie będzie w większości brązowo szare z ciemniejszymi, nieregularnymi podłużnymi pasami. Para szczygłów ma szansę wyprowadzić od dwóch do nawet trzech lęgów rocznie, co jednak kompensuje krótką, średnią życia. Ustalono, że na wolności ta wynosi zaledwie 2 lata.

Ewolucyjna zagadka szczygła

Silny dymorfizm płciowy jest cechą bardzo charakterystyczną dla ptaków. Samce kojarzymy z jaskrawymi, imponującymi szatami i pięknym śpiewem mającym na celu zaimponowanie samicy, której aparycja wypada zwykle blado w porównaniu do jej partnera. Jak się jednak okazuje, nie jest to podział uniwersalny i zaprzecza mu chociażby sam szczygieł, a mono lub dichromasia między samcami a samicami zależy od wielu różnych czynników i ulega stałej ewolucji. Wśród jednobarwnych gatunków występują takie o intensywnych (jak na przykład szczygły) oraz bardziej matowych barwach – zaobserwowano, że jaskrawość koloru piór silnie zależy od trybu życia (migracyjnego lub nie), poli- lub monogamiczności oraz udziału samca w opiece nad pisklętami danych gatunków. I w ten sposób szczygieł, który jest gatunkiem umiarkowanie migrującym, co wywołuje na pojedynczych osobnikach dużą presję konkurencji o partnera, wykształcił jaskrawe barwy, prawie nieodróżnialne u samic i samców, za to różniące się atrakcyjnością w zależności od osobnika. Kolejnym czynnikiem wpływającym na zanik wyraźnych różnic między partnerami jest fakt, że oboje rodziców, w równym stopniu, sprawują opiekę nad potomstwem. Nie ma więc potrzeby, by jedno z nich (zwykle samica) miała lepszą zdolność maskowania na tle otoczenia, żeby nie przyciągać uwagi drapieżników. I chociaż zdarza się, że szczygły padają ofiarą puszczyków czy uszatek, są to raczej sporadyczne przypadki, a czujność obojga rodziców pozwala na szybkie wykrycie zagrożenia, a co za tym idzie, podniesienie odpowiednio wczesnego alarmu.